Als het leven... Kwetsbaar

Eigenlijk heb ik deze week iets moois ontdekt. En dat wat ik ontdekt had, kon ik vanochtend ook herkennen en toepassen. En dat brengt rust!  Ten eerste moest ik terug denken aan een therapie van een aantal jaren terug.  Als ik rood ben, wil ik dood...  Maar eigenlijk is dat een uiting van niet om kunnen gaan aan de hoeveelheid in- en uitwendige prikkels die mijn hoofd gek maken op dat moment. Die het begin en het einde niet meer zien.  Het is een verlangen naar balans en rust. Naar groen.  Ik kan niet altijd even goed aanvoelen wat ik wel en niet naar mensen stuur... of op social media moet posten... Alsof ik dat filter mis. Dat aanvoelen... hoe dingen bij ánderen over kan komen...  Als ik dan deel dat ik rood ben, roept dat wat bij mensen op... en wat dat bij hen oproept, voegt voor mij alleen maar extra prikkels toe...  Mensen willen of gaan redden, of gaan adviezen schrijven, of schrikken en ontvrienden me,  En in plaats van te ontprikkelen, kr...

Ik las weer het verhaal over die kudde paarden die in 2006 (het lijkt als de dag van gisteren) in de problemen kwam.  Hier staat het. Vooral het laatste stuk ontroert me. Dat vertel ik onder de tekst van deze geschiedenis:  Die Amazone doet me aan God de Vader denken.  Het paard aan Jezus. God stuurt Jezus deze diepte van het water in. De Amazone leidt haar paard deze diepte van het water in.  Hij (Jezus) heeft de weg bereden. De weg van rauwe rouw, pijn, verdriet. De weg door dit hoge water, vol met palen en draad. Aan mij de uitnodiging daar achteraan te gaan. Kan ik erop vertrouwen dat Hij de weg kent? Dat ik achter Hem aan, liefdevol de dijk op (in Zijn rijk, bij de Vader) gebracht word? Ik ben zo vaak geneigd in mijn leven enkel water te zien en heb in gedachten al honderd keer mijn been gebroken bij het me alleen maar voorstellen dat ik door dat water loop.  God en Jezus kénnen die weg! Weten waar het gevaar is. Ontroerend dat de paarden gaan. En ik? En j...

Je ooit afgevraagd wat de eerste levensbehoeften zijn?  De bijbel geeft het antwoord.  In een prachtige psalm - psalm 104 - een psalm dat een loflied is op de schepping en Gods Vaderlijke zorg voor Zijn schepselen én schepping.  Uit de NBV,  psalm 104 1 Prijs de  HEER , mijn ziel. HEER , mijn God, hoe groot bent u. Met glans en glorie bent u bekleed, 2 in een mantel van licht gehuld. U spant de hemel uit als een tentdoek 3 en bouwt op de wateren uw hoge zalen, u maakt van de wolken uw wagen en beweegt u op de vleugels van de wind, 4 u maakt van de winden uw boden, van vlammend vuur uw dienaren. 5 U hebt de aarde op pijlers vastgezet, tot in eeuwigheid wankelt zij niet. 6 De oerzee bedekte haar als een kleed, tot boven de bergen stonden de wateren. 7 Toen u dreigde, vluchtten zij weg, toen uw donderstem klonk, stoven zij heen: 8 naar hoog in de bergen, naar diep in de dalen, naar de plaatsen die u had bepaald. 9 U stelde een grens die zij niet overschrijden, nooi...