Confrontatie-momenten

Het hebben van een gehandicapt kind... 

Het verdriet erom blijft. 

Hoezeer je ook weet dat het een 'konings-kind' is. 

Vooral in bepaalde levensfases voel je het verdriet. 

Wij komen weer in zo'n levensfase. 

Vincent wordt in januari 18. 

Volwassen! 

Volwassen? 

Wij moeten van alles gaan regelen en in gang zetten om hem de rechten en plichten die bij een volwassen leven horen te ontnemen. 

Omdat hij wilsonbekwaam is. 

En handelingsonbekwaam. 

Het verschil met leeftijdgenoten is enorm. 

Geen studie. 

Geen werk. 

Geen diploma. 

Geen festivals (die nu sowieso stil liggen...). 

Geen sociaal leven. 

In alle opzichten is zijn leven compleet het tegenovergestelde van wat normaal is voor een 18-jarige. 

Gisteravond een webinar gevolgd van 'dit Koningskind' over  een webinar gevolgd over ‘mijn kind wordt 18, wat nu?’ Behalve heel veel praktische zaken kwam ook de emotionele kant ter sprake. Inderdaad is 18 worden is weer zo’n confrontatie moment met het grote verschil met leeftijdgenoten. En dat het rouwen ervan eigenlijk met levend-verlies te maken heeft. Chronisch. Dat houdt nooit op. Je kan je kind wel aanvaarden, maar niet de beperking, werd er gezegd. (Helemaal spannend als ik dat op die manier op mezelf betrek... ik kan mezelf wel aanvaarden, maar mijn beperking aanvaarden is ook levend-verlies en dus chronische rouw. 'Heb je het nu nog niet geaccepteerd?' Nee dus. Daar kom je nooit mee klaar). 

We hebben ook geluisterd naar een podcast van Manu-Keirse over dit thema. 

Hier een fragment (duurt een halve minuut) eruit: 

De podcast gaat ook over een stuk lijden en rouwverwerking. Van harte aanbevolen. 

Het kost je 27 minuten tijd. 

27 minuten inleven in ons leven en dat van vele anderen die hiermee te maken hebben. 

27 minuten om te begrijpen waarom 'dat verdriet er nog is'. 

Hier in zijn geheel te beluisteren: Podcast levend-verlies

Manu Keirse is Emeritus Hoogleraar Verliesverwerking. In zijn jeugd kwam hij als misdienaar in een klein dorp bij vele stervenden thuis. Hij raakte gefascineerd door de moeite die mensen hebben om om te gaan met de verdrietige momenten die tot het leven behoren. Manu heeft het begrip levend verlies in Nederland geïntroduceerd. Kenmerkend aan hem is dat hij altijd met kaartjes in de hand zit om ervaringen van anderen op te tekenen. Aan die ervaringen geeft hij woorden, waarmee hij het begrip voor verlies en rouw wil vergroten. In zijn meest recente boek Helpen bij verlies en verdriet (2017) is een hoofdstuk gewijd aan levend verlies.

Hier ook 2 sheets van de avond waarin tevens het emotionele stuk getoond werd: