Als het leven... Kwetsbaar

Ik werd gisteren geraakt doo dit filmpje op fb:  Zo moet God ons zien, als Hij naar ons kijkt.  Een stelletje klungelende, beperkte mensen...  Zicht drie- of duizendmaal stotend aan dezelfde steen.  En we staan op  En proberen opnieuw.  Met eindeloos veel geduld, een glimlach op Zijn gezicht, en megaveel Vaderliefde, kijkt hij zo naar ons.  En toen las ik vanmorgen in het ND dit citaat, wat later ook iemand gepost had:  We zijn ook beperkt in het voorzien in die hartverwarmende troost naar elkaar toe.  Beter zijn we erin te luisteren naar onze eigen beperktheid en grenzen en iedereen die dan buiten het bereik van onze te korte armen valt, in de spreekwoordelijke put te werpen - de put waar Jozef door zijn broers ingegooid werd.  Uit liefde voor degenene die ze niet kunnen bieden wat ze behoeven, uit eigen beperking, wordt het contact dan maar gestopt. Ben je lucht geworden voor die beperkte ander. Buiten diens shalom geplaatst. Hup die p...

Ik merk het meteen aan het soort fb-Posts...  Als mensen - vaak uit nood - zogenaamd voor zichzelf beginnen... ‘eigen baas’ zijn, maar in werkelijkheid een product van een firma moeten verkopen . Afgerekend worden op het aantal verkopen. Op het aantal aangebrachte collega-consulenten dat ze binnenhalen. Bijeenkomsten waar ze gebrainwasht worden. Alle trucjes leren.  Minimaal 80% van hun Posts gaat over hoe geweldig hun eigen huis geworden is, sinds het tovermiddel of hoe geweldig ze afgevallen zijn door shakes en capsules.  Ik voel tot in het diepst van mijn vezels de gevangenis waar deze mensen in zitten...  Ik heb een enorm sterke intuïtie.  Als iemand dan ook stopt met dit ‘werk’, zie je dat Posts weee spontaan worden, er weer ONVOORWAARDELIJKE interactie komt.  Want zolang zij in die slavernij zitten, is het contact niet onvoorwaardelijk.  ‘Oh, ik gun je een avondje uit.... je hebt het al zo zwaar... kom gezellig naar een avondje gezichtsverxorging...

Ik zag deze poster:  Allemaal punten die wat mij betreft een juiste constatering zijn... Op één punt na: ‘ziet er nooit autistisch uit’.  Zeg dat maar eens tegen oudste. In een leven vol met autisme... en een opleiding vol met autisten... (ICT, laatste jaar).... kan hij autisten feilloos herkennen.... (en ik moet zeggen dat ik er ook niet vaak naast zit). Je ziet het vaak aan de motoriek, wat onhandiger bewegen, wat dromeriger kijken, de soort bewegingen, de toon van praten.  Niet allemaal (tegelijk), maar wel degelijk uiterlijke signalen. Als je in het wereldje thuis bent, kun je ze zo van straat plukken, bij wijze van spreken.  Of volwassenen die ik als kind gekend heb en nu de diagnose autisme hebben. Ik kon het zién. Dus geen verbazing.  En ik denk dat kinderen onderling het feilloos zien (nog los van gedrag, want dat kan vaak gemaskeerd worden). Ik denk dat kinderen het vroeger bij mij zagen - nog zonder dat er toen ook maar iets over bekend was.  Mijn...

