Doorgaan naar hoofdcontent
Detective
Man begint gesprekje met oudste over iets wat ze vandaag naar elkaar appten.
Ik vang één woord op en wil gelijk de hele context weten.
‘Mam, je lijkt wel een detective! Zo werkt dat bij jou altijd. Je hoort één woord en wilt vervolgens elk detail van het geheel weten. Je hebt geen rust voor dat je elk detail weet’.
Dat klopt.
Dat heeft hij goed gezien/geobserveerd.
Zo werkt mijn hoofd inderdaad.
Bedankt oudste, je bent zo vaak een goede spiegel....
En nog iets heel anders.
Na lastige dagen vandaag bewust de rust opgezocht.
Met een goed boek.
En dan heb ik gelijk het gevoel dat ik aan de voeten van Jezus zit.
Hier 3 citaten (uit ‘de Goddelijke dans’ van Richard Rohr), omdat ze me raakten.
Waarom raakten ze me?
Omdat ik zó’n ontzettende moeite heb met zelfacceptatie.
‘God heeft je niet lief, omdat jij goed bent. God heeft je lief, omdat Hij goed is. ‘
Het lijkt alsof ik mijn zelf-acceptatie (en dus ook het accepteren van mijn autisme) afhankelijk maak van mijn falen.
Faal ik - als gevolg van mijn autisme - dan schrijf ik mezelf volledig af. En vooral mijn autisme, die er voor zorgt dat ik faal. En daarmee ook ikzelf, want mijn autisme maakt ook dat ik ben wie ik ben.
Het lijkt alsof ik enkel in staat zou kunnen zijn mezelf te accepteren, als ook anderen me accepteren.
Als ik van mensen hoor: ‘het is niet erg dat je faalt, ik weet dat dat bij je autistische zijn hoort’.
Maar.. als dat uitblijft... (soms uit liefde *), versta ik dat als dat het falen als gevolg van mijn autistische zijn wél erg wordt gevonden.
En dan denk ik: ‘zie je wel: mijn autistische zijn is dus iets vréselijks!’ En ik vervloek mezelf en mijn autistische zijn...
En uit deze spiraal lijk ik dan maar niet te kunnen komen...
😥😥😥😥😥😥
*) Wat blijft deze liefde abstract voor me....
.png)
Tja. We hebben allemaal zaken aan ons zelf die niet kloppen, en dan bedoel ik de zondige dingen waar je als gelovige van weet dat je ze 'af moet leggen'. Dan bedoel ik bv jaloersheid, haat, gierigheid en allerlei zaken die niet bij het nieuwe leven hoort wat we van God hebben gekregen.
BeantwoordenVerwijderenMaar 'wie jij bent' dat is een gegeven en je moet eerst jezelf accepteren zoals je bent. En dan heb jij je autisme wat niet iets is wat je 'af kan leggen' zoals je jaloersheid bv kunt afleggen.
Dus leer eerst van jezelf te houden - zoals God van je houdt.
Dan ben je vrij. En dan ook de gevolgen accepteren die voortkomen uit je autisme. En die gevolgen brengen lijden met zich mee.
Dat maakt het moeilijker. En je faalt, tenminste dat voelt zo want je kan niet zo zijn als anderen. Maar toch - juist dan moet je niet jezelf afschrijven maar dat stukje lijden wat bij je leven hoort steeds weer aanvaarden.
Maar toch is dat de weg.