Niets kan mij scheiden van...!!!

Gisteren schreef ik een blog over het zo moeilijk kunnen aanvaarden dat ik gewoon simpelweg lief ben. Het aannemen en geloven dat dat zo is. (https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/02/deze-opmerking-blijft-haken.html)

Ik ben daar vandaag nog wat op door gaan schrijven. 

Ik zal het hier ook weergeven. 

In Romeinen 8 staat in vers 38: 

38Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, 39hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.

God houdt van mij!!! 

Dat staat als een paal boven water! 

Ik hoef daar NIETS voor te doen. 

Toch denk ik dat ik het door mijn ‘zonden’ verpruts. 

Dat het zelfs een soort van zonde tegen de H. Geest is, waarvan ergens in de bijbel staat dat die niet vergeven wordt. 

Ik denk altijd maar dat me onrecht gedaan wordt.... ook doordat ik dingen niet goed verwerk en daardoor niet goed begrijp. 

En dan heb ik het vooral over sociaal-emotionele dingen. 

Maar doordat ik permanent denk dat me onrecht gedaan wordt, en ik daar in mijn hoofd voortdurend maar mee bezig ben (blijven denken dat mensen boos zijn, of voor eigen rechtertje willen spelen, of mezelf pijn doen door me te blijven focussen op dat onrecht, etc.), leef ik eigenlijk continu in een leugen. 

En ik denk dat dat betekent dat er daardoor in de Hemel een groot rood kruis achter mijn naam staat. 

En dat bovenstaand bijbelgedeelte waar staat dat NIETS me kan scheiden van de liefde van God verandert is in dat IETS me kan scheiden van de liefde van God. 

En in zekere zin is dat ook zo. 

NIET van Hem uit. 

Maar van mij uit. 

Want door in die leugen te blijven leven, stap ik eigenlijk continu uit die stroom van Liefde. Neem ik bewust niet deel aan die dans van Vader - Zoon - H. Geest. En dat is zonde. Dat is niet tot mijn bestemming komen. Dat is mijn doel missen. 

Dan leef ik niet vanuit de Liefde, die er zonder voorwaarden ALTIJD is. En dat maakt dat ik dat projecteer op mezelf. Dat ik denk dat ik (Zijn) liefde niet verdien, dat ik geloof in de leugen dat ik niet lief ben. 

Ik ben WEL lief. 

Ik moet er alleen vaker voor kiezen om onder die douche van barmhartigheid en genade te gaan staan. 

Dáár lift de waarheid en het recht. 

Niet in de dwangneuroses rechtgestaan te moeten worden, waardoor ik voortdurend in een leugen leef. 

Pap vergeef me. Amen