Bezoek?

In de krant en op het nieuws hoorde en las ik dat ze eindelijk gaan praten over het bezoek in de gehandicaptenzorg. 

Hoop! 

Maar al lezend zakt de hoop me in de schoenen. 

Vincent is ‘geen bezoek’ niet uit te leggen. Maar plexi-glas en anderhalve meter afstand evenmin! 

(De blog gaat verder onder het artikel). 

Het is zoals iemand verwoordde: 

‘Vincent heeft juist het échte contact nodig. Huid op huid, hand in hand.. aanraken bij de verzorging etc. Dat kan niet anders EN dat mág niet anders!  

En ook bíj zijn ouders. 

Mijn voorstel: 

Geef zulke ‘kinderen’ weer 2 thuizen waar de nabijheid gewoon is toegestaan. 

Met de voorwaarde dat je er wel alles aan doet om geen onnodig risico gaan lopen. 

Gewoon thuis. Op de fiets. De eindeloze wandelingen met zijn papa, zijn maat! 

Lekker scharrelen. 

De McDonalds, de Singin, de trein, de winkel, het zwembad (waren ook activiteiten van/voor hem) kunnen wel even wachten (voor zover dat weer doorgang zou vinden.) 

Geef hem 2 quarantaine huizen! 

(Wat al erg genoeg is.... fysiek een gezonde knul en toch opgesloten en verstoten van activerende prikkels (zwemmen, dagbesteding, boodschappen met papa)). 

Het is niet anders, was mijn motto. 

Het móet anders is mijn diepe diepe diepe hartsroep! 

Zijn ouders. 

Zijn veiligheid. 

Zijn levensader. 

Zijn adem. 

Niet meer wij alleen. 

Maar al helemaal niet: zij alleen. 

Nog niet. 

Niet bij leven. 

Op deze manier afgesneden. 

Halfslachtig is geen optie. Dan breekt nog meer je hart. 

Geef hem zijn veilige plekje terug. 

Aan papa’s en mama’s hart. 

😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥 

Of zijn we zeuren? 

Niet tevreden met eventuele halve oplossingen? 

Moeten we persé het onderste uit de kan? 

En moeten we vooral dankbaar zijn met wat MISSCHIEN wel kan? 

Blij met een compromis?  

Ik denk dat het enige haalbare compromis dan nog is: bij slecht weer enkel op zijn kamer en bij goed weer buiten wandelen, maar mét fysiek contact! (En ook geen mondkapjes... die trekt hij zo van je hoofd...). 

Is het ontevredenheid? 

Of is het je kind dit veilige holletje bij papa (en mama) weer gunnen? Omdat ik met hem niet verbaal, maar wel via het hart verbonden ben en vóel dat hier zijn gemis zit?