Het graf van mijn opa en oma in Haren (Groningen). Sinds vorig jaar ligt de jongste broer van mijn vader er ook (Willen Marie - zichzelf Thijs noemende) en de namen van mijn vader erbij geschreven, omdat zijn graf in Medemblik geruimd is/wordt (weet niet exact de datum).  Zo je kunt zien, was mijn vader nog geen 4 toen zijn vader overleed (en oom Tijs was een half jaar, en dan hadden ze nog twee oudere broers en een zus). Het domineesgezin was ondertussen van Groningen naar Breda verhuisd. Later Made, waar ze in de oorlog woonden. De oudste broer trouwde na de oorlog, de een na oudste ging bij een oom in Zwitserland wonen, zodat oma aandacht had voor de dochter en jongste zonen (papa en Thijs).  Ik verloor mijn vader toen ik bijna 3 was.  Een jaar daarna overleed oma (van verdriet).  Toen ik bovenstaande foto op fb postte, kwamen er betraande gezichtjes. Maar ik voel geen verdriet (meer). Het was ook niet bedoeld om medelijden te oogsten. Maar meer een soort van tro...

Een fragment uit ‘de Keuze’ waar Edith bezig is met scholing tot therapeut:  Het fragment raakte me.  Meestal heb ik niet zo veel met non-verbale uitdrukkingen. Kan dat lastig lezen. Maar ik beschik wel over een sterke intuïtie! (Gebleken is dat mensen met autisme vooral hun rechterhersenhelft gebruiken, de kant waar onder andere hun intuïtie, creativiteit en ruimtelijk inzicht zich bevinden).  Zo heb ik ooit een gesprekspartner gehad, die bovenstaande goed toepaste. De non-verbale signalen ervan, pikte ik niet op. Maar intuïtief voelde ik: ‘dit is goed!, hier kan ik mijn verhaal kwijt...’.  Totdat steeds duidelijker werd wat de impact van mijn autistische zijn was. En je zag letterlijk het tegenovergestelde gebeuren van wat je hier leest.  Want de gesprekspartner trok zich terug van me...  Dacht dat haar/zijn te betrokken houding de oorzaak was van mijn ontspoorde gedrag....  Maar in plaats van dat die maatregel hielp, ontspoorde ik juist nog meer! In...

Naast het boek ‘de keuze’ wat ik momenteel lees, lees ik ook in dit boek:  Het gaat er eigenlijk om dat je niet aan communicatietechnieken en onderhandelingsvaardigheden moet werken, als het (soms) mis gaat in je relatie, maar aan je hechting/ongehechtheid /(on)verbondenheid.  Hoewel we beiden beseffen dat daar zeker een schoen wringt bij ons, beseffen we ook dat er door mijn autisme op dat vlak altijd een hiaat zal blijven. Dat autisme kun je niet wegnemen. Het is de beperking die zorgt voor een grens in verbinding.  Maar toch achten we het beiden goed ons wat meer te verdiepen in die hechtingsproblematiek.  Vandaar het lezen van dit boek.  En ik moest wel lachen toen ik dit citaat las (dat enkel werken aan technieken niet werkt):  Ik vond deze metafoor hetzelfde klinken als:  Maar hoe mooi ook eigenlijk die overeenkomst: of het nu om een Gods-relatie of om een aardse (huwelijks)relatie gaat: het bestuderen van regeltjes brengt je niet verder in een r...

Ik zag in een post van een fb vriendin een mooie spreuk (aan de muur in het restaurant waar ze aten).  En ik moest denken aan een gebed dat ik van de week hoorde dat de Paus bidt:  Schenk mij, Heer, een goede spijsvertering, en ook iets om te verteren. Schenk mij een gezond lichaam, en het nodige goede humeur om het te onderhouden. Schenk mij een eenvoudige geest die de waarde kent van alles wat goed is En die niet snel bang is van het kwade, Maar die voor alles de juiste plaats kent. Geef mij een ziel zonder verveling, gezeur, zuchten en klachten, En niet te veel stress omwille van dat hinderlijke ding dat we het ‘ik’ noemen. Schenk mij, Heer, een beetje zin voor humor. om met een grap vreugde in het leven te vinden, En die te kunnen delen met anderen. (Zie: https://www.kerknet.be/kerknet-redactie/artikel/dit-humoristisch-gebed-leest-de-paus-élke-dag?) In dit gebed ook aandacht voor het lichaam: het gezond houden... met het nodige goede humeur.  Liefst niet dik zijn...