Reek of Sneek

Ik/we worstel met een dilemma. 

Onze ‘hoofdvakantie’ is dit jaar in September. We gaan 14 dagen naar Chaam met de caravan. Als het even kan, lekker in Nederland, zodat Vincent ook weer een dag of 5 kan komen. Hij geniet er zo van. Hoewel het ons alles kost. Maar zolang het gaat, wil je die prijs blijven betalen. En die grens ‘zolang het gaat’ rek je steeds op. Want het zijn niet alleen vrolijke momenten. Soms ook best wanhopig. Verdrietig. En rouw voelend.  Als je naast hem ligt en hij is in zijn eigen wereld met zichzelf bezig. Daar wil je als moeder (ouder) helemaal geen deelgenoot van zijn, maar ben je dan toch… Maar je weet ook: dit genieten op de andere momenten, komt voor hem én ons nooit meer terug. Als wij er niet meer zijn is er niemand meer wie hem buiten de poort van de instelling laat komen… 

Wat we hem nu nog mee kunnen geven, doen we bewust. 

Vast vooruitlopend op de periode dat wij het niet meer kunnen - of er niet meer zijn, besloten om hem dit jaar ook ‘alleen’ op vakantie te laten gaan, met en groep van Dit Koningskind. Als het goed gaat, kan dat in zijn leven voortgezet worden. Maar we doen het met grote angst. De laatste ervaring uit 2015 nog in ons systeem. Toen met een andere organisatie op vakantie. Er was zelfs door de kerk voor gespaard. Maar dag 2 moesten we hem al komen halen. En de organisatie dáárvoor had ook gezegd: ‘dit kunnen wij niet meer’. 

Kan Dit Koningskind nu wat zij niet konden? 

We gaan bewust in die week dat hij op vakantie gaat (eind juni) zelf niet weg. Om in de startblokken te kunnen staan, als we gebeld worden om hem te komen halen. Je hoopt dat het voor de toekomst de vakanties met ons kan vervangen. Maar ik vind het nog heel moeilijk om daarop te vertrouwen… 

En dan.. mei… we willen in mei ook nog een week met de caravan weg. We zijn jaren naar Reek gegaan (behalve vorig jaar, toen gingen we met oudste naar New York), waar Vincent dan 1 of 2 nachten kwam van de 7. Reek ligt mooi tussen Oss en Nijmegen. 

Maar eigenlijk willen we we nu naar Sneek. Een week. 

Ebikes mee. Een dag een bootje huren. Water. Ruimte. 

Maar iets weerhoudt me/ons om te boeken. Het is te ver om Vincent voor 1 of 2 nachten over te laten komen. (5 op de 14 nachten is de moeite. 1 of 2 op de 7 niet). En hij zal het weekend ervoor en/of erna wel de caravan op onze oprit zien. Caravan betekent vakantie met papa en mama!! 

Kiezen we voor hem en voor Reek? 

Of voor ons en voor Sneek? 

Ik word vanbinnen verscheurd door die keuze.. 

Beide voelt goed en beide voekt niet goed. 

Voor anderen zijn dit keuzes die in de verste verte niet in de buurt komen van de keuzes die zij (kunnen) maken. 

By the way… oudste heeft dit jaar geen tijd voor een vakantie met ons. Heeft zijn eigen plannen. Gaat volgende week naar Curacao. 

Een week naar Reek of naar Sneek? 

Het voelt als kiezen voor of tegen je kind. 

Maar ook… een keuze voor of tegen ons zelf en onze relatie… 

Dat is ons leven… 

Tot zover.