Als het leven... Kwetsbaar

1 Korinthiers 4:3  3 Ik vind het totaal onbelangrijk hoe jullie of andere mensen mij beoordelen. Ik beoordeel mezelf ook niet.  4 Ik denk zelf dat ik goed bezig ben. Staat het dan al vast dat ik een goed mens ben? Nee, want het is de Heer die mij zal beoordelen. Deze tekst moet Henri Nouwen in gedachten hebben gehad toen hij dit stukje schreef:  En het zijn mooie woorden. Zo mooi dat het op social media gretig wordt opgepikt en gedeeld.  Maar wat is de werkelijkheid weerbarstiger.  Het zit in mijn aard/karakter/mijn-unieke-zijn dat ik wel degelijk pijn lijd aan woorden die tegen me gezegd (of juist gezwegen) worden. Het me niet lukt erboven te staan.  Wat een ander over me denkt of vindt zou me niets moeten boeien. Nee?... dat doet het wel...  En dan komt het (zelf)oordeel dat ik blijkbaar nog niet mijn identiteit in Christus gevonden heb, als geliefd kind van Hem. Want als dat besef écht ingeklonken zou zijn, zou ik zo stevig moeten staan als een huis...

Er zijn verschillende manieren waarop mensen kunnen communiceren. Het aantal en de onderlinge verhouding tussen die kanalen is bij elk mens anders. Iemand van wie we zeggen dat hij sociaal vaardig is, of dat hij een hoog EQ heeft, is van nature in staat alle kanalen goed te benutten. Deze persoon heeft een brede waaier aan communicatiemogelijkheden tot zijn beschikking en kan om die reden met vrijwel iedereen gemakkelijk omgaan. Omdat communiceren en contact maken voor dit soort mensen zo gemakkelijk is, hebben ze er hun hele leven in geoefend en vinden ze het heerlijk om te doen. Een mens op het autismespectrum heeft niet minder kanalen om te communiceren tot zijn beschikking, er zijn er alleen niet zoveel die hij deelt met de meeste neurotypicals. Communiceren op de neuro- typische manier kan hij niet goed en hij vindt het een verschrikking. Hieronder worden verschillende communicatiekanalen beschreven. Expliciete boodschap De expliciete boodschap is het letterlijk gesprokene. Mensen...

Vanavond aan tafel hadden we het over deze reportage van nieuwsuur:  Worstcasescenario dreigt voor gehandicaptenzorg De druk door Corona wordt hoog in de gehandicaptenzorg. En teststraten denken vaak dat het geen vitale zorg is en zodoende valt het personeel nogal eens ten onrechte buiten de voorrangsregeling.  Oudste - die nog leeft in de illusie dat het leven enkel bestaat uit voor-wat-hoort-wat - is het er mee eens dat ze geen voorrang krijgen.  Gehandicaptenzorg is in tegenstelling tot alle andere zorg de meeste geldverspilling van een maatschappij.  Mensen die in een ziekenhuis liggen, worden beter gemaakt, met als doel om weer te kunnen bijdragen aan de maatschappij.  Mensen in een verpleeghuis hebben hun leven lang bijgedragen, en verdienen de zorg.  Maar mensen als Vincent ontvangen vanaf dag nul van hun bestaan. Ontvangen, ontvangen, ontvangen, zonder er iets voor terug te (kunnen) doen.  Ik: ‘maar hij heeft wel waarde - anders dan geld. Immat...

