Vincent

Deze blog gaat over Vincent. 

Er zit veel in mijn hoofd. Maar er komt weinig uit. 

Ondanks het programma wat ik deze week weer heb, blijf ik in mijn hoofd terug gaan naar het fietsen afgelopen zondag. 

We hadden en ‘nieuwe’ 2dehands elektrische tandem voor hem gekocht. Vooral voor Ton wat aangenamer. 

Mijn zus had een helm voor hem gekocht. Dus onze fietstocht ging eerst naar haar huis, in dezelfde stad als Vincent woont. Hij is zo gek op mijn zus! En zo trots op zijn helm! Maar hij was heel open en naar buiten gericht. Communiceerde ook echt. Open blik. Een aai als afscheid. Een brede lach. En snappen wat er gezegd wordt. Het klinkt heel gek.. als hij enorm in zijn eigen wereld zit, geef ik de deskundigen gelijk dat hij ‘zeer ernstig verstandelijk beperkt’ is. Als hij zo open is als afgelopen zondag, dan twijfel ik daar oprecht wel eens aan. Dan zie ik een stukje Vincent wat normaal onder die autistische schil verborgen zit. Letterlijk gevangen in zijn eigen hoofd en lijf. 

De hele dag bleef hij zo open. We hebben echt van en met hem genoten. Als hij helemaal opgesloten zit in zijn autisme - met bijbehorend negatief gedrag - dan sluit ik me ook af voor hem. Dan kan ik dat zelf emotioneel niet aan. Ik zet een stap terug en Ton blijft onverminderd. Maar zondag was het anders!! Er was contact! Echt contact! Open blik!! Vrolijkheid! En de dingen heel goed snappen! 

Ik blijf er aan terug denken. 

En er is nog iets: 

Op zijn nieuwe woongroep doet hij het ook overwegend goed! Van een afstand is het een vreemde plek. Echt zeer ernstig beperkten (uit diverse culturen) (Vincent is de beste in onze ogen). Een team met alleen ZZPers. En bijna elk teamlid komt wel uit een ander land. Griekenland (‘die rare Griek’ noemt hij zichzelf), Marokko, Turkije, Nederland. Sinds de zorgmanager van de woongroep weg is, lijkt dit team te draaien. Wat ontpopt in de interactieve met deze diverse mensen is een open Vincent die lekker in zijn vel zit. Minder negatief gedrag. Lekker relaxt. En het mooie van deze jongens / mannen: achtergronden en culturen boeit hen totaaal niet. Ze weten niets van landsgrenzen of anders zijn. Gewoon: ‘ben jij te vertrouwen?, dan ben ik dat ook! Dan stel ik me open en zie je een stukje echte mij’ 

Op Vincent zijn kastdeur hangt een gebedje wat ze elke avond met hem bidden (en wat wij ook al vanaf baby doen). 

‘ Handjes gevouwen

Sluit oogjes nu

 Zacht klinkt als bidden 

Heiland tot U

Lieve Heer Jezus

Zo bidden wij

Zegen ons allen

Wees ons nabij

Amen’ 

En geen gelovige achtergrond of islamitisch: dat maakt niet uit. Ze sluiten allemaal de dag met hem af met dit gebedje. Dat zegt wat. 

En ik ben blij met hoe het gaat! 

En met alle ogenblikken van en met een open Vincent.