Schuurpijn

Het is bijna een jaar geleden dat we met Thomas met de kerstdagen naar Londen gingen. 

Het was de allereerste keer dat Vincent niet bij ons was met kerst. 

Deze kerst zijn we gewoon thuis en gewoon met zijn vieren. 

Ik mis het mooie van vorig jaar.  (Want zie er eerlijk gezegd ook best tegenop met Vincent thuis. Het is overleven en geen ‘gezellig familie ritueel’. Je weet tevoren nooit hoe hij is namelijk.)

Maar toen miste ik de compleetheid van ons gezin. 

Ik miste Vincent. 

Het is altijd en en. En genieten. En je bewust zijn dat het in een normale situatie anders was geweest. We met zijn vieren naar Londen waren gegaan of zo. 

Over de verwarrende pijn die je voelt, in deze, maar ook soortgelijke situaties, gaan deze woorden: 

Schuurpijn 

Kerst 

In Londen 

We hebben lol 

En lachen wat af. 

Hebben het goed met elkaar. 

Met zijn drieën op een kamer. 

Ton, ik en Thomas. 

Geweldige dagen. 

Een diep geluksgevoel. 

Dan voel ik opeens 

een steek in mijn maag

die doortrekt naar mijn onderbuik. 

Baarmoederliefde

Tranen opgesloten in mijn lijf 

(Want uiten vind ik zo lastig… dus het stapelt vaak als spanning in mijn lijf). 

Waar komt deze plotselinge omslag vandaan? 

Komt die voort uit de pijn 

die ik nu eenmaal met me meedraag. 

De pijn om Vincent 

gemis en verlangen 

rouw en verdriet. 

De pijn weerhoudt me er niet van 

om te genieten. 

Maar op zo’n moment 

dat alles perfect voelt, 

is het daar ineens. 

Het is alsof intens geluk 

te dicht bij mijn pijn komt, 

er tegenaan schuurt. 

Deze woorden vorig jaar niet gedeeld. 

Nu ik er op terugkijk alsnog. 

Om een inkijkje te geven in het dubbele van alles wat we meemaken. 

Óók als we weer gezellig met zijn vieren zijn. 

Want de hele dag op je hoede zijn en van uur tot uur met hem (over)leven, voelt zo dubbel. 

Je wilt het zo graag hebben ‘zo als het hoort’. 

Met het gezin bij elkaar. 

Dat is goud en zeer zeldzame momenten, 

Of we ondernemen wat met Vincent of met Thomas. 

Maar een complete gezinssetting is uitzonderlijk. 

Maar het goud kan in notime modder zijn. 

Gekrijs. Een huis en vloer vol tiktouw en cd hoezen op de grond. 

Ook dan dezelfde steek in mijn maag. 

Rouw om wat nooit is en nooit zal komen: de situatie ‘zo als het hoort’. 

Het schuurt. 

Maar dat is misschien ook wel het mooie van kerst. 

Want kerst schuurt ook. 

Een God. 

Die als mens in onze schepping kwam. 

En alles omkeert. 

Wat zwak is, is sterk. 

Ik voel me deze dagen heel zwak. 

Hoezeer ik de schone schijn voor de socials ophoud. 

Maar mag met alle pijn die schuurt me gedragen weten door de baarmoederliefde van het kerstkind. 

Daar houd ik me aan vast.