Geraakt door dit (zelf)beeld

Dit is een beeld gemaakt door Lotta Blokker. 

Atlas kreeg in de Griekse mythologie de opdracht om het hemelgewelf op zijn schouders te dragen. Veel kunstenaars hebben het geïnterpreteerd als een wereldbol op zijn schouders. Blokkers interpretatie van Atlas is niet dat hij de wereld op zijn schouders draagt. Hij draagt zichzelf. Niets is zo ondragelijk voor de mens als hijzelf. Zelfs

bij traumatische gebeurtenissen waar overduidelijk het individu geen schuld treft, is zijn gevoel toch: Waarom ik?

Zelfkritiek is meedogenlozer dan welke andere kritiek ook. Het meest bedreigend voor de mens is de mens. De kritiek van de ander raakt alleen dan wanneer het de zelfkritiek opentrekt.

De tederheid die spreekt uit de details van Atlas die zijn eigen hand vasthoudt en voorzichtig zijn teen vasthoudt, tonen de menselijke kwetsbaarheid; het tedere mededogen op het moment dat hij zichzelf teveel is.

Dit beeld gaat over zelfbeeld. Een negatief zelfbeeld maakt de mens ondraaglijk voor zichzelf. 

Oh wat herken ik dat. Ik vind mezelf vaak totaal niet te (ver)dragen. 

Wat ik (veelal in nood en niet begrijpen) anderen aangedaan heb, vind ik on(ver)draaglijk. 

Zou ik ook dat tedere mededogen op kunnen brengen naar mezelf? 

Twee zware weken achter de rug. 

Het begon met mezelf. 

In mijn dwang systemen te moeten begrijpen veel te ver gegaan. En dat is voor anderen niet altijd prettig. 

En dan daalt mijn zelfbeeld waar ik bij sta. 

Zelfs al word ik niet veroordeeld om wat ik doe, veroordeel ik nog mezelf. 

Wat een last ben ik voor mezelf… omdat ik in mijn ogen zo’n last voor anderen ben… 

Toen kwam midden in deze periode Vincent er nog bij. 

Hoewel het op de Winckelsteeg nu super met hem gaat (wat ook anders is geweest; veel negatief gedrag), was het afgelopen zondag plots mis in de kerk. 

Hij raakte overprikkeld en trok uit het niets een vrouw hard aan de haren en liet ook niet los. 

Dat terwijl het vaak zo goed gaat… 

Dit incident kleurde de dienst… 

Rouw. Verdriet. Voor de ene uiterlijke pijn. Voor mij innerlijke pijn. Schaamte. 

Tranen om 19 jaar lang - naast mezelf te moeten (ver)dragen - ook de last van/om mijn kind te moeten (ver)dragen… 

Wat is het beeld nu van anderen over hem? 

Zijn we nu ‘de gevaarlijken’? 

Ik draag hem met zoveel liefde…. Liefde waarmee ik mezelf niet eens kan dragen. Ik draag hem niet alleen. Ook Ton draagt hem - met dezelfde liefde! 

Het is eerder of ik dan bang ben dat anderen niet meer kunnen zien wat wij in hem zien. 

De last van Vincent - het tot last zijn van Vincent - heeft eerder invloed op mijn zelfbeeld - op de mate van tederheid waarmee ik mezelf (ver)draag - dan op de mate van tederheid waarmee ik Vincent (ver)draag. 

Ik ben zijn moeder. Ik heb gefaald in het krijgen van een niet-gezond kind. Ik ben verantwoordelijk. Omdat het mijn/ons kind is. En ik zeul een last die niet te (ver)dragen is…. Ik voel me direct verantwoordelijk voor zijn tot last zijn bij anderen.. Schuld. Schaamte. 

Ik was toch degene die ‘dit kind’ het leven gaf? 

Ik voel mezelf letterlijk ineenkrimpen… ook omdat het zo machteloos voelt…. 

Het voelt alsof ik zelf de last voor een ander ben. 

Misschien omdat dát zo vertrouwd voelt? 

Ik weet wel dat het verschrikkelijk complex en verdrietig is wat ik te (ver)dragen heb. 

Soms kan verdriet niet meer bij woorden in de buurt komen. 

Ik las deze dagen op de Facebook pagina van Cees Bots dit. Daar sluit ik deze blog mee af. 

Genoeg om op te kauwen:  

‘Hou je genoeg van jezelf?

Hou je genoeg van jezelf om te stoppen met ontkennen dat je zonden, je fouten, je tekortkomingen net zo reëel zijn als je deugden? Hou je genoeg van je zelf om te stoppen met het bij elkaar schrapen van eigenwaarde uit gebroken, zondige stukjes van je zelf, en in plaats daarvan de liefde van God te omhelzen?

Ga van je gebroken zelf houden door een waarde te geven die van buiten je gebrokenheid komt - een waarde die van God als Vader komt.

Ga naar jezelf kijken zoals Hij naar je kijkt en accepteer je zelf met al je ravels aan je broek..

Hou je genoeg van je zelf om dat te accepteren?’