Als het leven... Kwetsbaar

Het is bijna een jaar geleden dat we met Thomas met de kerstdagen naar Londen gingen.  Het was de allereerste keer dat Vincent niet bij ons was met kerst.  Deze kerst zijn we gewoon thuis en gewoon met zijn vieren.  Ik mis het mooie van vorig jaar.  (Want zie er eerlijk gezegd ook best tegenop met Vincent thuis. Het is overleven en geen ‘gezellig familie ritueel’. Je weet tevoren nooit hoe hij is namelijk.) Maar toen miste ik de compleetheid van ons gezin.  Ik miste Vincent.  Het is altijd en en. En genieten. En je bewust zijn dat het in een normale situatie anders was geweest. We met zijn vieren naar Londen waren gegaan of zo.  Over de verwarrende pijn die je voelt, in deze, maar ook soortgelijke situaties, gaan deze woorden:  Schuurpijn   Kerst  In Londen  We hebben lol  En lachen wat af.  Hebben het goed met elkaar.  Met zijn drieën op een kamer.  Ton, ik en Thomas.  Geweldige dagen.  Een diep geluks...

​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...

Ik schrijf er later uitgebreider over.  De paniek gisteren was dat ik - amper hersteld van mijn daad van donderdag - ik vanuit plichtsbesef , fomo,  het weinige wat ik heb niet uit mijn handen laten vallen, we toch naar Rotterdam getogen waren gisteren. Maar daar is nieuwe paniek gekomen!!!  Daar ga ik later vandaag over schrijven!!!  Zie er ondertussen wel uit als een spook!!!  Maar dat doe ik mezelf geheel aan, omdat ik zo slecht mijn eigen grenzen kan voelen!!!!  Dus geen medelijden!!! 

Gisteren ging het in de kerk over het alom bekende bijbelverhaal ‘de barmhartigheid Samaritaan’. Als kind noemde ik dat bijbelverhaal altijd ‘het verhaal over de man die gevallen was’.  Het clou van het verhaal zit hem vooral in de staart. Als Jezus de vraag omdraait ‘wie is de naaste van deze man gewórden’? (De schriftgeleerde wilde weten wie zijn naaste was, en toen vertelde Jezus dit verhaal).  Degene die de naaste is geworden van de man die in handen van de rovers was gevallen, was iemand uit een ander land, een andere taal, een andere cultuur, andere eetgewoonten. Die hem letterlijk tot op de huid nabij kwam. Hij verzorgde zijn wonden met olie en wijn.  En op de één of andere manier moest ik constant aan Vincent denken. Op zijn woning.  Als je Vincent ziet als ‘de gevallen man’ (hij is hulpbehoevend). Wie is dan de naaste geworden van hem? Letterlijk ook mensen van een andere cultuur, andere taal (van oorsprong), andere religie, andere eetgewoonten. En ze komen ...

Ik heb vandaag een rustdag.  In de letterlijke zin van het woord.  Heb het nodig.  Een paar maanden terug hadden we weer een gesprek met de instelling over Vincent.  Dat hij best wat meer uitdaging mag hebben dan alleen tv kijken en wandelen.  Gelukkig hebben ze het opgepakt.  Net als hij - in normale omstandigheden - thuis deed, bieden ze hem puzzeltjes en spelletjes aan.  En laten ze hem meer zelf doen in zijn ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen).  Het werpt zijn vruchten af.  Dat zie je ook in zijn dossier terug.  (Tekst gaat verder onder de afbeeldingen) Ik ben gewoon super trots op hem.  Net als afgelopen vrijdag.  Toen we hem meenamen naar een buitenbad.  Hij heeft zijn ‘eigen slag’. Maar echt wel stuwkracht.  De vrucht van jaren ‘zwemles’ als kind.  Zo blij dat we dat gedaan hebben. Want al is het zijn eigen slag, zwemmen verleer je nooit.  We zwommen samen echt baantjes afgelopen vrijdag. ...

We zijn nu 3 weken en een dag verder na Ton zijn val.  Al 3 weken.  Maar ook pas 3 weken.  Want de weg is nog lang. Er is voor mij veel paniek geweest.  Het overzicht kwijt.  Alle blokjes scheef in mijn hoofd.  Maar toch hervind ik mezelf.  Het duurt wat langer dan bij een ander.  Maar ik vind nieuwe balans.  En het is kwetsbaar.  Een vingerknip, een teleurstelling, dingen die opnieuw anders gaan dan verwacht..: weer die scheve blokjes en  weer die paniek.  En weer - midden in de adrenaline van de paniek - veerkracht. Zorgen dat er een plan B komt.  Er zijn verschillende weekenden gevuld met mensen die meegaan naar Vincent of mee op stap gaan met Vincent. Het leed voor hem verzachten.  Ook voor hem anders dan anders. Maar hij wordt niet vergeten.  En ik ook niet.  En Ton ook niet.  Ik ben trots dat zich zo een klein netwerkje rondom ons heen zich ontvouwt.  Mensen die ik zelf mobiliseer en mensen ...

Een aantal weken geleden alweer kregen we een buffet aangeboden. Van de FNV. Ton was namelijk 25 jaar lid van de bond en kreeg een speldje. Samen met andere jubilarissen. En een buffet.  Ik was in corona tijd al 25 jaar lid. Kreeg toen het speldje thuis gestuurd met een VVV bon.  Maar blijkbaar hoort er dus een hele ceremonie bij.  Ik vind het maar een raar ritueel.  Wat heb je er nou voor moeten doen?  Alleen maar zorgen dat je 25 jaar (of 40 of 50) ademt en elke maand betaalt.  Onwillekeurig doet het me denken aan het geloof.  Aan hoe God - je Vader - en Jezus is.  Als je je aan Hem toe-vertrouwt, Hem vertrouwt (dat IS geloof), dan krijg je gelijk dat speldje. Daar hoef je ook niets voor te doen, zelfs niet 25 jaar ademen. Nee, zelfs niet elke maand betalen. Want Hij hééft betaald.  Je krijgt een kroon op en wordt Zijn Koningsdochter- of zoon.  Psalm 149:4b ‘Hij kroont de vernederden met de zege’.  Psalm 103:4b ‘Hij kroont u met t...