De lastige cirkel waar ik mezelf vaak in bevind.

Ik laat 2 pagina’s uit het boek ‘dit is autisme’ zien, om te laten zien wát voor interne factoren en wat voor omgevingsfactoren kunnen leiden tot overprikkeling.

Voor CASS kun je lezen jongen/meisje/man/vrouw met autisme.

In het paars omcirkelde deel en in het hele stuk onder 'punthoofd voorkomen', kun je lezen wat het beste helpt om mij te helpen.
Zoals in de eerste regel onder de kop 'punthoofd voorkomen' staat, zie je dat mij helpen (in het aanbrengen van duidelijkheid (als er bijvoorbeeld stukjes van een puzzel ontbreken, waardoor ik de informatie niet goed kan verwerken), of voorspelbaarheid.
Dat voorkómt dat ik rood wordt... (hier dat punthoofd genoemd).

Omdat ik het zelf ook wel beter leer herkennen, durf ik vaker om hulp te vragen aan de mensen die op dat moment voor duidelijkheid kunnen zorgen, of voor voorspelbaarheid.
Dat kan mijn eigen man zijn.
Maar ook als een stukje in een tijdschrift niet duidelijk is (zoals het voorbeeld in deze blog: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/02/geclaim.html. Ik benaderde hier de schrijfster van dit artikel), of als ik een vraag heb over een lezing, etc.
Als ik dan een antwoord heb, dan ik ik de informatie goed verwerken, en de open map sluiten.

Als ik naar iemand toe ga, en die weigert om er antwoord op te geven... dan wordt het lastiger....
Ik stap op iemand af, omdat ik voor mezelf wil zorgen (voorkomen van rood worden). Maar vervolgens kan of wil zo iemand me niet met dat stukje onduidelijkheid helpen.
En dan gaat het snel mis.
De open map, blijft een open map.
Mijn werkgeheugen raakt vol.
Er komen nog andere prikkels bij, terwijl daar geen ruimte meer voor is.
Etc. Etc.

In een eerder blog over 'trappetje' (zie: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/01/trappetje.html), schreef ik dit:
(ik neem de tekst uit die blog hier even over)

Als je kijkt naar het treetje vóór de uitbarsting, had ik vroeger een houding van: ‘anderen moeten mij maar begrijpen. Als zij anders op mijn gedrag zouden reageren, zou het niet tot een uitbarsting hoeven komen.’. 

Maar dan maak ik mezelf slachtoffer van mensen die mij niet kunnen of willen begrijpen. 

Het is nu eenmaal een feit dat er mensen zijn, die niet in de behoefte begrepen te worden kunnen of willen voorzien. 

De beperking is de grens. 

Nu besef ik steeds meer dat je op de alleronderste tree moet inzetten. Proberen voor te zijn dat je overprikkeld raakt (voorzover dat in je macht ligt natuurlijk!!)

En soms is het nodig dat ook anderen niet voor onnodige prikkels zorgen. Al aan de voorkant, stoppen ze met reageren. Een soort Dam die moet voorkomen dat ik weer op dit trappetje terecht kom. 

En nee.... het is helaas niet altijd te voorkomen. 

Maar al wat wel kan, is zoveel beter voor mijn mentale gezondheid. 

Want je leven lang traplopen, omdat je niet doorhebt hoe en waar dat te stoppen, put een mens uit... zijn vele marathons bij elkaar.  

Ik mag voor mezelf zorgen. 

En anderen voor mij. 

Om te voorkomen dat de eerste tree beklommen wordt. 

Maar waar ik nu de laatste tijd vooral achter kom: die dam die sommige mensen inbouwen, zit helemaal ónder de onderste tree van dat trappetje. 

Waardoor het voor mij soms onmogelijk wordt, om aan de benodigde duidelijkheid of voorspelbaarheid te komen (waardoor ik alsnog rood word). Bij degenen die die dam niet hanteren, lukt het me vaker om rood worden te voorkomen, als de open map hen betreft. 

Eigenlijk zou het voor mij beter zijn (en ja, dat zeg ik echt uit liefde voor mezelf), als de dam geplaatst wordt bóven de eerste tree. Dan voorkom je dat bij overspoeling (de eerste signalen van paniek/ een punthoofd/ rood worden) het reageren van de ander voor nóg meer prikkels/paniek zorgt. En de ander zorgt ervoor dat dat voorkomen wordt, door dáár de dam in te bouwen. 

En op die plek een dam, voorkomt ook dat ik rood wordt, doordat ik puzzels compleet kan maken, de informatie daardoor goed kan verwerken en open mappen kan sluiten. 

Ik ben dáár nog op een rustige manier in staat op hulp te vragen ('weet je dit?, wat bedoelde je daar mee?',etc.). En op zo'n moment zal mijn systeem niet overprikkeld reageren op reacties. Sterker nog: zoals in het paars omcirkelde citaat staat: ongewenst gedrag verdwijnt, want alles klopt weer en ik kan me weer veilig voelen... 

Maar helaas hebben sommigen niet de dam bóven die eerste tree, maar ónder die eerste tree. 

En dat maakt het voor mezelf regelmatig zéér ingewikkeld.... 

En daardoor ontstaan er verdrietige situaties... 

Omdat ik dan inderdaad rood word.... 

En ik mezelf niet goed meer in de hand heb...

Een dam die op dat moment tegen me werkt... 

Ik vind het vreselijk... 

Omdat ik niet weet hóe dan úit die cirkel te komen...