Er niets voor hoeven - nee niet kúnnen doen

Vanavond aan tafel hadden we het over deze reportage van nieuwsuur: 

Worstcasescenario dreigt voor gehandicaptenzorg

De druk door Corona wordt hoog in de gehandicaptenzorg. En teststraten denken vaak dat het geen vitale zorg is en zodoende valt het personeel nogal eens ten onrechte buiten de voorrangsregeling. 

Oudste - die nog leeft in de illusie dat het leven enkel bestaat uit voor-wat-hoort-wat - is het er mee eens dat ze geen voorrang krijgen. 

Gehandicaptenzorg is in tegenstelling tot alle andere zorg de meeste geldverspilling van een maatschappij. 

Mensen die in een ziekenhuis liggen, worden beter gemaakt, met als doel om weer te kunnen bijdragen aan de maatschappij. 

Mensen in een verpleeghuis hebben hun leven lang bijgedragen, en verdienen de zorg. 

Maar mensen als Vincent ontvangen vanaf dag nul van hun bestaan. Ontvangen, ontvangen, ontvangen, zonder er iets voor terug te (kunnen) doen. 

Ik: ‘maar hij heeft wel waarde - anders dan geld. Immateriële waarde’. 

Oudste: ‘hij heeft persoonlijke waarde voor joú. Maar wat draagt hij dan bij aan de maatschappij?’ 

Ik brouwel: ‘zijn waarde is dat hij mensen leert in het moment te leven’. 

Oudste: ‘die meisjes van 21 die daar werken, willen geld verdienen. Die zijn daar niet eens mee bezig’. 

Hij zegt dit niet uit liefdeloosheid. Want natuurlijk houdt hij van zijn broer. 

Maar het gaat hem erom dat werken in de gehandicaptenzorg eigenlijk een soort van liefdadigheid is, die niks opbrengt of opgebracht heeft en klauwen vol geld kost. 

Tja.... het is dat het zo indruist tegen de gevoelens/emoties die je er bij hebt. Puur rationeel gezien, klopt het wat hij zegt. 

Ik vind het rationeel ook lastig te bedenken wat Vincents bijdrage aan de maatschappij is. Emotioneel beeld je je in dat dat wel degelijk het geval is. Want wil niet iedereen dat zijn/haar kind van waarde is? Er toe doet? 

Maar in het hele verhaal ontdek ik iets anders moois. 

Zelfs al is hij zich niet bewust dat hij niets anders kan dan ontvangen, hij doet het wel. Hij hoeft er zelfs niets voor los te laten. Hij is gewoon. Dat is het enige wat hij kan. 

Ik moet denken aan deze bijbeltekst: 

Handelingen 17:25: “Hij (God) laat zich ook niet bedienen door mensenhanden alsof er nog iets is dat Hij nodig heeft, Hij die zelf aan iedereen leven en adem en al het andere schenkt.” Hij vraagt níets van mij, Hij geeft alles. 

God is een gevende God. God geeft eerst zijn liefde aan je en vraagt dan ook liefde. 

Maar zelfs dat kan Vincent niet. Niet bewust. 

God is daar niet afhankelijk van. 

Er is niets dat wij kunnen doen of laten om Zijn liefde groter of kleiner te maken. 

Je hoeft er echt niets voor te doen - anders dan het te ondergaan. 

Net als Vincent. 

Ontvangen om niet. 

Mensen als Vincent zijn daarin onze leraar. 

Hoezo geen waarde. 

Helaas verlaten velen ook de gehandicaptenzorg. Omdat ze er inderdaad zo weinig voor terugkrijgen en het heel heel veel geven is. 

Laten we als maatschappij ruimhartig deze mensen en die er werken omarmen. 

Ze hebben wat te geven. 

Als je het wilt en kunt zien.