Tussen alle mensen in





Vincent is vanochtend weer vertrokken naar zijn eigen huis in Nijmegen. Wij vieren kerst vandaag in andere - kleinere samenstelling. 
Op de Winkelsteeg eten ze vanavond ook wel lekker. 
Maar wat daar nodig is - en tegelijkertijd hartverscheurend - de hele woongroep zit met elkaar aan tafel. Vincent zit een paar meter verderop in zijn eentje aan een eigen tafeltje. Dáár is het nodig. Hij vertoont naar begeleiding en medebewoners namelijk nogal onvoorspelbaar gedrag. Dus is het idee dat dit prikkelarmer voor hem is en daarmee minder dit gedrag uit lokt. 
Maar thuis… 
Thuis tussen alle liefdevolle mensen in - in het menselijk gezin - zie én hoor je hem opbloeien. Midden tussen de prikkels en de liefde, borrelt er vanbinnenuit een vreugde die hij al fladderend met zijn hele lijf beleeft. Zegt hij woorden: ‘halleluja’ met een kerstcd in zijn hand en ‘duidelijk’ als we hem iets uitleggen. (Vorige week in de auto, zei hij ‘rijden’). 
Zijn ogen stralen blijdschap. Je voelt zijn intens genieten met je eigen lijf. In al mijn vezels voel ik als hij geniet. Totaal geen onvoorspelbaar gedrag. 
Opgenomen tussen de mensen in - in het menselijk gezin. 
Of ontstaat het onvoorspelbare gedrag júist door hem af te zonderen? 
Ik begrijp het! 
Ze moeten wat! 
Maar het breekt mijn hart. 
Hij viert daar weer kerst. 
Niet tussen de mensen in. 
Buiten de kring. 
Lieve, lieve knul… 

Ik moest denken aan dit kerstlied: 



Tussen alle mensen in - in het menselijk gezin. 
Zo was het goed. 
❤️

Reacties

  1. Cora26 december 2023 om 17:57

    Hartverscheurend als ik dit lees...
    Is het echt zo...dat het minder prikkels geeft voor Vincent...dit is toch schrijnend...eet er dan geen begeleiding met hem mee aan tafel...
    Hij is toch ook een Koningskind....
    Ik begrijp goed, hoe dit moet voelen voor jullie...
    Enerzijds Vincent woont daar...maar hij woont ook zo graag in " het menselijk gezin"

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gerda26 december 2023 om 20:59

    Ja er blijven altijd weer die moeilijke dingen die niet anders kunnen. Maar dan geniet je extra van wat er thuis wél kan en dat Vincent dan zo geniet.
    Steeds dat dubbele blijft. Masr: geniet dan dubbel als het wél goed gaat!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem28 december 2023 om 15:24

    Dat is moeilijk Ingeborg om dat daar te zien.Gelukkig heeft hij een warm nest om te kunnen genieten

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen