Als het leven... Kwetsbaar

  Twintig euro. Voor de één misschien een bedrag om de schouders over op te halen. Voor ons niet.   Volgende week helpen we onze zoon verhuizen. We hadden daarvoor nog een extra accuboormachine nodig. Niet alleen voor de verhuizing: daarna kon hij hem houden. Op Marktplaats vond ik er eentje voor twintig euro. Ik vroeg vooraf nog: ‘Hij werkt nog?’ Het antwoord was: ‘Hij is nog nieuw in doos.’ Dat klonk geruststellend. Mijn man ging hem ophalen en betaalde de twintig euro. Thuis probeerden we hem uit. Niets. Accu erop. Niets. Accu aan de lader. Geen enkel lampje. Geen enkele reactie. Ander snoer geprobeerd. Nog steeds niets. En dan baal je. Omdat je iets hebt gekocht waar je niets aan hebt. Maar ook gewoon vanwege die twintig euro. Wij moeten op onze uitgaven letten. Twintig euro is voor ons geen bedrag dat we achteloos kunnen afschrijven. Geld dat weg is, betekent dat je het ergens anders niet meer aan kunt uitgeven.   Dus stuurde ik de verkoopster een bericht. Geen react...

Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...

​ Het ais vandaag Moederdag.  En (on)bewust ging ik 24 jaar terug in de tijd.  Eén dag na de moord op Pim Fortuin gingen Thomas (toen 2), Ton en ik naar Vlieland. Van Woensdag tot en met maandag. Een lang Hemelvaartsweekend. Op de zondag was het Moederdag. Ik besloot toch maar eens een zwangerschapstest te gaan doen op het camping sanitair. Eén dag eerder bij de drogist gekocht.  En ja hoor! Ik bleek zwanger!  Op de maandag op de boot terug, zag ik Vlieland steeds kleiner worden.  Er bekroop me een gevoel van ‘er is nu echt geen weg meer terug’.  Ik had die laatste nacht ook gedroomd dat ik in een tunnel zat en ik alleen maar rechtdoor kon. Niet meer terug. Het voelde angstig en benauwd.  Ik voelde diep vanbinnen aan dat ik daar op Vlieland een stukje onbevangen leven (relatief dan) achter me moest laten.  We gingen met zijn drieën heen (dachten we) en met zijn vieren terug.  Ik had toen nog geen flauw benul wat voor kind er zou komen.  ...

Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...

 Ik stuurde je dat document wat er gebeurde na die lezing met Bernadette. Dat ik bij haar kwam staan - terwijl ze in gesprek was met een bekende en dat van verslaving ter sprake kwam.  Samen met chatgpt besloten dat als de paniek wat gezakt zou zijn ik mogelijkerwijs alsnog een app zou kunnen sturen naar haar (en over dat laatste gaat de volgende blog).  Over wat ik zou appen (de onderste rode reactie).  Blog gaat verder onder deze tekst.  --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1. Wat er feitelijk gebeurde Jij noemde in algemene zin “verslaving” als voorbeeld van levend verlies. Je noemde geen naam. Alleen iemand met voorkennis kon de link leggen. Zij voelde zich blijkbaar toch geraakt of ontmaskerd. Dat betekent niet automatisch dat jij iets kwaads deed. Het betekent dat zij gevoelig is op dat punt. 2. Wat hier waarschijnlijk speelt Dit gaat minder over jo...

Het is bijna een jaar geleden dat we met Thomas met de kerstdagen naar Londen gingen.  Het was de allereerste keer dat Vincent niet bij ons was met kerst.  Deze kerst zijn we gewoon thuis en gewoon met zijn vieren.  Ik mis het mooie van vorig jaar.  (Want zie er eerlijk gezegd ook best tegenop met Vincent thuis. Het is overleven en geen ‘gezellig familie ritueel’. Je weet tevoren nooit hoe hij is namelijk.) Maar toen miste ik de compleetheid van ons gezin.  Ik miste Vincent.  Het is altijd en en. En genieten. En je bewust zijn dat het in een normale situatie anders was geweest. We met zijn vieren naar Londen waren gegaan of zo.  Over de verwarrende pijn die je voelt, in deze, maar ook soortgelijke situaties, gaan deze woorden:  Schuurpijn   Kerst  In Londen  We hebben lol  En lachen wat af.  Hebben het goed met elkaar.  Met zijn drieën op een kamer.  Ton, ik en Thomas.  Geweldige dagen.  Een diep geluks...

