Deze opmerking blijft haken

Ik postte op insta deze foto. 



De lievevrouwentrappen. (In Nijmegen)  

“Alleen voor lieve vrouwen. 
Voor mij dus!”, 
schreef ik erbij. 

Maar doordat ik nogal vaak gedrag vertoon dat normaal is voor autisme, maar voor mijn omgeving geregeld ongepast, vind ik het zoooo moeilijk om dit echt te geloven/voelen/aanvaarden. 
Ik weet dat het zo is.... 
en toch. 
En toch. 
Wat voelt het anders... 

Ik kreeg deze reactie op insta: 





Kan ik dat aannemen? 
Kan ik dat? 
Wat is dat mijn verlangen! 
Zo snakkend naar het kunnen aannemen ervan, dat deze opmerking als een oneindige loop in mijn hoofd blijft hangen. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen