Als een onzekere zoutzak?

Ik deelde vanmorgen dit op fb: 

 “ Mezelf even voorbereid op een ZOOM meeting vanmiddag over het thema vrijheid. Een aantal deelnemers met elk een eigen invalshoek over het thema. 

Het boek ‘de keuze’ is mijn inbreng en dit is mijn spiekbrief, die ik bij de laptop leg. 

Het resultaat zal zondag te zien zijn tijdens de internetviering van de Paaskerk te Oss, te volgen via https://kerkdienstgemist.nl/stations/860-Protestantse-gemeente-te-Oss” 

Mijn intellectuele vaardigheden zijn goed ontwikkeld. Een intelligent hoofd. Fijn om daar mee bezig te zijn. 

Maar dan de zoom-meeting.... 

Dat vraagt iets van je sociale en emotionele sculls. 

Iets wat ergens ver in de kindertijd is blijven steken... 

Ondanks alles wat je - met je koppie - weet over presenteren (in mijn werkzame leven tig presentatie- en communicatieve trainingen gehad...), is het dóen een ander verhaal. 

Ik doe het ook te weinig om het écht te trainen. Daarbij: het zal bij mij vele malen langer duren voor iets inslijt bij mij. Vele vele vele malen langer. 

Hoewel de bedoeling was dat bovenstaand briefje een spiekbriefje was, ben ik het gewoon voor gaan lezen. 

Met volgens mij een iets te snelle en hoge ademhaling en idem stem. 

Ik heb het resultaat niet gezien, maar voor mijn gevoel zag dat er heel statisch uit. 

Als een onzekere zoutzak, turend naar een papier. Het gezicht rood aankledend. 

Het deed me denken aan mijn allereerste spreekbeurt op de lagere school. Op papier een mooi spreekbeurt over zwemmen voorbereid. Vier kantjes vol geschreven. Ik vond het nog op zolder: 

In de praktijk toch een onvoldoende, omdat ik van de zenuwen alleen maar heen en weer stand te wiegen. 

En weetje! Ik vind het zo leuk wat ik met mijn intellectuele hoofd bij elkaar verzamel! De verbanden die ik zie, de inzichten, de verdieping. 

Ik ben positief jaloers op mensen die het - ogenschijnlijk - zo makkelijk af lijkt te gaan om het mooie wat in hun hoofd zit even mooi naar buiten te brengen. 

Die gave heb ik niet. 

En toch ben ik blij dat - al was het onzeker en statisch voorgelezen - ik een bijdrage er aan mocht leveren. 

En gelukkig is het voor een kerk. 

Is een kerk niet uitgerekend de plek waar je mag falen, struikelen, vallen en je mag ervaren dat de mensen van die kerk je niet láten vallen? 

Ik moet denken aan een ander boek dat ik ooit las: vrijspraak voor losers van Nadia Bolz-Weber. 

Zij schrijft over zo’n plek. 

En ik weet zeker dat mijn kerk ook zo’n plek kan zijn. 

Ik vertrouw erop. 

Dat vertrouwen helpt me in het ontprikkelen nu. 

En zondag is het resultaat te zien. 

Dus voor wie nieuwsgierig is... de link staat boven in deze blog.