Veerkracht

We zijn nu 3 weken en een dag verder na Ton zijn val. 

Al 3 weken. 

Maar ook pas 3 weken. 

Want de weg is nog lang.

Er is voor mij veel paniek geweest. 

Het overzicht kwijt. 

Alle blokjes scheef in mijn hoofd. 

Maar toch hervind ik mezelf. 

Het duurt wat langer dan bij een ander. 

Maar ik vind nieuwe balans. 

En het is kwetsbaar. 

Een vingerknip, een teleurstelling, dingen die opnieuw anders gaan dan verwacht..: weer die scheve blokjes en  weer die paniek. 

En weer - midden in de adrenaline van de paniek - veerkracht. Zorgen dat er een plan B komt. 

Er zijn verschillende weekenden gevuld met mensen die meegaan naar Vincent of mee op stap gaan met Vincent. Het leed voor hem verzachten. 

Ook voor hem anders dan anders. Maar hij wordt niet vergeten. 

En ik ook niet. 

En Ton ook niet. 

Ik ben trots dat zich zo een klein netwerkje rondom ons heen zich ontvouwt. 

Mensen die ik zelf mobiliseer en mensen die helpen met mobiliseren. 

Het is constant weer aanpassen aan nieuwe situaties. Niet mijn sterkste kant. 

Maar na schakeltijd is er toch weer balans. 

Mijn hele structuur nog steeds overhoop. 

Maar veerkrachtig genoeg om op te staan en door te gaan. 

Al iets minder over mijn grenzen heen dan de eerste 2 weken. Toen ging ik door en door en door. 

En wat statistieken (daar houd ik van):

Aantal trappen op een dag: 

Voor Ton zijn val: 10

Na Ton zijn val: 30 

Aantal bezochte winkels in een week: 

Voor Ton zijn val: 2

Na Ton zijn val: 10

We laten de grote boodschappenmeuk nu thuisbezorgen. 

Maar dan mis je dit. 

Dan mis je dat. 

Toch maar weer naar de Jumbo. De Aldi. De AH. 

Voel me net een koopverslaafde. 

En ik blijf het verschrikkelijk vinden. 

Er is veel te veel keus van alles. Welke kaas van 30 soorten moet je kiezen? 

En dan toch nog maar ook die geraspte kaas. Vast handig! Oh, daar zie ik de melk die we altijd hebben! Maar dat lekkere toetje wat er naast staat dan ook nog maar. Ik was toch onderweg naar de pindakaas?? Hadden we dan toch ook niet nog een extra brood nodig? 

Ja, ik maak een lijstje! 

Maar veel te veel in zo’n winkel wat ik niet weggefilterd krijg. 

De eerste dag na Ton zijn ongeluk, liep ik nog huilend door de Albert Heijn. Ik trok die prikkels niet. 

Nu verman ik me en ga ik. 

Nog steeds vreselijk. 

Maar weer die veerkracht. 

Ik kan niet voor een pakje boter mensen gaan mobiliseren. 

Dat gaat te ver. 

Dit is geen fijne periode. 

Voor geen van ons vieren (hoewel Thomas er het minste onder lijdt). 

Het is wel een periode waarin ik mag oefenen in vragen, ontvangen, hulp aanvaarden, mijn eigen veerkracht ontdekken. 

Ontdekken dat alles anders is en we nog steeds staan. 

Dankzij mezelf, Ton zelf, Vincent zelf (ook hij moet zich aanpassen en doet dat), en lieve mensen. 

Wat is het een zegen als je onderdeel van een gemeenschap bent (kerk, social media, oppashondenbaasjes). 

En kind van God. 

Het is Zijn Geest die me helpt veerkracht te vinden, maar die me ook helpt te luisteren als mijn lichaam zegt: ‘en nu is het klaar met door en door en doorgaan’.