Doorgaan naar hoofdcontent
Overspoeld door het opkomende water.
Ik las weer het verhaal over die kudde paarden die in 2006 (het lijkt als de dag van gisteren) in de problemen kwam.
Hier staat het. Vooral het laatste stuk ontroert me. Dat vertel ik onder de tekst van deze geschiedenis:
Die Amazone doet me aan God de Vader denken.
Het paard aan Jezus. God stuurt Jezus deze diepte van het water in. De Amazone leidt haar paard deze diepte van het water in.
Hij (Jezus) heeft de weg bereden. De weg van rauwe rouw, pijn, verdriet. De weg door dit hoge water, vol met palen en draad. Aan mij de uitnodiging daar achteraan te gaan. Kan ik erop vertrouwen dat Hij de weg kent? Dat ik achter Hem aan, liefdevol de dijk op (in Zijn rijk, bij de Vader) gebracht word? Ik ben zo vaak geneigd in mijn leven enkel water te zien en heb in gedachten al honderd keer mijn been gebroken bij het me alleen maar voorstellen dat ik door dat water loop.
God en Jezus kénnen die weg! Weten waar het gevaar is. Ontroerend dat de paarden gaan. En ik? En jij?
.png)
Mooi die parallel!
BeantwoordenVerwijderenIk word afgewezen en wel hierom:
BeantwoordenVerwijderenIk heb autistische behoeften en daar kan A niet in voorzien. Daarom uit zijn huis gedonderd en de verbinding verbroken. Nooit nooit nooit zal er nog gereageerd worden, zonder te beseffen en in te leven wat die nooit met me doet!!!! De pijn!!! Het verdriet!!!!! Helemaal in paniek van de nooit!!!! En toch blijft hij als een ijskonijn doorgaan met negeren!!!!! Help!!!! Help!!!
God zie mijn pijn en grijp toch in!!! Laat hem inzien dat er tussenwegen mogelijk zijn!!! Niet zo!!! Alsjeblieft Pap!!! zoveel pijn!!! Waarom moet het zo zijn???? Waarom moet ik dit in mijn leven meemaken???? De stap van af en toe reageren (want het werd al steeds minder) naar nooit is echt traumatisch geweest!!!! Help!!! Help!!!