Wat hier gebeurd staat wel symbool voor mijn leven…

Je hebt hier vast wel eens van gehoord. 

Eerst een uitleg hierbij. Dan mijn eigen verhaal. 

Uitleg: 

Kintsugi is een Japanse techniek waarbij gebroken servies van porselein of keramiek wordt hersteld met epoxy en goudpoeder.

De breuklijnen blijven hierdoor zichtbaar. Men is van mening dat door deze manier van herstellen juist de breuklijnen en reparaties onderdeel worden van de geschiedenis van het voorwerp, waardoor het nog mooier en waardevoller wordt.

 

Als je Kintsugi als een metafoor gaat bekijken, dan zouden alle gebroken stukken van een porseleinen of keramiek object kunnen staan voor onze levenservaringen, die sporen hebben nagelaten in ons hart, lichaam en ziel.

Door deze gebroken stukken, barsten en scheuren te plakken en te vullen met lijm en goudpoeder, maak je als het ware gouden littekens. 

De reparatie staat symbool voor al onze fouten die we gemaakt hebben, de ervaringen die ons verdriet hebben gedaan en gewoon alles wat ons letterlijk geraakt heeft. Deze imperfecties van het leven, daar moeten we ons mee verzoenen, we moeten het een plek geven.

John Legend zong het al in zijn wereldhit  All of me, iedereen kent dat gedeelte van het refrein; All your perfect imperfections.

En juist door de imperfecties en littekens niet te verbergen, laten we zien hoe we gevormd werden.

We laten zien dat wonden kunnen helen en dat ondanks een verlies, dat we toch in staat zijn om nieuwe doelen in ons leven te vinden. 

Mijn eigen verhaal. 

Ik kreeg van iemand een hart. 

Dat mocht ik breken. 

Oef… dat was al een dingetje… 

Bang voor het geluid van het op de grond kletteren, hield ik hem eerst heel dicht bij de grond. Tot ik besefte… alles wat niet klopt in mijn leven, verdiend het om met kracht kapot gesmeten te worden… 

Dus arm omhoog en paf! 

Wat moest ik huilen daarna. 

Van de schrik. 

Maar ook alles wat loskwam wat niet klopt. 

Ik raapte de scherven bij elkaar en deed ze terug in het doosje. 

Een andere keer verder. 

Die andere keer pakte ik de grote brokstukken op. Bekeek ze. En ging er woorden op schrijven hoe mijn hart (ook ten onrechte) zich vaak voelt. (Tekst gaat verder onder de afbeeldingen)

Ik raapte daarna de volgekladderde brokstukken weer bij elkaar en deed ze weer in het doosje. 

Vandaag ging ik gewapend met lijm en goudpoeder weer aan tafel. 

Hoe mooi is het symbool als je het hart kunt helen en de littekens zichtbaar blijven. 

Maar ik kreeg geen stukken meer gevonden die bij elkaar pasten, laat staan dat ik nog een hart kon vormen. Bij stukken waarvan ik gokte dat die op elkaar pasten, bleef de lijm niet zitten… 

Ik kreeg het niet voor elkaar… niets paste.. en niets plakte… 

Ik heb hartstochtelijk gehuild… 

Maar besefte ook dat juist dit zo symbool staat voor wie ik ben… 

Mijn hart (met veel pijn mede opgelopen door mijn autisme… dat ik dingen niet begrijp of anders interpreteer) is niet te helen… mijn kernprobleem (autisme) blijft… Geen quick-fix met wat goudpoeder ertussen… 

Dat is juist waar ik mee moet leven… om moet rouwen… met de brokstukken veroorzaakt door mijn autisme… 

Het voelt als falen. 

Maar dat is het niet. 

Wat had ik graag een geheeld hart, mét littekens gezien… 

In plaats daarvan blijf ik met brokstukken zeulen… 

Maar niet alleen. Jezus zeult mee. 

En het vooruitzicht eens bij Hem te zijn, waar alsnog de heling plaatsvindt, is mijn hoop én troost waardoor ik het zeulen mét de brokstukken volhoud! 

Ik heb het afgelopen half jaar ook echt gezonder leren rouwen. Autisme als levend verlies in mijn leven. Dat blijft. De brokstukken daardoor veroorzaakt ook. Daar mag ik om rouwen. En dat houd ik ook niet meer tegen… ik projecteer dat ook niet meer als boosheid op anderen. Het is MIJN verdriet… 

Een quick-fix bestaat niet.