Heb ik een monster op de wereld gezet?

Dat heb ik me serieus ooit afgevraagd. 

Van 2007 tot 2012 zat Vincent op een school waar hij steeds negatiever gedrag ging vertonen en leerkrachten daar niet mee om konden gaan. 

De frequentie dat ik gebeld werd (op mijn toenmalige werk!) om mijn kind midden op de dag van school te halen (omdat hij weer gebeten of gekrabd had), nam per week toe. Ik heb menig vergadering halsoverkop moeten verlaten of middenin een belangrijk project. Mijn werkgever steeds minder blij. En ik ook, want ik zat de rest van de dag thuis met een kind dat toen érg moeilijk in gedrag was. 

Op vrijdag 11 september 2011 - ik was net weer een week aan het werk na een lange, zware vakantie met Vincent (oh, na zo lang vrij zul je wel uitgerust zijn! Ogen van jaloezie dat ik bij uitzondering langer aaneen weg mocht... maar onze vakanties waren niet te vergelijken met veel van mijn collega’s naar exotische oorden) - werd ik wéér gebeld dat ik Vincent moest komen halen.... 

Ik ben toen echt gaan geloven dat ik een monster op de wereld had gezet. Een bijtend, knijpend en krabbend monster. Nergens hoorde of zag ik nog wat voor positiefs er ook in hem was... het was de dag waarop ik brak en burn-out thuis kwam. 

Het maakte mijn acceptatie van de handicap van onze mooie zoon er op dat moment niet beter op... 

Gaandeweg ga je toch weer een balans vinden... 

De zorg blijft zwaar. Maar je ontdekt ook mooie dingen. Je leert van hem en hoe hij in het leven staat. 

Toch was het onvermijdelijk dat het punt kwam waarop we de zorg zouden delen. 

Een moeilijke, maar noodzakelijke keus. 

Maar van zorg delen is nu geen sprake mee. 

Waar de coronacurves blijven dalen, blijft het onmogelijk om ons aandeel in de zorg te mogen leveren. 

Dit schreef ik erover op fb: 

‘ Net te horen gekregen 

dat we naar Vincent mogen. 

1 uur in de week. 

Op verschillende tijdsloten zodat ouders elkaar niet kruisen. 

Hoera!, zou je denken... 

Maar zie je op deze foto het hek? 

Je mag hem alleen bezoeken met Vincent in de tuin en zelf áchter het hek én anderhalve meter afstand. 

Dreigt hij naar ons toe te lopen (het hek zit op slot, dus uit of in het hek kan niet), dan zet begeleiding hem weer achteruit... 

Dit KAN NIET!!!! 

Alsof je je kind - dat nooit een misdrijf gepleegd heeft - in de gevangenis gaat bezoeken! 

Wat gaat dit met hem doen? 

Hoera!, papa en mama!!! 

Maar je hebt er niets aan... 

Als hij ons ziet, wil hij mee!! 

Mijn hart draait drie keer om van verdriet.... 

Onze vakantie in juni met de caravan in Burgh-Haamstede gaat overigens gewoon door, omdat we eigen sanitair hebben. Maar ook zonder Vincent dit jaar... hij geniet altijd zo van (een stukje) vakantie met ons! Het wandelen/fietsen! Het samenzijn. 

Ik had er al rekening mee gehouden dat dát niet zou kunnen, maar toch... 

Hoelang onthoudt je hem nog de intieme omgang met zijn gezin van herkomst? 

Thomas is bang dat hem echt iets ontnomen is. Dat hij - hoe langer het duurt - totáál geïnstitutionaliseerd raakt. Dat hij het gezinsleven - waar hij - ondanks dat hij niet meer thuis woonde - nog volop deel van uit maakte en er zó ontzettend van genoot... van het (fysiek) verbonden zijn - ontwend raakt.

Nu MOETEN we elkaar zien achter een hek.... 

Mijn hart breekt... 

Omdat dit geen oplossing is.... 

Verdriet en in paniek.... 

Of ben ik dan een ondankbare hond???? 

Tuurlijk ben ik blij als we hem zien... 

Maar de manier waarop is ten hemel schreiend.’ 

(Blog gaat verder onder de afbeelding...) 

En weer bekruipt me het gevoel: hier heb je toch geen kind voor op de wereld gezet? 

Wat blijft er van hem over? 

We deden nog vanalles met hem! 

Maakten zijn kleine wereldje groter dan zijn beperkte leven daar. Namen hem mee naar singins. 

Gingen in Nijmegen wandelen/fietsen en benoemden elk gebouw om hem ‘zijn stad’ te leren kennen. Ongeacht of hij het oppikt. 

Treinen, McDonalds, naar Duitsland (Kleef), kastelen beklimmen en de kanonnen bewonderen. 

Nu is zijn leefwereld al maanden niet groter dan zijn instellingsterrein en onze rol en zijn thuis geëlimineerd uit zijn leven. Zou hij daar inderdaad ooit nog asn kunnen wennen? 

Het kan allemaal nog wel een jaar duren. Of langer. ‘Tot er een vaccin is’. 

Toen ik ging geloven dat hij een monster was, vroeg ik me ook af... ‘heb ik hiervoor een kind op de wereld gezet?’ Ik twijfelde in die periode ernstig aan zijn levenskwaliteit. 

En dat doe ik nu weer... 

Gun je dit je kind als je het liefdevol in je armen wiegt na de bevalling? Deze inhumaniteit.... 

Dat hij het huis uit ‘móest’ was al een vreselijke keus. 

Deze vreselijkheid overtreft alles wat je mee kunt maken...