Waarom ik soms ernstig rood word.

Eigenlijk heb ik deze week iets moois ontdekt. En dat wat ik ontdekt had, kon ik vanochtend ook herkennen en toepassen. En dat brengt rust! 

Ten eerste moest ik terug denken aan een therapie van een aantal jaren terug. 

Als ik rood ben, wil ik dood... 

Maar eigenlijk is dat een uiting van niet om kunnen gaan aan de hoeveelheid in- en uitwendige prikkels die mijn hoofd gek maken op dat moment. Die het begin en het einde niet meer zien. 

Het is een verlangen naar balans en rust. Naar groen. 

Ik kan niet altijd even goed aanvoelen wat ik wel en niet naar mensen stuur... of op social media moet posten... Alsof ik dat filter mis. Dat aanvoelen... hoe dingen bij ánderen over kan komen... 

Als ik dan deel dat ik rood ben, roept dat wat bij mensen op... en wat dat bij hen oproept, voegt voor mij alleen maar extra prikkels toe... 

Mensen willen of gaan redden, of gaan adviezen schrijven, of schrikken en ontvrienden me, 

En in plaats van te ontprikkelen, krijg ik er alleen maar prikkels bij... 

Dat is wel minder geworden, sinds dat ik de termen groen - oranje - rood ben gaan gebruiken... 

dan snappen mensen wat ik bedoel, en het komt minder heftig binnen. 

Maar vorige week kwam ik in een heel oud patroon.... door mijn rood ook op fb weer te vertalen in dood... Zó groot is dan ook echt mijn paniek... 

Maar dat delen is voor mezelf niet helpend... 

Ik moest later denken aan de woorden van de therapeut van jaren geleden, 

Ze zei: 'feitelijk ga je dan mét brandwonden tegen een brandende kachel staan'.... 

Dat is precies wat er gebeurde... 

Zeker toen er ineens 'hulp' aan de deur stond... 

Dat was een prikkel te veel, en zó onverwachts en intimiderend (voor mijn gevoel dan!!!... ik werd er door overvallen, terwijl ik al aan het ontprikkelen wás!!!), dat ik er nu nog flaschbacks van heb (en ook van oude - soortgelijke gebeurtenissen). 

Melden dat ik rood ben is prima... Maar toch maar proberen om niet meer met brandwonden tegen die brandende kachel te gaan staan... Want ik zit nu nog op de blaren....

Maar nog belangrijker: 

Ik heb óók ontdekt wáár ik soms zo rood van kan worden. 

Het is vaak hetzelfde patroon. 

Om het uit te leggen, koppel ik het gelijk aan het voorval van vanochtend. 

1. Iemand schrijft iets aan me en ik voel paniek. 

2. Waarom voel ik paniek? Ik voel me aangevallen in mijn zijn. 

Is dat terecht? 

3. In het geval van vanochtend was ik berispt om iets wat ik impulsief gestuurd had!!! Natuurlijk weer zonder rem of filter!!!! Ik haat dat kut-hoofd van me!!!! Ik wou dat ik dan eerder doorhad dat zo iets niet kan!!!! Denk in mijn naïviteit dan zelfs dat zoiets kan!!!! Schaam me dan zo.... wil dan met hoofd en al verdwijnen van deze wereld!!!! Dat ik geen last meer ben voor anderen!!!!

Zo werkt dan de eerste reactie in mijn hoofd. 

4. En de stap van mijn kut-hoofd haten naar mezelf haten, is dan in een split-second gebeurd...
Met de berisping dat iets alles behalve handig was, verwart mijn hoofd dat met denken dat ik als persoon alles behalve handig - en dus niets waard ben...
Weet nu dat die stap een denkfout is (geen waan!!!). Mijn hoofd maakt razendsnel de stap van ‘iets niet goed doen / iets fout doen, naar niet goed / fout zijn!’ En precies in die stap zit mijn denkfout. Want persoon heeft niets gezegd over mijn zijn. Enkel over mijn niet-handige-doen!

5. Ik heb deze week geleerd dat ik geneigd ben heel veel denkfouten te maken. En het mooie van vanochtend was, dat ik het - na de eerste paniek - begon te herkennen! 

6. Bovenstaande was denkfout 2 in deze lijst van negen denkfouten: 

7. Deze uitleg - met zichtbare voorbeelden erbij - helpt me nu wel dat proces te ontleden. Want in eerste instantie gebeurde nu in mijn hoofd wat er altijd gebeurd. Maar nu zie en herken ik wát er gebeurd. Dan begrijp ik mezelf beter (want kan dat proces niet 1-2-3 uitzetten).

8. En het is voor iemand met autisme ook logisch om snel in bovenstaande denkfout 2 te schieten. Zie het onderste streepje in deze afbeelding.

9. Ja, dat gebeurd. Daarom ook de paniek als eerste reflex. Maar kan het nu wel van mezelf snappen. 

In héél veel rood-gevallen is er sprake van deze (of één van de andere) denkfouten... Je daar bewust van zijn is een eerste stap in ze misschien niet meer maken. Maar alleen al de bewustwording, kan me uit die paniek halen, bleek vanochtend... 'oh ja.... dat is dat proces.... dit gebeurd er in mijn hoofd...'. En mezelf op die manier begrijpen gaf voldoende rust.