Als het leven... Kwetsbaar

Vincent is vanochtend weer vertrokken naar zijn eigen huis in Nijmegen. Wij vieren kerst vandaag in andere - kleinere samenstelling.  Op de Winkelsteeg eten ze vanavond ook wel lekker.  Maar wat daar nodig is - en tegelijkertijd hartverscheurend - de hele woongroep zit met elkaar aan tafel. Vincent zit een paar meter verderop in zijn eentje aan een eigen tafeltje. Dáár is het nodig. Hij vertoont naar begeleiding en medebewoners namelijk nogal onvoorspelbaar gedrag. Dus is het idee dat dit prikkelarmer voor hem is en daarmee minder dit gedrag uit lokt.  Maar thuis…  Thuis tussen alle liefdevolle mensen in - in het menselijk gezin - zie én hoor je hem opbloeien. Midden tussen de prikkels en de liefde, borrelt er vanbinnenuit een vreugde die hij al fladderend met zijn hele lijf beleeft. Zegt hij woorden: ‘halleluja’ met een kerstcd in zijn hand en ‘duidelijk’ als we hem iets uitleggen. (Vorige week in de auto, zei hij ‘rijden’).  Zijn ogen stralen blijdschap. Je v...

  Ik kwam opnieuw dit plaatje ergens tegen en het raakte me opnieuw.  Als ik dit visueel voor me zie en uitgelegegd, dan snáp ik het...  Maar té vaak trap ik in de valkuil (en daarin zal ik zeker niet de enige zijn) om op de verkeerde manier te gaan vergelijken met anderen.  Raar toch?  Eerlijk met mensen omgaan, betekent niet iedereen hetzelfde behandelen, maar anderen naar vermogen of op maat behandelen.  Iedereen hetzelfde behandelen, is de bovenste rij fietsen in het plaatje. Dat gaat mis... Iedereen naar vermogen - of op maat behandelen, is de onderste rij fietsen.  Ogenschijnlijk heel oneerlijk.... 'hij heeft die grote fiets.... waarom ik niet ook???'..  Maar juist dit verschil maakt het eerlijk... omdat het op maat is!!!!  Ik geef 2 voorbeelden:  1. Een juffrouw vraagt aan het eerste kind in de klas waar het pijn heeft. Het kind zegt: 'aan mijn wijsvinger'. De juffrouw plakt een pleister op de wijsvinger. Nu vraagt ze aan het twe...

Ik las vandaag deze tekst - wat ik ook op mijn social media kanalen geplaatst heb:  Hopen, wachten en waken is ruimte geven in ons aan die zo kostbare verzuchtingen van de Geest op de bodem van ons hart, dieper dan taal en woorden. Benedictijn Benoît Standaert  #1eAdvent Ik moest denken aan de vele huizen waar ik al een kerstboom binnen zie. En oh, wat logisch in deze donkere dagen.  Maar gevoelsmatig sla je dan wel wat over: het wachten.  Kunnen we nog wachten?  Ik denk terug aan toen ik op de middelbare school zat.  Wat duurde dat wachten tot de kerst(vakantie) lang!  Het voelde zó donker in de weken voor kerst!  Het was altijd druk op school! Surprices. Proefwerkenweek. Veel huiswerk in de aanloop daar naartoe. In de laatste week nog stichtelijke schoolprojecten voor het goede doel (voor de Sahel; het was in het jaar van Band Aid). En ik kon het eigenlijk allemaal maar amper aan. Niet omdat ik niet intelligent was. Integendeel. Maar de de immen...

Ik ben trots.  Trots dat ik de keuze gemaakt heb om me niet te laten gijzelen, maar op een positieve manier het probleem aangevlogen heb.  Nú zijn jullie natuurlijk reuze nieuwsgierig waar het over gaat.  Een stukje lijdens-geschiedenis dus:  Op je 50e rol je als vrouw als vanzelf in het bevolkingsonderzoek naar borstkanker.  Op mijn 50e braaf geweest. 52. 54.  Nou ja… braaf… het was écht niet fijn!! Niemand vindt dat fijn! Maar bij de éne vrouw is het niet fijn, maar te doen. Bij anderen (bij mij), was het niet fijn en niet te doen. Ik kwam met zware paniek die bus uit.  Dát was echt leiden in last!!!  Het deed niet een beetje zeer, maar erg erg erg zeer. En het triggerde teveel. Waardoor het emotioneel ook een lijdenslast was.  De laatste keer (bijna 2 jaar geleden) besloot ik: dit-zo-nooit-meer.  Een zoektocht op internet leerde me dat ik niet de enige was. En er een oplossing was. Op één plek in het land doen ze het anders. Je hebt e...

Zeker in de vele vele jaren van mijn leven dat ik wel anders was - en dat ook merkte door het structureel er niet bij horen - maar niet wist wat dat dan was, werd ik een meesteres in mezelf verliezen.  Merken en voelen dat je anders bent.  Het sneed als pijn en eenzaamheid door mijn ziel.  Buiten was het feestje.  Binnen was ik alleen met mijn moeder aan het dansen. De witte gloeilampen vervangen door gekleurde. Het was onze disco. We liepen met carnaval met zijn tweeën de polonaise door mijn slaapkamer. Met carnavalsmuziek van een LP van de V&D.  Ik werd nooit gevraagd voor het feestje.  En als ik er wel bij mocht zijn, zat ik aan de kant. Niet gekozen met dansen. Als laatste gekozen met gym.  En elke keer die steek van pijn.  Waarom toch dat anders zijn?  Je gaat je aanpassen in een poging erbij te mogen horen. Dezelfde stijl kleding. Felle ‘Doe maar’- kleuren. Iedereen stond het leuk. Ik dacht ‘nu hoor ik ook bij de club’. Maar nog was...

Even een kort blogje vanuit Brussel, waar we voor mijn verjaardag een weekendje heen zijn. (Tekst gaat verder onder de foto).  Weetje wat ik zo mooi vind?  Ik ben al meer dan 10 jaar uit het arbeidsproces, maar krijg gewoon nog felicitaties van mijn ex-kamergenoten (uit verschillende periodes) en mijn laatste directe baas!  Zo bijzonder!!  Nagenieten van deze dag. 56 jaar. 

Je kent misschien vast het verhaal van de gelijkenis van de talenten. In die tijd hield Jezus zijn leerlingen deze gelijkenis voor: 'Het zal met het rijk der hemelen zijn als met de man die bij zijn vertrek naar het buitenland zijn dienaars bij zich riep om hun zijn bezit toe te vertrouwen. Aan de een gaf hij vijf talenten, aan de ander twee, aan een derde één, ieder naar zijn bekwaamheid. Daarna vertrok hij. Die de vijf talenten gekregen had, ging er terstond mee werken en verdiende er vijf bij. Zo verdiende ook degene die er twee gekregen had er twee bij. Maar die dat ene had gekregen, ging een gat in de grond graven en het geld van zijn heer verbergen. Een hele tijd later kwam de heer van de dienaars terug en hield afrekening met hen. Die de vijf talenten gekregen had trad naar voren en bood nog vijf talenten aan met de woorden: 'Heer, vijf talenten hebt gij mij toevertrouwd; ziehier, vijf talenten heb ik erbij verdiend.' Zijn meester sprak tot hem: 'Uitstekend, goe...