​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...

Ik schrijf er later uitgebreider over.  De paniek gisteren was dat ik - amper hersteld van mijn daad van donderdag - ik vanuit plichtsbesef , fomo,  het weinige wat ik heb niet uit mijn handen laten vallen, we toch naar Rotterdam getogen waren gisteren. Maar daar is nieuwe paniek gekomen!!!  Daar ga ik later vandaag over schrijven!!!  Zie er ondertussen wel uit als een spook!!!  Maar dat doe ik mezelf geheel aan, omdat ik zo slecht mijn eigen grenzen kan voelen!!!!  Dus geen medelijden!!! 

Gisteren ging het in de kerk over het alom bekende bijbelverhaal ‘de barmhartigheid Samaritaan’. Als kind noemde ik dat bijbelverhaal altijd ‘het verhaal over de man die gevallen was’.  Het clou van het verhaal zit hem vooral in de staart. Als Jezus de vraag omdraait ‘wie is de naaste van deze man gewórden’? (De schriftgeleerde wilde weten wie zijn naaste was, en toen vertelde Jezus dit verhaal).  Degene die de naaste is geworden van de man die in handen van de rovers was gevallen, was iemand uit een ander land, een andere taal, een andere cultuur, andere eetgewoonten. Die hem letterlijk tot op de huid nabij kwam. Hij verzorgde zijn wonden met olie en wijn.  En op de één of andere manier moest ik constant aan Vincent denken. Op zijn woning.  Als je Vincent ziet als ‘de gevallen man’ (hij is hulpbehoevend). Wie is dan de naaste geworden van hem? Letterlijk ook mensen van een andere cultuur, andere taal (van oorsprong), andere religie, andere eetgewoonten. En ze komen ...

Ik heb vandaag een rustdag.  In de letterlijke zin van het woord.  Heb het nodig.  Een paar maanden terug hadden we weer een gesprek met de instelling over Vincent.  Dat hij best wat meer uitdaging mag hebben dan alleen tv kijken en wandelen.  Gelukkig hebben ze het opgepakt.  Net als hij - in normale omstandigheden - thuis deed, bieden ze hem puzzeltjes en spelletjes aan.  En laten ze hem meer zelf doen in zijn ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen).  Het werpt zijn vruchten af.  Dat zie je ook in zijn dossier terug.  (Tekst gaat verder onder de afbeeldingen) Ik ben gewoon super trots op hem.  Net als afgelopen vrijdag.  Toen we hem meenamen naar een buitenbad.  Hij heeft zijn ‘eigen slag’. Maar echt wel stuwkracht.  De vrucht van jaren ‘zwemles’ als kind.  Zo blij dat we dat gedaan hebben. Want al is het zijn eigen slag, zwemmen verleer je nooit.  We zwommen samen echt baantjes afgelopen vrijdag. ...

We zijn nu 3 weken en een dag verder na Ton zijn val.  Al 3 weken.  Maar ook pas 3 weken.  Want de weg is nog lang. Er is voor mij veel paniek geweest.  Het overzicht kwijt.  Alle blokjes scheef in mijn hoofd.  Maar toch hervind ik mezelf.  Het duurt wat langer dan bij een ander.  Maar ik vind nieuwe balans.  En het is kwetsbaar.  Een vingerknip, een teleurstelling, dingen die opnieuw anders gaan dan verwacht..: weer die scheve blokjes en  weer die paniek.  En weer - midden in de adrenaline van de paniek - veerkracht. Zorgen dat er een plan B komt.  Er zijn verschillende weekenden gevuld met mensen die meegaan naar Vincent of mee op stap gaan met Vincent. Het leed voor hem verzachten.  Ook voor hem anders dan anders. Maar hij wordt niet vergeten.  En ik ook niet.  En Ton ook niet.  Ik ben trots dat zich zo een klein netwerkje rondom ons heen zich ontvouwt.  Mensen die ik zelf mobiliseer en mensen ...

