Als het leven... Kwetsbaar

Dit is een beeld gemaakt door Lotta Blokker.  Atlas kreeg in de Griekse mythologie de opdracht om het hemelgewelf op zijn schouders te dragen. Veel kunstenaars hebben het geïnterpreteerd als een wereldbol op zijn schouders. Blokkers interpretatie van Atlas is niet dat hij de wereld op zijn schouders draagt. Hij draagt zichzelf. Niets is zo ondragelijk voor de mens als hijzelf. Zelfs bij traumatische gebeurtenissen waar overduidelijk het individu geen schuld treft, is zijn gevoel toch: Waarom ik? Zelfkritiek is meedogenlozer dan welke andere kritiek ook. Het meest bedreigend voor de mens is de mens. De kritiek van de ander raakt alleen dan wanneer het de zelfkritiek opentrekt. De tederheid die spreekt uit de details van Atlas die zijn eigen hand vasthoudt en voorzichtig zijn teen vasthoudt, tonen de menselijke kwetsbaarheid; het tedere mededogen op het moment dat hij zichzelf teveel is. Dit beeld gaat over zelfbeeld. Een negatief zelfbeeld maakt de mens ondraaglijk voor zichzelf....

Pffff….  Ik wil alles begrijpen…  En als dingen (apps, etc.) niet meer - of anders - werken wil ik dát weer kunnen begrijpen…  En ondertussen draai ik daar zó in vast (in mijn eigen wereld/denken/hoofd) dat ik in staat ben om ver over grenzen te gaan om tot een oplossing te komen die niet komt… sterker nog…  Ik zat zo in mijn eigen wereld om dat te willen oplossen dat ik niet doorhad dat ik over grenzen ging in een poging de techniek te begrijpen.  En dat heeft me enkel verder van huis gebracht…  Wat is dat accepteren en me ergens bij neerleggen lastig voor me…  Wil zoveel controle hebben en houden….  Dit is mijn verdrietige leven. Punt. 

Ik vind het soms (vaak) best lastig om hulp te vragen.  Ik loop heel lang zelf met dingen rond.  Bedenk in mijn eigen hoofd allerlei oplossingen.  Voor dat ik er mee naar buiten kom, is het echt crisis.  En omdat ik er voor anderen op een vreemde manier mee naar buiten kom, krijg ik dan alsnog niet de hulp die ik behoef.  Zo zou het moeten zijn:  En zo is het in de praktijk:  Als die schildpad een autist is, dan gaat hij eerst dagen, nachten, weken in fixatie uren achtereen internet napluizen hoe hij weer recht moet komen. Welke poot moet je eerst ontspannen en welke eerst aanspannen. En hoeveel seconden en in welke volgorde.  Vervolgens vraagt auti schildpad aan een andere: ‘houd mijn poot vast! Want die mag niet meebewegen‘  Andere schildpad: ‘ja daaaag!!! Ik laat me niet commanderen, dwingen, doen wat in jouw straatje past, jouw zin doen, in je auti-behoeften voorzien’….  En vervolgens staat auti-schildpad zonder hulp alleen! Dit is g...

Wat ik leer - en herken - uit het boek ‘autisme als atypische stoornis’ is dat ik leer door te begrijpen.  Maar heel veel anderen leren zo niet.  Die leren door richtlijnen te volgen.  Gewoon te doen zoals het hoort - zonder daar vragen bij te stellen (voor zichzelf).  Ik ben altijd bezig met ‘waarom? Hoezo? Wat zijn de verbanden?’ Ik wil structuren en verbanden begrijpen.  Waarom die op die reageert online en wat het verband dan is.  Pas als ik dingen (denk) te begrijp(en), ervaar ik rust. Want dan kan het willen weten stoppen.  Mensen die dit niet begrijpen, zetten je weg als ‘nieuwsgierig’. Zo stond ik op mijn werk bij collega’s bekend. Als iemand die zich graag met zijn neus in andermans zaken roert.  Maar het gaat me niet om mijn of dijn.  Het gaat me om kennis verzamelen. Willen snappen waarom dingen zijn zoals ze zijn.  Na de oplossing van de ene vraag ontstaat weer de volgende onopgeloste puzzel.  Nee…. Ik kan niet in die be...

Bovenstaande is een citaat uit het boek Zielsverdriet.  Elke geïnterviewde heeft een andere rugzak. Een kind dat overleden is. Of een zieke partner.  Deze Noël is ook autistisch.  En of het nu daar aan ligt. Ik herken exact wat hij zegt!!!  Op de Mavo hadden we een godsdienstleraar. En als opdracht hadden we meegekregen om op te schrijven wat voor jou leven is.  Ik had opgeschreven: ‘leven is het wachten op de dood’. Bij het nakijken had hij erbij gezet: ‘is het niet meer dan dat?’  Dus ineens lees ik hier mijn gevoel.  Het is dus toch niet raar.  Hooguit in de ogen van een ander bijzonder. 

Ja, zo 👇 voel ik me…  Omdat mijn ziel de ander niet begrijpt.  Of andersom niet…  Ik was in gesprek met echtgenoot.  In mijn hoofd is iets heel groot en heel belangrijk.  Ook omdat ik al 30 stappen vooruit denk. Maar het is zó groot dat ik het niet overzie! Om overzicht te krijgen moet echtgenoot iets voor me doen. (Ik ga even niet op details in, dus verzin fictief wat). Hij moet een plaatje van een treinstation appen, waarmee ik overzicht kan krijgen over het hele grote.  Maar echtgenoot heeft geen zin om op commando klaar te staan. En ik begrijp niet dat hij niet begrijpt dat geen overzicht hebben zo paniekmakrnd is, dat het voor mij met zo belangrijk is als zuurstof krijgen om weer te kunnen ademen.  Het niet hebben van overzicht (in iets behoorlijk belangrijks), voelt als stikken. Benauwd. Het middel krijgen dat me helpt om overzicht te hebben (zodat ik de tools heb om het grote probleem goed bij elkaar te puzzelen), is de zuurstof. Die me letter...

In de opvoeding van Vincent ben ik stronteigenwijs.  Hij is zeer ernstig verstandelijk beperkt.  Maar dat beperkt mij niet in het geloven dat hij meer snapt dan menigeen denkt.  Ik denk - en moedergevoelens kloppen vaak - dat hij dóór zijn ernstige autisme zwaar onderschat wordt. Dat het er uitziet als een verstandelijke beperking, maar hij diep van binnen minder beperkt is dan menigeen denkt.  Is dat ontkennen? Het niet accepteren dat het is zoals het is?  Thomas zou zeggen: ‘je wilt graag dat het zo is’.  Ik denk dat ik niet meer ontken dat hij ernstig beperkt functioneert (omdat hij door zijn autisme niet anders kan).  Maar ik wil doelbewust zijn brein blijven prikkelen.  Met informatie, beelden, uitleg, ervaringen.  Als hij écht meer zou begrijpen dan door alle testen vastgesteld wordt (door de autistische gevangenis waarin hij zit), komt hij qua input in zijn brein ernstig tekort. Hij zou dan ook één op één begeleid moeten worden. Het sc...