Een kleine moeite, maar van grote emotionele waarde.

Het bungelde al een jaar onder op mijn to-do lijst. 

Maar ook wat daar bungelt, neemt mijn overvolle werkgeheugen in beslag. 

Dus gisteren eindelijk actie ondernomen. 

Sinds Vincent zijn verhuizing, is hij kerkelijk - automatisch - verhuisd naar PKN Nijmegen. 

Een kerk waar we in het volle jaar dat hij daar woont niets van gehoord hebben. 

Dus ik vroeg me zelfs af... stáát hij daar wel ingeschreven... 

Gisteren dus eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en een mail richting PKN Nijmegen geschreven. 

En hier het antwoord: 



Van enthousiasme maar gelijk even naar onze predikante gemaild. 





Ik ben er zo blij mee! 

Het doet me wat dat hij weer ‘thuis’ komt in de gemeenschap waar hij hoort, waar hij zich thuis voelt, waar hij van kindsbeen af deel van was. 

Hij hoort bij de Paaskerk en de Paaskerk hoort bij hem!!! 

Hij voelt zich er zó thuis dat hij op instinctief niveau geniet van symbolen door Jezus bedacht. Het delen van brood en wijn. 

De laatste keer met het lopende avondmaal waren wij als laatste aan de beurt. 

En op de foto hieronder, ben je getuige van het moment dat Vincent de hele beker druivensap achterover lurkt. 

Wat heb je nou ook aan één stukkie brood, en één slokkie ‘wijn’. Het avondmaal is een feestmaal. Een Bevrijdingsmaal. En als je feest viert doe je dat uitbundig: de hele beker druivensap nuttigen namelijk 😀. (Als we niet de laatsten waren, had hij het ook gedaan hoor... en hadden ze de beker echt wel bijgevuld. 😀) 

Vincent hoort bij onze kerk. 

En onze kerk hoort bij Vincent. 

Een kleine administratieve handeling, maar van grote emotionele waarde. 

Vincent zal zelf nooit kunnen kiezen. 

Dus kiezen wij voor hem. 

En soms weet je: het is goed.