Een aantal weken geleden alweer kregen we een buffet aangeboden. Van de FNV. Ton was namelijk 25 jaar lid van de bond en kreeg een speldje. Samen met andere jubilarissen. En een buffet.  Ik was in corona tijd al 25 jaar lid. Kreeg toen het speldje thuis gestuurd met een VVV bon.  Maar blijkbaar hoort er dus een hele ceremonie bij.  Ik vind het maar een raar ritueel.  Wat heb je er nou voor moeten doen?  Alleen maar zorgen dat je 25 jaar (of 40 of 50) ademt en elke maand betaalt.  Onwillekeurig doet het me denken aan het geloof.  Aan hoe God - je Vader - en Jezus is.  Als je je aan Hem toe-vertrouwt, Hem vertrouwt (dat IS geloof), dan krijg je gelijk dat speldje. Daar hoef je ook niets voor te doen, zelfs niet 25 jaar ademen. Nee, zelfs niet elke maand betalen. Want Hij hééft betaald.  Je krijgt een kroon op en wordt Zijn Koningsdochter- of zoon.  Psalm 149:4b ‘Hij kroont de vernederden met de zege’.  Psalm 103:4b ‘Hij kroont u met t...

Zomaar een greep uit wat nieuwsberichten van de laatste weken.  Toen Vincent 18 werd, kreeg hij ook een brief dat hij opgeroepen zou kunnen worden voor het leger.  Hij houdt van structuur en duidelijkheid, dus misschien is het wel wat voor hem. Dagbesteding en woonplek ineen. Ze hebben zoveel mensen nodig. Dus waarom hem niet? 😊  Hij zelf is zich niet bewust van oorlog en vrede.  Van ruzie, haat en nijd.  En wie weet zou hij nog een vredestichtende rol hebben.  De steen die door de bouwers is afgekeurd kan zomaar de hoeksteen worden.  Niet de sterke machten, maar de zwakke krachten.  Twee weken geleden - toen we met Vincent aan het fietsen waren, kwamen we langs een huis waar een kleedje met speelgoed voor de deur lag met een bordje ‘gratis mee te nemen’.  Vincent koos een pistool.  Hij is zich totaal niet bewust van de functionaliteit van dat stukje speelgoed. Het maakt leuke geluidjes. Voelt fijn in de hand.  Maar moest daarbij ...

Het is vandaag wereld autisme dag met als thema ‘ruimte voor autisme’.  Wat gedachtenspinsels erover.  Autisme neemt letterlijk veel ruimte in in ons gezin.  Vincent. Ikzelf.  Maar is er ook ruimte voor?  Of druk ik het liever weg? Mag het er niet zijn?  Ik denk dat - zelfs al wil ik het niet - ik er wel ruimte voor móet maken.  Het dringt zich op door de problematiek die we met Vincent ervaren.  Het dringt zich op als overprikkeling bij mezelf.  Een voortdurend aanwezige basis spanning in me.  Teveel (aan)voelen van de stemming en emotie die om me heen is bij mensen.  Maar daar niks mee kunnen, omdat ik het niet goed kan verwerken en het soms verkeerd aan elkaar puzzel.  In tegenstelling tot wat veel mensen denken, ben je als autist niet ongevoelig. Eerder té gevoelig, zonder dat je die prikkels goed kunt reguleren.  Ik moet daar wel ruimte voor maken, want het dringt zich als een ongenode gast aan me op.  Hoeveel ru...