Hulp vragen en geen hulp krijgen

Ik vind het soms (vaak) best lastig om hulp te vragen. 

Ik loop heel lang zelf met dingen rond. 

Bedenk in mijn eigen hoofd allerlei oplossingen. 

Voor dat ik er mee naar buiten kom, is het echt crisis. 

En omdat ik er voor anderen op een vreemde manier mee naar buiten kom, krijg ik dan alsnog niet de hulp die ik behoef. 

Zo zou het moeten zijn: 

En zo is het in de praktijk: 

Als die schildpad een autist is, dan gaat hij eerst dagen, nachten, weken in fixatie uren achtereen internet napluizen hoe hij weer recht moet komen. Welke poot moet je eerst ontspannen en welke eerst aanspannen. En hoeveel seconden en in welke volgorde. 

Vervolgens vraagt auti schildpad aan een andere: ‘houd mijn poot vast! Want die mag niet meebewegen‘ 

Andere schildpad: ‘ja daaaag!!! Ik laat me niet commanderen, dwingen, doen wat in jouw straatje past, jouw zin doen, in je auti-behoeften voorzien’…. 

En vervolgens staat auti-schildpad zonder hulp alleen!

Dit is geen grap…. Dit is precies wat ik gedurende mijn leven vaak terug hoor. 

Die auti-schildpad is al 100 gedachtensprongen verder. 

En dat snapt degene die de commando’s krijgt niet!!! Voor hem komt het uit de lucht vallen!!!! 

Die heeft dat hele voor-proces niet meegemaakt!!!! Uit het niets moet hij voorzien in ’puzzels’ (voortkomend uit die zelfbeoaaldheid) en in auti-behoeften…. 

Ik wou dat ik was als deze schildpad!!!! En wel een netwerk had van zulke schildpadden!!!! 

Dat ik wist hoe dat moest: normaal hulp vragen, zonder dat anderen het als claims ervaren en hulp uitblijft. 

Ik ben op social media een stuk stiller.

Maar dat wil niet zeggen dat het altijd goed gaat. 

Het is meer omdat ik mezelf niet meer wil beschadigen door het risico te lopen dat anderen me verkeerd begrijpen. Ik wil niet meer met brandwonden aan een brandende kachel gaan staan. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen brandwonden heb. 

Een bepaalde therapie (Loekeneijermethode) zou goed voor me zijn. Maar wordt niet vergoed vanuit de verzekering. De WMO vergoed het ook niet. 

En zelf hebben we het geld niet. 

Onze auto is 12 jaar oud. Maar geld voor iets anders is er niet - te meer het toch een ‘caravantrekker’ miet zijn dus 2dehands best duur. 

Ons huis moet geschilderd worden. 

Maar durf daar geen oproep voor te doen. 

Misschien is er iemand die het kan en wil. 

En zo blijft alles honderden rondjes draaien in mijn hoofd. 

Dat ik letterlijk het gevoel heb dat ik gevangen zit. 

En het wordt groter en groter. 

Kon ik maar iets van het ‘normale’ leven ervaren…. Van hoe ‘normale’ mensen elkaar helpen. 

De manier waarop ik hulp vraag, leidt tot steeds grotere eenzaamheid, omdat ik op de verkeerde manier hulp vraag. .

Dus deel ik - uit zelfbescherming - alleen de leuke plaatjes.