Mijn weekend en meer

​

Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas. 

Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn. 

Naast ons zat ook een gezinnetje. 

Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters. 

Mooi. 

En confronterend. 

Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom. 

Vaak ook in het zelfde moment. 

Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten. 

Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon. 

Het gaat me niet om het afluisteren. 

Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn… 

Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning. 

Op zaterdag kwam Vincent thuis. 

Hij had best veel spanning dit weekend. 

En oh, wat zit ik dan zelf ook hoog in die spanning! 

Op zondag nog wezen wandelen. Veel krijs-momenten. 

Nog wel ‘rustig’ met hem wat gedronken in een rustig zaakje. 

En of de duvel er mee speelt… 

Weer zit er een vader en een moeder, met daartegenover twee volwassen zonen naast ons. 

Bij ons is de setting iets anders. 

Als we met Vincent ergens zitten is het altijd Ton naast Vincent en ik tegenover hen. 

Maar weer betrap ik mezelf er op dat ik afkijk hoe het gezinnetje naast ons (ouders hebben al de leeftijd van een gehoorapparaat) het goed heeft (ik weet dat dat ook buitenkant kan zijn!!). 

Ik doe mijn best te bedenken hoe fijn het is dat we met Vincent nu ook een rustig moment beleven. 

Maar ja… gesprekken kun je niet voeren met een niet-pratend kind. 

Het blijft in mijn hoofd heen en weer switchen tussen herstel- en verliesgericht. 

Als dan in de auto naar huis de onrust bij Vincent maximaal is, blokkeer ik maximaal. 

Wie zier en kent deze wereld van ons??? Het is zo eenzaam!! 

En ik betrap mezelf erop dat ik het ook steeds minder online deel. 

Omdat mensen er vaak zo weinig mee kunnen… 

En dat is ook eenzaam.. en maakt mijn spanning zeker niet minder!!! 

Tien Vincent zondagavond weer naar huis was, bleef ik in diepe spanning achter. En het huis bleef achter in één grote chaos. 

Waar vaak die spanning na zo’n weekend op de maandag nog dik doorwerkt, was ik gisteren gelukkig rustig. Groen. 

Ik deed mijn ding in huis. Ging boodschapjes halen (met helaas ook teveel impuls aankopen), 

Maar het is ook een bewuste keuze om dan groen te zijn. Omdat je lijf en ziel die gespannen en verdrietige toestand van verliesgericht niet volhoudt. 

Het is ook een ONBEWUSTE keuze van je zenuwstelsel. Omdat je anders kapot gaat (omdat het verdriet eigenlijk veel te groot is!!) 

Je dissocieert als het ware. 

Op zo’n maandag voelt het dan of er nooit een kind als Vincent is geweest. 

Gewoon een beetje aanrommelen. 

Niks van verdriet laat je doorsijpelen in je bewustzijn. Het heeft zelfs nooit bestaan. 

Dat is ook een bewuste en onbewuste keuze om zo’n dag weer herstelgericht door te brengen. 

En om de boel helemaal te maskeren( deel ik een foto van een kerst tafereel waar Ton voor gezorgd heeft. 

Fakebook. 

Een bewuste keus van mezelf. 

Omdat ik het steeds moeilijker vind om te delen dat achter de mooie uitjes met Vincent (en soms met Thomas) nog steeds zoveel verdriet schuil gaat. 

Dit deel ik niet. 

Maar is er net zo goed op de ‘mooie’ dagen die jullie op fb zien. 

Want ook Vincent switcht heen en weer van grote spanning naar rust en terug. 

Rust en ontspanning. 

Spanning!!! In de auto na ‘het gezellige drinken’