Troost

Wat een 8basn deze week... 

voor wie het niet meegekregen heeft. 

We kregen te horen dat we Vincent tot 1 juni niet meer mogen bezoeken: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/03/nog-verdrietiger.html 

En als ik denk aan alle feestdagen in het verschiet. 

Pasen bijvoorbeeld. 

Allemaal dagen zonder ons mannetje. 

Hij houdt zo van gezelligheid. 

Het is allemaal anders... 

Voor iedereen..

Maar voor ons extra... 

Maar één ding heb ik wel ervaren deze week. 

Het heil van gehoord worden. 

Van gezien worden, al is het niet letterlijk. 

Ik belde woensdag om 8.00u in de ochtend een vriendin. 

De ruimte om te huilen was heilzaam. 

Ik belde later die ochtend de dominee. 

En weer kwamen de waterlanders. 

We spraken over nog wat andere dingetjes. Maar telkens als die datum van 1 juni weer oploste, schoot ik vol. 

Er is die avond op de radio voor ons gebeden. 

Op de donderdag werd ik gebeld door de consulente van ‘dit Koningskind’. Ze had mijn artikel in de krant gezien. 

Hoewel voor mijn gevoel mijn tranen al op waren, schoot ik toch weer vol. 

En ze heeft me beloofd wekelijks even te bellen hoe het met me gaat.  

Want het is zoals een collega-moeder op een andere site schreef: 

Je hebt inderdaad geen idee hoe die periode door te komen, wetend dat je kind steeds minder snapt van het feit dat we niet komen. Hij niet bij ons mag logeren. 

Het is zo ontzettend lang. 

En dan voelt het goed als je gezien wordt. 

Als iemand het verdriet er gewoon laat zijn en naast je zit... aan de andere kant van het telefoontoestel. 

Autistisch of niet: ook dát is mijn basisbehoefte! 

(En absoluut geen autistische behoefte waar niet in voorzien hoeft te worden... 😥😥😥😥) 

Wat een kracht gaat er van uit als je zo gedragen en gezien wordt. 

Op de site van onze kerk staat nu dit: ‘We geloven namelijk dat God steeds uit is op het heil van mensen. Op dit moment is het volgens alle deskundigen heilzaam om elkaar niet op te zoeken. In deze situatie zijn en blijven we door de Geest met elkaar verbonden.’ 

- Ja: het is heilzaam om elkaar niet te zien. 

- Nee: het leidt tot schade dat je gescheiden wordt van je kind dat niet uit te leggen valt waar we blijven. 

- Ja: het is heilzaam dat je zó gedragen wordt in je nood. Het is heilzaam om het niet alleen te hoeven dragen. En ik besef me hoeveel ik in mijn leven alleen huil. Alleen draag. Omdat ik te geblokkeerd ben om het met anderen te delen. Ik dat niet dúrf. Ik de stemmen dat mensen niet willen/kunnen voorzien op iedereen projecteer (zo groot is daarvan de schade). Uit angst een claimer te zijn, pak ik niet die telefoon. 

Maar deze nood is zo diep. Zo intens. 

Maar tegelijkertijd zo anders. 

Omdat ik me letterlijk gedragen vóel. 

Opgenomen in de gebeden van anderen. 

Luisterende oren die beschikbaar waren.