Als het leven... Kwetsbaar

Het bungelde al een jaar onder op mijn to-do lijst.  Maar ook wat daar bungelt, neemt mijn overvolle werkgeheugen in beslag.  Dus gisteren eindelijk actie ondernomen.  Sinds Vincent zijn verhuizing, is hij kerkelijk - automatisch - verhuisd naar PKN Nijmegen.  Een kerk waar we in het volle jaar dat hij daar woont niets van gehoord hebben.  Dus ik vroeg me zelfs af... stáát hij daar wel ingeschreven...  Gisteren dus eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en een mail richting PKN Nijmegen geschreven.  En hier het antwoord:  Van enthousiasme maar gelijk even naar onze predikante gemaild.  Ik ben er zo blij mee!  Het doet me wat dat hij weer ‘thuis’ komt in de gemeenschap waar hij hoort, waar hij zich thuis voelt, waar hij van kindsbeen af deel van was.  Hij hoort bij de Paaskerk en de Paaskerk hoort bij hem!!!  Hij voelt zich er zó thuis dat hij op instinctief niveau geniet van symbolen door Jezus bedacht. Het delen van brood e...

Gisteren schreef ik een blog over het zo moeilijk kunnen aanvaarden dat ik gewoon simpelweg lief ben. Het aannemen en geloven dat dat zo is. ( https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/02/deze-opmerking-blijft-haken.html ) Ik ben daar vandaag nog wat op door gaan schrijven.  Ik zal het hier ook weergeven.  In Romeinen 8 staat in vers 38:  38 Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven,  engelen  noch machten noch krachten, heden noch toekomst,  39 hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de  liefde  van God, die hij ons gegeven heeft in  Christus   Jezus , onze  Heer . God houdt van mij!!!  Dat staat als een paal boven water!  Ik hoef daar NIETS voor te doen.  Toch denk ik dat ik het door mijn ‘zonden’ verpruts.  Dat het zelfs een soort van zonde tegen de H. Geest is, waarvan ergens in de bijbel staat dat die niet vergeven wordt.  Ik denk altijd maar dat me onrecht ...

Ik postte op insta deze foto.  De lievevrouwentrappen. (In Nijmegen)   “Alleen voor lieve vrouwen.  Voor mij dus!”,  schreef ik erbij.  Maar doordat ik nogal vaak gedrag vertoon dat normaal is voor autisme, maar voor mijn omgeving geregeld ongepast, vind ik het zoooo moeilijk om dit echt te geloven/voelen/aanvaarden.  Ik weet dat het zo is....  en toch.  En toch.  Wat voelt het anders...  Ik kreeg deze reactie op insta:  Kan ik dat aannemen?  Kan ik dat?  Wat is dat mijn verlangen!  Zo snakkend naar het kunnen aannemen ervan, dat deze opmerking als een oneindige loop in mijn hoofd blijft hangen. 

In een recente blog schreef ik over de kale, dorre vlakte tussen mij en een ander:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/02/trigger.html .  Een terechte - liefdevolle reactie was datJezus in die ruimte wil zijn en zich écht met me wil verbinden.  Ik weet dat dat zo is.  En soms voel ik er wat van.  Als ik bijvoorbeeld lees in het boek ‘de Goddelijke dans’ van Richard Rohr, is het net of ik dan ook in die dans stap en even onder Zijn Heerlijke douche van liefde en barmhartigheid sta.  Dat zijn kostbare momenten voor me.  En toch kan het dan weer gebeuren dat dit - samen met zoveel dingen die een emotionele of sociale lading hebben - niet beklijft.  Waar gaat dat dan mis?  Nou...  onder andere hier:  Een brein van een autistisch iemand slaat veel dingen die een sociale of emotionele lading hebben als feiten op.  En dan gaat het in de rest van het proces van informatieverwerking ook mis.  Bijvoorbeeld met de vorming van he...

Gisteren na 25 jaar trouwe dienst, onze waterkoker vervangen door een nieuw exemplaar. De oude was overleden.  Dit is onze nieuwe telg:  Nu is er naar mijn mening geen apparaat in het huishouden zo eenvoudig als een waterkoker.  Dus maar gelijk in gebruik genomen.  Nu - een dag later - toch even een blik geworpen op de handleiding.  Het Nederlandse stukje beslaat 2 pagina’s.  Tot mijn verbazing heb ik gedurende het lezen van die 2 pagina’s niet kunnen achterhalen hoe het apparaat nu eigenlijk werkt. Behalve dat je niet minder water dan het minimum en niet meer water dan het maximum e in mag doen.  Maar dat gaat over wat niet mag.  Evenals de rest van de handleiding.  Het is één lange opsomming aan waarschuwingen en verboden (en dat ook nog in herhaling vallend.).  Hoe verder ik kwam, hoe meer dit op mijn lachspieren begon te werken.  Om aan het einde mezelf af te vragen: en nu?  En nu: verder gaan op de ingeslagen weg.  Op...

Aan tafel: Man begint gesprekje met oudste over iets wat ze vandaag naar elkaar appten. Ik vang één woord op en wil gelijk de hele context weten. ‘Mam, je lijkt wel een detective! Zo werkt dat bij jou altijd. Je hoort één woord en wilt vervolgens elk detail van het geheel weten. Je hebt geen rust voor dat je elk detail weet’. Dat klopt. Dat heeft hij goed gezien/geobserveerd. Zo werkt mijn hoofd inderdaad. Bedankt oudste, je bent zo vaak een goede spiegel.... En nog iets heel anders. Na lastige dagen vandaag bewust de rust opgezocht. Met een goed boek. En dan heb ik gelijk het gevoel dat ik aan de voeten van Jezus zit. Hier 3 citaten (uit ‘de Goddelijke dans’ van Richard Rohr), omdat ze me raakten. Waarom raakten ze me? Omdat ik zó’n ontzettende moeite heb met zelfacceptatie. ‘God heeft je niet lief, omdat jij goed bent. God heeft je lief, omdat Hij goed is. ‘ Het lijkt alsof ik mijn zelf-acceptatie (en dus ook het accepteren van mijn autisme) afhankelijk ...

Honderdduizenden keren per dag voel ik onverbondenheid. Mijn onvermogen (gezond) te verbinden met anderen.  Het onvermogen (gezond) met mij te verbinden door anderen.  Er blijft altijd een tussenruimte.  Een hiaat.  Een leegte.  Soms er ingeschopt door harde begrenzing.  Er niet mogen zijn.  Alleen op het schoolplein.  Verschrikkelijke pijn.  Soms er zachthandig ingeduwd.  Omdat dat beter is.  Omdat pogingen tot verbondenheid leiden tot overprikkeling.  Omdat ik niet weet hóe daar gezond mee om te gaan (= snappen hoe de sociale regels zijn, waar de grens ligt, wat de ander kan geven en ik mag nemen, weten wat er van mij verwacht wordt).  En zowel het hard- als zachthandige zijn trauma’s voor mijn ziel geworden.  Die gezonde kern, diep in mij, snakt naar verbinding!  Maar mijn hele leven, word ik in die lege tussenruimte geworpen....  Die kale, dorre, vlakte tussen mij en d...