Avondklok?

De avondklok. 

Op moment van schrijven, acht ik de kans groot dat die morgen met de extra persconferentie aangekondigd gaat worden. 

En ik voel weerstand. Verzet. Omdat er aan mijn en Vincent’s poten van veiligheid en structuur gezaagd wordt. 

Ik weet het. Ten opzichte van alle andere bezwaren, is dit klein leed. Maar toch. 

Sinds de lockdown in het voorjaar - waarin we Vincent niet mochten bezoeken - hebben we de draad en structuur van het anders-vasthouden zo goed als mogelijk weer opgepakt. Hoewel veel vaste dingen in dat bezoek weggevallen zijn. Samen met papa treinen. Samen met papa naar Den Bosch. Samen met papa boodschappen doen. Samen met papa zwemmen. Samen met ons naar de kerk. Samen met ons naar de Sing-in. Die laatste twee kunnen wel online... maar toch... 

Als de avondklok is ingevoerd is het samen Sing-in kijken ook weer verleden tijd. Is pas na achten afgelopen. Dus het kan noch in NIjmegen noch hier gekeken worden. Want daarna moet Vincent nog terug.. of wij... (zelfde geldt voor mijn moeder). 

En van het personeel kun je niet verwachten dat ze Vincent laten kijken. Hebben ze geen tijd voor. 

Aan het einde van een logeerweekend bij papa en mama, eten we nog met elkaar. Een waardevolle afsluiter, die voor Vincent ook zorgt voor veiligheid, structuur, verbondenheid. Daarna naar Nijmegen brengen, betekent al gauw na achten op straat. 

Dan maar voor het eten wegbrengen... 

Nieuwe verwarring. 

We kunnen het anders-vasthouden niet vorm geven op de manier die het beste past bij hem, bij ons. 

Dat is verdrietig... 

En ja: het dient een hoger doel. 

Maar het is bedoeld om bezoeken in de avond te verminderen. 

Vincent is dan al een nacht bij ons. Dus voor besmettingen maakt dat uur extra ook niet uit. Daarvoor is deze maatregel kul. 

Wel weer extra onrust door weer verandering in structuur. Onrust bij hem... en bij ons... 

Ik weet het. Het is klein leed. 

Maar ik huil er om.