Wat ik moeilijk vind

Zaterdag a.s. is het zo ver. Dan krijgt Thomas de sleutel van zijn studio. 
Ik ben er vooral in mijn hoofd heel druk mee. 
Wil continu vanalles regelen. 
Maar word daar niet in toe gelaten. 
Hij moet nog veel aanschaffen. 
En gaat dat met vrienden doen, het uitzoeken van spullen.
En wil er zaterdag ook al wonen. En viert nu nog carnaval. En hij gaat donderdag naar de sauna. 
Ik zie leeuwen en beren… 
2 dagen voor zaterdag… 
Nog niks van zijn kamer uitgezocht hier thuis (kleren). 
Nog niks aangeschaft. 
Maar hij schijnt te weten wat hij doet en moet doen. 

Het liefst wil ik dat allemaal doen. 
Omdat ik onrustig wordt van het overzicht dat er niet is. En… 
We zijn zo gewend dat we voor Vincent alles moeten doen en regelen. Toen hij het huis uit ging, regelden wij alles. De meubels. De spullen. En dat moest ook. Hij kon en kan het niet. 
Maar nu blijken die taken helemaal niet bij ons te liggen… 
En waar ik gewend ben om weken van te voren een planning te maken, doet hij dat een dag tevoren. 
Ik moet machteloos toekijken en moet leren vertrouwen dat hij het op zijn manier net zo goed kan. 
Dat ik dat moet loslaten. 
Dat dat onze taak is. 
Opnieuw het grote contrast tussen destijds Vincent uit huis en nu Thomas uit huis. 
Vooral omdat het niet vanalles moeten doen voor je kind, ineens zo wennen is. 
We zijn die regelmodus (ook qua financiën) zó gewend… dit is zó anders… 
Misschien was in dat opzicht Vincent loslaten nog wel de zachte manier. 
Thomas loslaten is de harde manier. 
Dit is hoe het normaal hoort te zijn. 
Maar we zijn zo in de niet normale-zorg-rol gegroeid, dat dat voor ons voelt als de normale manier. 
Van Vincent wordt je zachtjes losgeweekt. 
(Het grote loslaten komt als wij er niet meer zijn en alleen Thomas en de instelling nog zijn leven is). 
Je kan nog om het weekend een Valys voor laten rijden, zodat we hem geregeld zien. 
Van Thomas wordt je abrupt los gesneden. En wanneer hij dan thuis komt, heb je ook al niet in de hand. 
Dit is hoe het hoort te zijn. 
Maar vind het best lastig zo… 
Nou ja… het komt vast goed… 
Maar vind het nu nog lastig om dat te vertrouwen… 




Reacties

  1. Anoniem20 februari 2023 om 18:32

    Oh herkenbaar hoor! Alles komt goed 'natuurlijk'. Twee dagen voordat mijn zoon verhuisde vsn een flat naar een andere woning bleek hij toch nog geen bank te hebben maar de kringloop vrijdags wel. Had ik toch maar mooi gevonden. En die bank kon de volgende dag met het busje opgehaald. Maar verder doen ze het toch hoe ze het zelf weten. Ik vis nog wel es of er iets nodig is en hoor het dan wel.
    Maat idd 100% anders dan bij Vincent... Wennen! Groetjes Gerda

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem21 februari 2023 om 17:47

    Snap ik hoor Ingeborg..ik zou dat ook heel moeilijk vinden.Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem23 februari 2023 om 20:01

    heel anders dan bij Vincent, maar bij Thomas komt alles goed,hij kan dat,wennen is het zeker voor jullie,maar vetrouw op deze woorden,alles komt goed!! mooi b log liefs Patrick

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen