Het uiten van behoeften

Ik heb in deze blog al vaker genoemd dat ik behoorlijk van het pleasen ben. Minder dan vroeger, omdat ik me er meer bewust van ben. Maar stel dat ik niet ga pleasen maar mijn werkelijke behoeften uiten? Dat komt misschien zó onhandig over (omdat mensen die taal niet van me gewend zijn) dat ik bang ben niet serieus genomen te worden. En dat interne conflict durf ik niet aan. Bovendien ben ik bang dat ik met het uiten van mijn behoeften het signaal afgeeft dat ik de ander minder ruimte geef dan die toekomt. Kortom…. Ik zeg niks… 

Een niet reëel voorbeeld uit mijn eigen gezin. 

De plek waar ik ook zo onhandig ben (uit angst?) in het verwoorden van mijn behoeften en gevoelens. 

Ik doe het dusdanig onhandig dat de ander het opvat als kritiek en ik in een cirkel kom die ik niet wil. 

En toch kies ik voor die prijs in plaats van het risico nemen om mijn behoeften te uiten en mijn huisgenoten me niet serieus nemen, omdat dat waarschijnlijk als een opgedreund uit het hoofd geleerd versje gaat klinken. 

Een niet reëel voorbeeld dat zomaar best reëel had kunnen zijn of worden. 

Al weken van te voren geef ik door dat ik met oudste en mijn man een activiteit wil doen in weekend x. 

Maar uiteindelijk gaat oudste kiezen voor vrienden en uitgaan en stelt hij nog nul prioriteit aan het gezamenlijk ondernemen van die activiteit. 

‘Ga het maar met zijn 2en doen. Dan hoef ik niet te haasten om op tijd thuis te zijn’. 

Ik voel het verdriet toenemen (weet zelf niet eens waarom). 

Maar uit dat met: ‘ik had het toch ruim van te voren gezegd? Je had het kunnen weten!’ 

Oudste: ‘ja, maar als er dingen op mijn pad komen die leuker zijn dan dat, ga ik dat doen!’ 

Ik: ‘misschien had ik het ook wel gezellig gevonden, het was toch altijd leuk om dingen met zijn 3en te doen?’ 

Hij: ‘ik ben vrijdag nog met je naar de sauna geweest!’ 

Pffff… 

En hoe meer ik er op doorga, hoe drammender en eisender het voor hem voelt en hoe kleiner de kans dat we daadwerkelijk met zijn 3en ons uitje hebben. 

Stel nou dat ik zo naar hem zou communiceren… (wat nooit natuurlijk zal klinken): 

‘Ik voel me verdrietig’ (die zin gebruik ik nooit!!! Omdat ik mijn verdriet altijd onderdruk en mijn emoties bij mijn huisgenoten laat zien in rood-aanvallen. Dat weten ze wat het is. Dat hoort bij mijn autisme en is geaccepteerd. Niet makkelijk voor ze. Maar wel veilig. 

Maar het rood worden komt mede door het onderdrukken van mijn werkelijke emotie… en het zelfs niet durven benoemen….  

‘Ik voel me verdrietig’ 

Met het uiten van die zin ben ik bang voor een reactie als ‘stel je niet zo aan! Je mauwt om alles’! 

Ik ben bang dat noemen dat ik verdrietig ben als chantagemiddel gezien word. 

Maar ik droom verder: 

‘Ik merk dat ik me verdrietig ben gaan voelen toen jij me vertelde dat ons uitje met zijn 3en waarschijnlijk niet door kan gaan. Ik ben blij voor je dat je zoveel vrienden hebt’. 

Als ik nu verder zou gaan, ben ik bang dat ik hem het gevoel geef dat zijn eigen keuzes er niet mogen zijn. Dat ik hem beknot in plaats van ruimte geef. 

Maar ik droom toch verder: 

‘Ik merk dat ik me verdrietig ben gaan voelen toen jij me vertelde dat ons uitje met zijn 3en waarschijnlijk niet door kan gaan. Ik ben blij voor je dat je zoveel vrienden hebt. Maar ik voel me verdrietig omdat ik bij tijd en wijle behoefte heb aan gemeenschapszin. Papa en ik doen veel met Vincent en ik heb ook behoefte om tijd met jou en papa door te brengen. Ik heb er behoefte aan om met elkaar te zijn. 

Ik zie dat je vaker de keuze maakt om met je vrienden te zijn in plaats van die samen-tijd met ons. Dan ben ik bang dat ik niet meer belangrijk ben voor je. Je mijn behoeften niet serieus neemt. En dat is wat me verdrietig maakt.’ 

Pfff…. 

Dit zou ik dan moeten zeggen… 

Maar wat zou dit gekuntsekd gaan klinken… 

Mijn huisgenoten zijn alleen gewent aan rood-aanvallen en daardoor snel conflict. 

En ikzelf ook… 

Daarin blijven hangen is veilig… 

Want ik ben bang als ik bovengenoemde zin als een robot opdreun mijn gevoelens en behoeften wel geuit zijn, maar niet serieus genomen worden. 

Want ik ben een kei in met een big smile hele verdrietige dingen te zeggen. Dat is een coopingmechanisme van me. Tja…. En dan verwachten dat je serieus genomen wordt? 

Ik slik het dan weer in.., en word veilig rood.