Zichtbaar onvermogen

Deze blog is voor een groot deel in het Engels. 

Maar wees niet bang. 

Onder elke engelse sheet ga ik een vertaling zetten. 

Dus lees gerust verder. 

Maar ik vond het te waardevol om het niet te delen. 

Ik las onlangs dit boek. 

En heb ook nog een boek in huis, waar ik nog in moet beginnen met de titel 'je ziet er niet autistisch uit'. Die heb ik nog niet gelezen. 

De inhoud van onderstaand boek was goed. 

Kon ik op veel vlakken beamen (niet alle... iedere autist is anders). 

Zulke boeken zijn vooral bedoeld voor 

• de mensen (vrouwen) met autisme (die daar op latere leeftijd mee gediagnostiseerd zijn). Het geeft erkenning, kennis en vergroot het zelfinzicht. En heel veel wist ik eigenlijk al. 
• mensen zonder autisme. Het geeft inzicht. De strekking is: je kunt aan de buitenkant niet zien wat er aan de hand is, maar vanbinnen speelt er wel degelijk het een en ander. Daarom reageert degene met autisme zus. Of zo. 

Lees verder onder de afbeelding. 

Maar met de titels ben ik het nooit helemaal eens. Hoe goed bedoeld ook. 

Neem dit boek. Onvermogen is het.... de autistische beperking. 

Maar onzichtbaar? 

Oudste haalt mensen met autisme feilloos uit groepen. 

En ik zelf eigenlijk ook. 

En dat is niet als oordeel bedoeld of om mensen in een hokje te stoppen. 

Maar hij ziet het gewoon...

aan motoriek, manier van praten, bewegen, kijken, contact maken, het voorkomen. 

En dat vaak al bij de eerste indruk. 

En dat geloof ik zelf ook. 

Ik ben me er mijn leven lang van bewust dat mensen 'iets' aan me kunnen merken/zien. 

Hoezeer ik ook mijn best doe (in groepen bijvoorbeeld) om sociaal gewenst gedrag te vertonen...

Ik denk toch dat ik opval (en dat kunnen best groepen zijn, waar niemand weet van mijn autisme: bij zwemmen, bij gymmen, of een groepje mensen bij het koffie drinken in de kerk). 

Het sociaal gewenst gedrag vertonen (wat je buiten de deur altijd doet, ook mensen die niet autistisch zijn), ziet er minder natuurlijk uit dan bij anderen het geval is. 

Een titel al 'je ziet er niet autistisch uit' (waarbij waarschijnlijk ook het 'onzichtbare onvermogen' beschreven wordt), roept bij mij bij voorbaat weerstand op. 

Omdat een geoefend oog ze er onmiddellijk uithaalt: 'de autisten uit een groep'. 

Maar ook een niet geoefend oog! 

Zo blijkt uit onderstaand onderzoek wat ik vandaag tegen kwam op internet: 

(tekst gaat verder onder de acht afbeeldingen) 

Autistische mensen
worden automatisch als 'minder aardig' beoordeeld.

In een onderzoek
bestempelden niet-autistische mensen autistische vreemden al snel als minder aardig
en suggereerden ze dat ze minder
geïnteresseerd zouden zijn om met hen om te gaan, binnen een
paar seconden nadat ze hen hadden gezien. De
neurotypische (=niet-autistische) mensen in het onderzoek kregen niet te
horen dat de andere persoon in de interactie
autistisch is.

In het onderzoek kregen de deelnemers video's te zien van autistische en niet-autistische mensen die hetzelfde zeiden in een video (zo werd er dus voor gezorgd dat niet de inhoud van wat er werd gezegd werd beoordeeld). Vervolgens werd hen gevraagd hoe sympathiek ze die persoon zouden beoordelen op basis van de video.

Autistische mensen werden beoordeeld als:

Minder intelligent

Onhandiger

Minder betrouwbaar

Minder sympathiek

Minder aantrekkelijk

Minder empathisch

In het onderzoek suggereerden de neurotypische (=niet autistische) mensen dat ze minder geneigd zouden zijn om...

Naast een autistisch persoon willen zitten
Met een autistisch persoon te willen praten
Tijd willen doorbrengen met een autistisch persoon
In de buurt van een autistisch persoon willen wonen

Waarom worden autistische mensen eerder als minder sympathiek gezien? 
- verschil in lichaamstaal 
- oogcontact is anders
- ander postuur
- andere motoriek 
- friemelen, wiebelen, fladderen met de armen
- verschil in uiterlijk 
Bijv. 'eigenzinnige' outfits, kapsel of make-up
- anders dan de sociale norm 
- toonhoogte van de stem die erg kan schommelen (van hard naar zacht, van hoog naar laag)
- spreeksnelheid (soms sneller (ratelen) en soms vertraagd (meer nadenktijd))

Wat zijn de mogelijke gevolgen van
minder aardig gevonden worden voor autistische mensen zelf?

Minder kans om toegang te krijgen tot zinvol werk en daar te blijven
Worstelen met eigenwaarde

Minder kans op het onderhouden van goede vriendschappen/relaties

Het gevoel hebben altijd 'pech' te hebben

Hoe gaan we verder?
-Erkennen dat het voorlichten
van neurotypische (niet-autistische) mensen over autisme
belangrijk is en dat er nog een lange weg te
gaan is. We besteden vaak veel tijd aan het onderwijzen
(en soms dwingen) van autistische mensen
om zich aan te passen aan de neurotypische wereld, maar
besteden heel weinig tijd aan het leren
van neurotypische mensen om
autisme te begrijpen.
- Bevestigen dat de manier waarop autistische mensen ervaren dat ze automatisch als minder aardig worden beoordeeld (of dat zich nu voordoet als een gebrek aan kansen op werk of als angst om te sociale contacten aan te gaan), niet raar is. 

Tja.... 

Dat dit gebeurd, ervaar ik eigenlijk al mijn hele leven... 

Zelfs toen autisme bij mij en in de samenleving nog niet bekend was (en ik het wel had, zonder dat het een naam had). 

Ik viel structureel buiten groepen. 

Werd structureel gepest. 

Ik kan kan het ze niet eens kwalijk nemen. 

Het is een onbewust mechanisme. 

Zo blijkt hier ook wel uit dit onderzoek. 

Het gebeurd. 

En het gebeurd nog steeds. 

Op social media. 

IRL. 

Dat mensen toch - als Intuïtie - een innerlijk weten - je minder graag bij hen in de buurt willen hebben.... Al zijn er gelukkig meer dan genoeg mensen die niet naar die Intuïtie luisteren en echt hun best doen om te investeren in contact met mij. Dat waardeer ik!

Ik kamp met een zichtbaar onvermogen!