Mijn woord van het jaar

We naderen het einde van 2022. 

Eigenlijk ben ik niet zo van het terugblikken. 

Maar vanochtend werd ik wakker en ik wist het: ik doe het nu wel. 

Aan het begin van het jaar zag ik op social media voorbij komen dat mensen een woord kozen om het aankomende jaar mee door te gaan. Het mee te nemen op de reis, de dagen die nog vers waren. 

Daar deed ik niet aan mee. 

Terugkijkend heb ik wel een woord: BEWOGEN. 

Dat was het jaar letterlijk. 

Het kende chaos, verdriet, onzekerheid, maar ook diepe dankbaarheid en verwondering. 

Het kende verbondenheid en warmte en meeleven. 

Het kende rauwe rouw, waar je eenzaam doorheen moet. 

Ik ga het jaar proberen hieronder in 23 foto’s te vangen, onder elke foto een korte uitleg. 

Het jaar begon rustig. We zaten nog in een Lockdown. 

Maar in februari kwam de eerste storm. 

Ik beleefde dat weekend samen met een vriendin in Egmond aan Zee. Het was de voorbode van vele stormen die dit jaar nog zouden volgen. 


Maar eerst in maart nog feest. 

Thomas die cum laude afstudeert aan de universiteit van Tilburg. 

Helaas eindigt op die dag ook zijn relatie. 



Eind april genieten we van een weekje op een boerencamping in de buurt. 

Het leven lijkt goed. 


In mei neemt het een wending. 

Vincent is dusdanig overprikkeld tijdens een kerkdienst dat hij iemand hard aan de haren trok. 

Voorlopig vullen we onze zondagen anders in. 

Zoals hier een dagje naar Dordt in stoom. Wat volop genieten was.

Maar wat een rouw en levend verlies wordt er dit jaar getriggerd, in gang gezet door deze gebeurtenis. 



In juni vierden we dat we 25 jaar getrouwd zijn. We hebben het klein gevierd. 

Maar wat een verbondenheid hebben we mogen ervaren. Ook van onze kerkgemeenschap. 

Vreugde en verdriet lagen erg dicht bij elkaar. 

Maar vooral vreugde.






Een paar dagen later gingen Thomas zijn amandelen er uit. Veel, heel veel pijn in de dagen erna. 


Ondertussen beleefden wij enkele dagen later een mooie dag van verbondenheid georganiseerd door vereniging Dit Koningskind (een belangenorganisatie voor mensen met een beperking). 

Meerdere waardevolle dagen gehad dit jaar, door hen georganiseerd. En een consulent die het hele jaar met ons opliep in de gesprekken die we met de kerk hadden over een veilige terugkeer van Vincent in de kerk. 

Wat een top-organisatie. 



Het amandel-avontuur van Thomas kreeg nog een vervolg: een nabloeding, dus weer onder narcose. 

Met Thomas ging het na zijn tweede operatie gelukkig snel beter, waarna wij echt konden genieten van een heerlijke vakantie in Julianadorp/Den Helder. 


Terug van vakantie een prachtige dag varen met een geliefde vriendin. Een fijne dag met zijn viertjes. 

Gelukkig wisten we nog niet wat een dag later zou gebeuren. 


Thomas kreeg een ernstig ongeluk op Kreta. 

Zijn milt was gescheurd na een quad ongeluk. 

Het was kantje boord (zo heette ook de boot waar we de dag ervoor in vaarden). . 

Maar hij overleefde! 

Dank aan God! 

Wat een emotionele en fysieke 8baan! 

Een 8baan waarin we de eerste dagen geholpen en gedragen zijn door engelen die op ons pad kwamen. Iemand die de taal sprak en voor eerste contacten zorgden. Hulp bij het boeken van de reis naar Kreta. Mensen die ons reden. De reisverzekering. De vele taxi’s (in Nederland, op Kreta). 

De eindeloze stroom aan gebed en meeleven, nog weken en maandenlang. 

Iemand die ik gelijk mocht bellen, die onzekere uren van wachten, toen Thomas geopereerd werd aan zijn milt. 


Het betekende voor ons wel een onverwachts reisje naar Kreta. 


Waar we behalve verdriet ook verbondenheid ervaarden. 


Terug in Nederland ben ik heerlijk met mijn zus gaan fietsen. Thomas zou ook mee gegaan zijn, maar dat kon nu niet. 

Door alles heen hebben we dit jaar met Vincent ook volop genoten. 

We zijn totaal naar 5 kermissen geweest: 

Al gaat hij (en wij) bijna nergens in, hij geniet zo ontzettend. En wij met hem. Dit zijn de mooiste dagen. 



Het is ook het jaar waarin ik begonnen ben met behandeling voor slaapapneu. 

Ik kan nu al zeggen dat dat de kwaliteit van slapen - en daarmee leven - aanzienlijk verbetert. 

Zo dankbaar! 



Ook dankbaarheid dat mijn moeder - al is ze dement - 93 jaar mocht worden op 9 november.

11 december was ook een feestdag. De terugkeer van Vincent in de kerk! Niet een voortzetting van hoe het was. Geen ontkenning van wat gebeurd is. Maar een nieuw begin. 

We straalden van vreugde. 

Na maanden verdriet. 



Ik ben ook nog een weekend naar het klooster geweest. Daar werd persoonlijke rouw weer aangeraakt. En wederom verbondenheid! 


Persoonlijke rouw die ik gisteren samen met Ton weer een plekje gegeven heb. Weer een laag opgeruimd. Weer wat vrijer in het leven. 


En door alles heen. 

In al deze stormen. 

Is er iemand waar ik alles aan vertellen en schrijven kan. Die luistert zonder oordelen. 

Die me bijna ziet verdrinken en weer boven ziet komen. 

En in die iemand een rechtstreekse verwijzing naar Iemand. Die boven alles mijn en ons leven in Zijn hand heeft. Waarbij het nooit kantje boord is. Hoe de storm ook te keer gaat. Hoe de dood ook trekt. Hoe rouw ons ook om de oren slaat. 

Hij heeft laten blijken dat engelen bestaan. 

En verbondenheid meer aanwezig is dan ik ooit had durven dromen. 

Toch hoop ik op een iets minder bewogen 2023. 

Hoewel het terugkijkend veel gebracht heeft. 

Vooral die verbondenheid. 

En dankbaarheid. 

Zonder al die bewogenheid was er ook geen groei geweest. 

Wat een jaar…. 

In ieder geval voor 2023 wel een mooi vooruitzicht. 

Eind maart hopen Ton en ik met Thomas naar New York te gaan. 

Maar als 2022 me iets geleerd heeft is het wel dat alles in een windvlaag kan veranderen in een storm. 

Dus eerst leven we nu. In de verwachting van kerst 2022. 

Dank aan allen die betrokken waren bij dit bewogen jaar. Samen verbonden in vreugde en rouw.