Emoties

Mijn lieve moeder. Ze is 94. Ze was 85 toen ze de diagnose dementie kreeg. 

Ik had me er al die jaren emotioneel voor afgesloten. Niet omdat ik niet van haar houd. Maar overlevingsstrategie. We hadden en hebben Vincent. Die ging 5 jaar geleden uit huis. Sowieso het hebben van zo’n kind, vergt veel mentaal. En dat kun je maar 1x verdelen. Nog meer op mijn emotioneel overvolle bord, werd mentale overbelasting. En hoe hard ook…. Een moeder kukelt dan eerder van je bordje af dan een kind. We hadden alle zorg redelijk goed geborgd. Maar er kwam steeds meer bij. 

En meer zorg dan nu konden we in de thuissituatie niet meer inzetten. Dus sneller dan we wilden een plekje voor mama geaccepteerd. 

Maar wat valt het zwaar. 

Nu pas in haar proces kan ik de emoties rondom haar niet meer wegdrukken. Nu is het echt. Niet meer op afstand de thuiszorg in haar zo vertrouwde omgeving. Maar haar uit die plek wegrukken. Zo voelt het. Zo voelt zij het. 

Ze ziet het als diefstal dat haar huis haar afgenomen is. Haar plek. Haar veiligheid. 

‘Dit IS toch geen huis’, zei ze vanmiddag tegen me… ‘ik hád toch een goed huis’.

En dan… ‘ik zit toch niet in het gekkenhuis?’ 

Onder die vraag zit ook een trauma. Toen ze een jaar of 5 was, had ze een neef Daan. Zijn ouders konden het kind niet meer aan. En toen moest het kind naar het gekkenhuis, waar het in het stro moest slapen. 

Ze was daar op bezoek geweest en was als kind van 5 zo geschrokken!! Sindsdien heeft ze een gekkenhuis angst. 

Wij mochten - toen we jonger waren  - ook nooit hulp zoeken bij een psycholoog. Deed ze zelf ook niet. Want ze was dan bang dat je opgesloten zou worden in het gekkenhuis. 

En dat denkt ze nu ook. Dat wij haar hebben opgesloten in het gekkenhuis. 

Dat was ook haar angst toen Vincent het huis uit ging. ‘Hij gaat toch niet naar het gekkenhuis?’. 

Ze heeft het volste recht om boos te zijn dat haar huis niet meer haar huis mag zijn. Het was bijna 53 jaar haar thuis! 

En ze hield ontzettend van zelfstandigheid en vrijheid. 

Al heel jong weduwe geworden. Op haar veertigste bleef ze achter met 3 jonge kinderen. Dan moet je door. 

Ze heeft zich altijd zelf kunnen vermaken. Ook toen we het huis uit waren. 

Ik heb zo ontzettend met haar te doen! Dit zou nooit haar keus geweest zijn. 

En toen we haar gisteren wezen op de foto van papa op het tafeltje, zei ze bijna met tranen in de ogen: ‘hij was het hier nooit mee eens geweest’. 

Nou heeft ze geen realistisch zelf-besef meer. Maar genoeg besef om te beseffen dat ze in een omgeving zit wat ze nooit wilde!!

In haar eigen huis zei ze op het laatst ook wel: ‘maar hier woon ik toch niet?’ ‘Dit is toch Smitshoek?’ (Waar ze haar jeugd doorgebracht heeft). 

Maar nu weet ze heel goed waar ze woonde. 

Het voelt zo wreed. 

Ik heb echt met haar te doen… 

Het is voor het eerst in haar dementie proces dat er zoveel emoties bij me loskomen…