Vechten, vechten, vechten

 Als ik één samenvatting van de huidige tijd waarin we leven wil geven dan is het wel dat we vechten. 

Vechten met onszelf. 

Vechten met 'een onzichtbaar virus'. 

Vechten met de ander. 

Vechten met de maatregelen. 

Ik las gisteren op FB bij een pagina die ik volg ('laat je hart raken') deze wijze woorden: 

STRIJD VERSUS ACCEPTATIE

Hoe lang

gaat het nog duren

dat mensen

zich bewust worden

dat je een virus

niet kan bestrijden

niet kan controleren

Hoe lang

gaat het nog duren

dat we met ons allen

bewust worden

dat virussen er altijd al waren

Er altijd zullen zijn

in ons leven

Hoe lang

gaat het nog duren

dat we bewust worden

dat door goed

voor jezelf te zorgen

je minder vatbaar bent

voor virussen

Hoe lang

gaat het nog duren

dat we bewust worden

van onze eigen patronen

en levenswijze

Dat we leren

onze eigen verantwoordelijkheid

te nemen

voor ons leven

Het niet buiten onszelf

te zoeken

Niet naar de ander te wijzen

voor ons eigen ongelukkig zijn

Hoelang

houdt angst en controle

ons in de greep..

Hoe lang

duurt het nog

dat we bewust worden

dat strijden tegen iets

een illusie is

niet werkt..

en nog nooit heeft gewerkt

Alleen acceptatie

berusten in

dat het is zoals het is

zal het virus

naar de achtergrond

doen verdwijnen

Zich weer muteren

naar een ander soort..

Of deze ons treft

ligt aan onszelf

hoe wij met onszelf

omgaan

en de wereld ..

Liefs Monique

Laat je Hart raken

Ik gaf dit als antwoord:

Leven is dodelijk!

Uit onderzoek blijkt dat iedereen die geboren wordt, sterft.

De precieze relatie tussen geboorte en sterfte is nog niet bekend, maar dat er een verband is, wordt intussen algemeen aangenomen.

Er wordt zelfs gesproken van een wereldwijde epidemie.

Wijze wetenschappers raden aan zo veel mogelijk te leven, de rijkdom van elk moment volledig te omarmen.

Ga niet bij de pakken neerzitten.

Gebruik de relatieve korte tijd tussen geboorte en dood om elkaar en vooral jezelf te vertellen hoe magisch je bent.

Een onderzoeker van het wetenschappelijk bureau merkte op dat niet alleen de hoeveelheid jaren in je leven van belang is, maar vooral de hoeveelheid leven in je jaren.

Zolang er nog geen medicijn gevonden is, wordt aangeraden om te dansen, te huilen, lief te hebben, boos te worden, je te vervelen, te vrijen en te lachen.

Stap met je blote voeten in de modder, verdwaal, ontdek en zing in de regen.

Leven wordt hierdoor niet minder dodelijk, maar wel een stuk meer levend!

Kunnen we onze eindigheid nog accepteren? Kunnen we ons daar nog mee verzoenen? 

Ik zag dit filmpje op voorbij komen op twitter: 

Waar vechten we inderdaad tegen? 

Maar de andere kant zie ik ook. Mensen die schreeuwen om onze vrijheid. 

Terecht als je bedenkt dat we wel met meer besmettingen te maken hebben, maar het aantal ziekenhuisopnamen en overlijdens procentueel ver achter blijft bij het voorjaar. 

Behandelingen zijn beter dan in het voorjaar. 

Zowel in het 'vechten tegen het virus' als het 'vechten om vrijheid' zit een vrucht van onze welvaartscultuur. Dat alles maakbaar is en je overal de controle over kunt/moet hebben. 

Degenen die hameren op het virus (wat niet gaat helpen), zijn de controle kwijt door iets wat ineens een leven bedreigd. 

Degenen die hameren op vrijheid zijn de controle kwijt door alle (al dan niet terechte) maatregelen. 

Beide kanten uit zie je paniek ontstaan. 

Mensen die elkaar bestrijden. 

Uitkafferen. 

Steeds korter wordende lontjes. 

Vrijheid is het kennen van de juiste beperkingen. Niet de afwezigheid ervan. 

We leven in een bizar verwarrende tijd. 

Waar vind ik mijn rust? 

Ik onderga, maar denk wel na. 

Ik probeer er voor te waken om ook te gaan vechten. 

Ik ben niet meer van het klakkeloos maatregelen volgen. 

Omdat het vechten tegen de bierkaai is. 

We hebben niets, maar dan ook niets in het leven onder controle. 

Ook dit niet. 

Want oh, ik herken dat vechten zo. 

Maar dan tegen mezelf. 

Tegen mijn anders-zijn. 

Het stapje voor stapje daar anders mee om leren gaan, doet me ook in deze crisis sterker staan. Alleen al het besef dat vechten niet helpt. 

We leven. 

En dat brengt risico's en gebrokenheid met zich mee. 

Daar weet ik dagelijks alles van. 

Ik las ook op fb deze verdrietige post. 

En moet hierbij zeker aan 'de tegenstander' denken. God bindt samen. De tegenstander scheidt / rukt uit elkaar. Ik huil steeds meer mee: 

Corona, dé splijtzwam voor gezinnen, families, vrienden, kennissen, collega's, kerken, dorpen, plaatsen, steden, landen, de wereld...

Overal verdeeldheid...

Overal meningsverschillen...

Stempels worden gegeven...

Complotdenker, comfortdenker, compleetdenker, complotgekkie, narcist, egoïst en ga zo maar door...

Ruzies, woordenwisselingen, dat lijdt tot ontwijken van mensen...

EENZAAMHEID alom...

Mijn hart huilt hete tranen, je durft je mening niet meer te zeggen uit angst om afgebrand, afgewezen en verlaten te worden...

Waar gaat dit heen...

Heb maagpijn en koppijn en zere ogen van verdriet en onmacht...

Praying to God for help...

Ja de coronaregels maken meer kapot dan de ziekte zelf schade maakt...  dat geloof ik steeds meer...