 Als ik één samenvatting van de huidige tijd waarin we leven wil geven dan is het wel dat we vechten.  Vechten met onszelf.  Vechten met 'een onzichtbaar virus'.  Vechten met de ander.  Vechten met de maatregelen.  Ik las gisteren op FB bij een pagina die ik volg ('laat je hart raken') deze wijze woorden:  STRIJD VERSUS ACCEPTATIE Hoe lang gaat het nog duren dat mensen zich bewust worden dat je een virus niet kan bestrijden niet kan controleren Hoe lang gaat het nog duren dat we met ons allen bewust worden dat virussen er altijd al waren Er altijd zullen zijn in ons leven Hoe lang gaat het nog duren dat we bewust worden dat door goed voor jezelf te zorgen je minder vatbaar bent voor virussen Hoe lang gaat het nog duren dat we bewust worden van onze eigen patronen en levenswijze Dat we leren onze eigen verantwoordelijkheid te nemen voor ons leven Het niet buiten onszelf te zoeken Niet naar de ander te wijzen voor ons eigen ongelukkig zijn Hoelang houdt ...

Het hebben van een gehandicapt kind...  Het verdriet erom blijft.  Hoezeer je ook weet dat het een 'konings-kind' is.  Vooral in bepaalde levensfases voel je het verdriet.  Wij komen weer in zo'n levensfase.  Vincent wordt in januari 18.  Volwassen!  Volwassen?  Wij moeten van alles gaan regelen en in gang zetten om hem de rechten en plichten die bij een volwassen leven horen te ontnemen.  Omdat hij wilsonbekwaam is.  En handelingsonbekwaam.  Het verschil met leeftijdgenoten is enorm.  Geen studie.  Geen werk.  Geen diploma.  Geen festivals (die nu sowieso stil liggen...).  Geen sociaal leven.  In alle opzichten is zijn leven compleet het tegenovergestelde van wat normaal is voor een 18-jarige.  Gisteravond een webinar gevolgd van 'dit Koningskind' over  een webinar gevolgd over ‘mijn kind wordt 18, wat nu?’  Behalve heel veel praktische zaken kwam ook de emotionele kant ter sprake. ...

Ik proef in de samenleving en op social media steeds meer verdriet om de aanhoudende afstand die gehouden moet worden. En het is ook verdrietig. Het hoort zo niet te zijn.  Ik proef weerstand. Mensen die er niet (meer) aan mee willen doen. Die hun kinderen willen beschermen tegen dit abnormale.  Of het wijs is of niet.... ik kom er in mijn hoofd niet uit... Dat hoeft ook niet.  Als je ergens heen gaat, wordt je een plek gewezen op anderhalve meter van anderen.  Het is net een soort aanschouwelijk onderwijs voor de wereld van hoe een autist zich vanbinnen vaak voelt.  Zelfs al sta of zit ik naast je: het lukt me niet de afstand tussen jou en mij te overbruggen.  Als ik bijvoorbeeld blauw denk, kan ik me nauwelijks voorstellen dat andere mensen in een andere kleur denken. Of zelfs meerdere kleuren in één hebben.  Bij ‘normale’ mensen kan iemand die blauw denkt even óp de gele denker gaan staan. Je kunt je inleven in wat er in het hoofd van de ander gebeu...

Was ik aan het begin van de coronacrisis nog hippie de kleppie (eindelijk was de wereld wat autismevriendelijker!), nu merk ik een toenemende mate aan onrust. Zowel binnen in mij als buiten mij.  Het is moeilijk te filteren wat in de stroom aan berichten nu waar is en wat niet.  Dat is voor niet-autisten al lastig in deze tijd. Voor mij helemaal.  En overal zit wel een kern van waarheid in.  Ik merk dat mijn ingeworteldheid en zwakke ik-sterkte me parten speelt. Ik zuig alles op en kan en kan slecht (voor mezelf) formuleren wat IK nu eigenlijk vind. Krijg het gewoon niet op een rijtje.  Er is een virus: ja.  Het is onzichtbaar: ja.  Was de wereld voor Corona maakbaar?: nee Is die dat nu - wat voor maatregelen je ook neemt?: nee  Ik zie mensen vanuit angst reageren:  - angst voor het virus (al dan niet terecht)  - angst omdat ze denken geen controle meer te hebben, die ze dachten vóór Corona wel te hebben  - angst voor inperking van ...