Ik schrijf deze blog met dikke vette tranen in mijn ogen

Ja, zo 👇 voel ik me… 

Omdat mijn ziel de ander niet begrijpt. 

Of andersom niet… 

Ik was in gesprek met echtgenoot. 

In mijn hoofd is iets heel groot en heel belangrijk. 

Ook omdat ik al 30 stappen vooruit denk. Maar het is zó groot dat ik het niet overzie! Om overzicht te krijgen moet echtgenoot iets voor me doen. (Ik ga even niet op details in, dus verzin fictief wat). Hij moet een plaatje van een treinstation appen, waarmee ik overzicht kan krijgen over het hele grote. 

Maar echtgenoot heeft geen zin om op commando klaar te staan. En ik begrijp niet dat hij niet begrijpt dat geen overzicht hebben zo paniekmakrnd is, dat het voor mij met zo belangrijk is als zuurstof krijgen om weer te kunnen ademen. 

Het niet hebben van overzicht (in iets behoorlijk belangrijks), voelt als stikken. Benauwd. Het middel krijgen dat me helpt om overzicht te hebben (zodat ik de tools heb om het grote probleem goed bij elkaar te puzzelen), is de zuurstof. Die me letterlijk in staat stelt weer vrij te ademen… 

Op een moment dat ik afgekapt word in mijn levensbehoefte, met de woorden ‘dit is gedram!, op dat moment knapt er iets van binnen… 

Ik voel me verlatene, afgesneden, troosteloos oord. 

Waar dat voorheen dikke vette ruzie werd, leer ik nu van mijn therapeut om het gevoel welkom te heten, ipv met vluchten of vechten, of schreeuwen, of mezelf pijn doen te overschreeuwen. 

Voor mij voelt dat zo. En ik geef aan dat welkom heten een naam: ‘hallo jumbo’. 

Alles om niet in een schreeuw modus - of mezelf pijn doen modus terecht te komen. 

Want dat gevoel is zó schrijnend diep…. Iets in mij voelt zich blijkbaar niet gehoord… niet gezien… niet begrepen… 

Vooral met dat woord ‘drammen’ heb ik dat. 

Het voelt als vloeken in de kerk. Als een kogel in je hart afgevuurd te krijgen. Hetzelfde gevoel had ik ook altijd als we weer een rapport over Vincent onder ogen kregen, waarin de bikkelharde waarheid stond: ‘zeer ernstig verstandelijk beperkt’. De ergste gradatie die er is. 

Misschien zijn beide dingen wel de trigger naar mijn levend verlies. Mijn blijvende rouw. Bewustwordingsmonenten waarop je beseft: dit is écht anders en dit zal niet veranderen. 

Het zijn de momenten waarop ik uit alle contact weg ben. Contact is niet meer mogelijk. Écht alleen… verlatene… alle lijnen naar de anderen werken niet meer… 

Met ‘hallo jumbo’ probeer ik bewust niet heftig te reageren. Omdat dat tot een gevoel van verlatene in het kwadraat leidt. 

Maar het neemt het gevoel zelf niet weg. Het is als een kruidenierszaak vol met bittere kruiden. 

Ik kan met woorden in deze blog niet beschrijven hoe eenzaam het voelt als iemand precies benoemd wat bij de levenslange beperking hoort. Of het dan weer binnenkomst. En mijn hart verwoest. Steeds een beetje meer. 

Ik sluit af met deze 2 versten uit de bijbel: 

Ruth 1:20

Maar ze zei tegen hen: ‘Noem me niet Naomi, noem me Mara,want de Ontzagwekkende heeft mijn lot zeer bitter gemaakt.

Jesaja 62:4 

‘ 4Men noemt je niet langer Verlatene

en je land niet langer Troosteloos oord,

maar je zult heten Mijn verlangen’