Vincent en de barmhartige Samaritaan

Gisteren ging het in de kerk over het alom bekende bijbelverhaal ‘de barmhartigheid Samaritaan’. Als kind noemde ik dat bijbelverhaal altijd ‘het verhaal over de man die gevallen was’. 

Het clou van het verhaal zit hem vooral in de staart. Als Jezus de vraag omdraait ‘wie is de naaste van deze man gewórden’? (De schriftgeleerde wilde weten wie zijn naaste was, en toen vertelde Jezus dit verhaal). 

Degene die de naaste is geworden van de man die in handen van de rovers was gevallen, was iemand uit een ander land, een andere taal, een andere cultuur, andere eetgewoonten. Die hem letterlijk tot op de huid nabij kwam. Hij verzorgde zijn wonden met olie en wijn. 

En op de één of andere manier moest ik constant aan Vincent denken. Op zijn woning. 

Als je Vincent ziet als ‘de gevallen man’ (hij is hulpbehoevend). Wie is dan de naaste geworden van hem? Letterlijk ook mensen van een andere cultuur, andere taal (van oorsprong), andere religie, andere eetgewoonten. En ze komen hem ook op de huid nabij. Wassen en verzorgen hem. 

Ja, het zijn betaalde krachten. Maar ze doen het wel! Zonder hart voor deze doelgroep doe je dit niet. 

Ik moest er in het begin erg aan wennen. Een woongroep met zoveel culturen en gebruiken (zowel de bewoners als de begeleiders). Maar het zijn wel de naasten geworden van Vincent. En Vincent doet het goed. En ze zorgen leuk voor hem. Het is een heel stuk verbeterd met toen hij er net woonde. 

Je moet er voor open staan dat mensen van een andere cultuur je naaste kunnen worden. De ‘gevallen man’ stond er voor open (‘de eigen bubbel liep met een boog om hem heen’). Als je afhankelijk van hulp bent, ben je daar ontvankelijk voor. Je bent blij met hulp en verzorging. Vincent boeit het ook echt niet. Die voelt of iets goed en veilig is, of niet. Is zonder oordeel. 

En zo is ook Vincent de naaste van hen geworden. Op zijn eigen manier - door wie hij is - helpt hij anderen. Om onbevangen en zonder oordeel te leven. Gewoon zoals het komt. In het moment. Er zijn wat dat betreft nog heel wat gevallen mannen en vrouwen (die overal een oordeel over hebben en ook niet in het moment kunnen leven (daar ben ik er 1 van 😊)) die de hulp van mensen zoals Vincent daarin nodig hebben. Om onbevangener te leren leven. Zonder oordeel. 

Ik ben dankbaar voor wie de naasten van Vincent zijn geworden. Dat geeft ons wat rust.