Maak me zorgen!!!

Ik maak me zorgen, maar zie tegelijkertijd zoveel leeuwen en beren dat ik geen overzicht heb!!!! 

Ik denk dat het 2013 was. Ik ‘werkte’ nog… 

Werken zet ik tussen aanhalingstekens. 

Ik was in 2011 burn-out geraakt en probeerde toen nog - tevergeefs - te reïntegreren. 

En ik weet dat ik ten tijde van het onderzoek nog werkte. Dus het moet 2013 geweest zijn. 

Ik wist dat ik autisme had.

Ik wist dat ik enorm prikkelgevoelig was. 

Ik wist dat ik enorm slecht sliep. 

Ik weet nu dat ik niet eerlijk was over mijn prikkelgevoeligheid, maar mensen bleef pleasen…(dat was… en is soms nog… mijn valkuil… vaak ten nadele van mezelf…). 

Ik liep in die tijd vanwege bijholte problemen al een tijdje bij de KNO arts en was ook geopereerd er aan. 

Toch achtte hij ook een slaaponderzoek noodzakelijk. 

Dat betekende dus een nachtje in het ziekenhuis slapen, vol met meetapperatuur..

Ik vraag me nog steeds af hoe valide dat onderzoek was. Want ik en in vreemde bedden slapen. Mijn hersenen kunnen zich niet overgeven aan de slaap… 

Veel te veel vreemde prikkels. Op vakanties lukt dat meestal pas een beetje vanaf nacht 2 of 3. 

In mijn beleving had ik dan ook maar een uurtje of 2 á 3 geslapen die nacht. 

Toch was dat blijkbaar lang genoeg voor de deskundigen om lichte tot matige slaapapneu vast te stellen… 

Ik weet nog dat ik het destijds vertelde aan een coach die ik toen had en die me vertelde over een vriend die er ook net mee gediagnosticeerd was.. 

Ik kwam in aanmerking voor een MRA beugel die in de nacht mijn onderkaak in een bepaalde stand zou dwingen, waardoor wetenschappelijk bewezen is dat dat voldoende helpt bij lichte tot matige slaapapneu. 

Er werd toestemming gevraagd bij de zorgverzekering (want het schijnt mega-duur te zijn) en moest ervoor naar een gespecialiseerde tandarts die het ging aanmeten… 

(Brrr… met tandartsangst naar een vreemde tandarts…) 

Er werden afdrukken gemaakt… 

En de beugel gepast… 

En dat in een burn-out periode waarin ik überhaupt leed aan slapeloosheid en mijn hersenen véél te geprikkeld waren om überhaupt te kunnen slapen… 

Ik moest het dragen van het bitje stapsgewijs opbouwen en wekelijks zou ze het dan bijstellen…

Echter… 

Zo’n bitje in mijn bakkes waren nóg meer prikkels!!!! Ik kon er NIET aan wennen… dus droeg het niet… 

‘Maar hoe kun je er aan wennen als je het niet draagt?’, hoorde ik in mijn hoofd zeggen. 

Ik raakte er extreem van overprikkeld!!! 

Maar op mijn wekelijkse en later maandelijkse controle, durfde ik het niet te zeggen!!! 

Er was een peperduur bitje voor me aangemeten!!! 

En hoe kon ik een vreemde tandarts uitleggen van mijn auti-prikkels? Kon dat naar mezelf nog amper in die periode! 

Dus speelde alsof ik het droeg en deed alsof het goed paste. 

De fysieke controles werden telefonische controles… en omdat ik er geen raad mee wist (raakte er nog steeds overprikkeld van… van iets moeten dragen in mijn mond…), nam ik op een gegeven moment dat nummer niet meer op. Ik denk dat ze het 3 jaar volgehouden hebben om mij met grote regelmaat te bellen en ik heb het volgehouden om het nummer 3 jaar (in grote nood!!!) te negeren!!!  

Daarna hebben ze mij losgelaten. 

En ik hen. 

En het peperdure bitje ligt in de kast. 

Maar de tijd heeft niet stil gestaan. 

Sinds een jaar draag ik een geavanceerde smartwatch… 

Die ook zuurstofgehalte meet…. 

En diepe slaap… 

Wat ik al wist… komt daarmee naar boven… 

Ik heb op één nacht van 7 uur vaak maximaal een half uur diepe slaap. Vaak nog minder. 

Dat kwam destijds ook al uit het slaaponderzoek naar voren… 

Maar daarbij… 

Zie ik elke nacht mijn zuurstofgehalte ernstig dalen… 

Toch echt wel tekenen van slaapapneu! 

Want overdag heb ik een redelijk zuurstofgehalte, passend bij mijn astma.

Ondertussen heb ik er meer over gelezen. 

De gevolgen op lange termijn: hart- en vaatziekten, dementie. Met mijn moeder voor ogen, geen fijn toekomstbeeld.. (en dan heeft Vincent ook geen moeder meer….)… 

Ik loop met die zorgen al geruime tijd.. 

maar tegelijkertijd verlam ik in het ondernemen van actie… 

‘Een huisarts die altijd alles bagataliseert!’ 

‘Hoe vertel ik mijn verhaal?’ 

‘Stel dat ik weer een slaaponderzoek mag… heeft dat nut om dat weer in een ziekenhuis te doen..’… 

‘Zo’n bitje is opnieuw geen optie!!!’ 

‘Durf ook niet weer naar die gespecialiseerde tandarts daarvoor (de enige in Oss)’ 

‘Gaat de zorgverzekering het weer goedkeuren?’ 

‘Ik overzie het hele tijdspad niet!!! Elke doktersafspraak brengt mijn gewone ritme dusdanig van slag dat alleen dit al bovengemiddeld veel (bijkom)tijd en energie van me vergt en veel meer passen en meten om dan ook de gewone dagelijkse dingen doorgang te laten vinden’. 

‘In mijn hoofd dus zo al minimaal een jaar verder voor ik meer weet… maar per nacht nemen de zorgen toe’… 

‘Je laat je toch niet gek maken door zo’n debiel apparaatje om je pols? Hypochonder dat je bent!’

Allemaal leeuwen die brullen in mijn hoofd… waardoor ik dus niks onderneem, de tijd verstrijkt en mijn zorgen (ook over de gevolgen in de toekomst) toenemen. 

Het verschil tussen toen en nu, is dat ik sowieso eerlijker zal moeten zijn over mijn prikkelgevoeligheid, die elke behandeling in de weg kan zitten. 

Nu heb ik alleen mezelf ermee gehad… 

10 jaar onbehandelde slaapapneu.. 

met alle vermoeidheid van dien…