Wachten - geduld - advent

Ik las vandaag deze tekst - wat ik ook op mijn social media kanalen geplaatst heb: 

Hopen, wachten en waken is ruimte geven in ons aan die zo kostbare verzuchtingen van de Geest op de bodem van ons hart, dieper dan taal en woorden.

Benedictijn Benoît Standaert 

#1eAdvent

Ik moest denken aan de vele huizen waar ik al een kerstboom binnen zie. En oh, wat logisch in deze donkere dagen. 

Maar gevoelsmatig sla je dan wel wat over: het wachten. 

Kunnen we nog wachten? 

Ik denk terug aan toen ik op de middelbare school zat. 

Wat duurde dat wachten tot de kerst(vakantie) lang! 

Het voelde zó donker in de weken voor kerst! 

Het was altijd druk op school! Surprices. Proefwerkenweek. Veel huiswerk in de aanloop daar naartoe. In de laatste week nog stichtelijke schoolprojecten voor het goede doel (voor de Sahel; het was in het jaar van Band Aid). En ik kon het eigenlijk allemaal maar amper aan. Niet omdat ik niet intelligent was. Integendeel. Maar de de immense druk die ik voelde. De chaos in mijn hoofd, omdat in die laatste maand alle structuur weg was! Ik snakte naar de bevrijding die kerstvakantie heette… de weken van advent krópen voorbij.. de derde zondag van advent brak er een klein lichtje door: de volkskerstzang, die je toen nog in Oss had!! Wat genoot ik daar intens van! Ik hoor de burgemeester (van Veldhuizen) nog het kerstevangelie lezen in mijn oren! (‘Het was in die dagen dat keizer’…. En dan kwam de volkstelling…). 

En de harmonie die speelde. Het kwam al mijn zintuigen binnen. Net wat vrijer voelde de fietstocht door het donker weer naar huis. Een laatste duwtje om die laatste week aan te kunnen!! 

En dan, na 4 weken wachten, kwam die kerstvakantie!! Ook chaos. Maar ruimte om me terug te trekken op mijn eigen slaapkamer!! (De hele top honderd van dat jaar op cassetttebandjes opnemen). Ontprikkelen van 4 weken wachten in weken die voor mij écht donker voelden! (Omdat ik de druk niet aankon). 

Maar steevast kwam het feest pas na 4 weken wáchten! Weken waarin ik soms letterlijk op de bodem van mijn hart leek te zitten. 

En dat mis ik vaak in deze tijd!! 

Voor mij voelt het meer als feest als je hebt kúnnen wachten. 

Niet voor de fanfare uit, maar er achteraan. 

Elke week ietsje licht erbij. 

Alles heeft zijn eigen tijd. 

Ook het feest van kerst. 

Nog even geduld, voor het zo ver is.