Doorgaan naar hoofdcontent
Trigger
Honderdduizenden keren per dag voel ik onverbondenheid.
Ik denk dat ik me meer dan anderen in dat stille vacuüm bevind.
Mijn onvermogen (gezond) te verbinden met anderen.
Het onvermogen (gezond) met mij te verbinden door anderen.
Er blijft altijd een tussenruimte.
Een hiaat.
Een leegte.
Soms er ingeschopt door harde begrenzing.
Er niet mogen zijn.
Alleen op het schoolplein.
Verschrikkelijke pijn.
Soms er zachthandig ingeduwd.
Omdat dat beter is.
Omdat pogingen tot verbondenheid leiden tot overprikkeling.
Omdat ik niet weet hóe daar gezond mee om te gaan (= snappen hoe de sociale regels zijn, waar de grens ligt, wat de ander kan geven en ik mag nemen, weten wat er van mij verwacht wordt).
En zowel het hard- als zachthandige zijn trauma’s voor mijn ziel geworden.
Die gezonde kern, diep in mij, snakt naar verbinding!
Maar mijn hele leven, word ik in die lege tussenruimte geworpen....
Die kale, dorre, vlakte tussen mij en die ander!
En dan lees je dit in 'de Goddelijke dans’ van Richard Rohr.
Ik denk dat ik me meer dan anderen in dat stille vacuüm bevind.
Maar... erbij uithouden kan ik het niet...
Ik ben er doodsbang voor!!!
Want elke seconde leegte, knalt me terug in al die trauma’s van heeeeel lang geleden, maar ook heel recent....
Elke vorm van uitsluiting komt met beelden, woorden én fysieke beleving weer terug...
En daarmee maakt het voor mijn ziel niet uit of het nu pure pesterij was, of met de allerbeste bedoelingen om mij niet te breken.
Het onverbonden zijn is al een trauma op zich.
Gisteravond knalde ik er weer in.
En dan ben ik NIET lief voor mezelf...
En ja: ik weet het. Ik heb een lieve man en kinderen.
Maar in hoeverre ben ik daarmee verbonden?
Soms is het meer functioneel.
Bespreking van taken.
Van feiten.
Mij weer tot rede brengen.
Verbondenheid is zoveel meer dan samen in een huis leven en begrepen worden.
En dat meer dat ken ik niet.
Ik snak er naar! En zelfs over grenzen heen, probeert ik het naar me toe te trekken.... om er nog verder van verwijderd te raken....
Trauma’s zijn het.
Diepe wonden.
En daar knal ik telkens in.
Elk moment dat ik vóel: ik ben onverbonden.
Mijn ziel wil uit die gevangenis!
Vrij zijn!
En tegelijk echt
verbonden zijn en gezond gehecht.
Maar het zit vast
In een omhulsel dat anders doet
En anders reageert.
Ooit.
Ooit zal het vrij zijn.
Op die dag.
Dat alles nieuw wezen mag.
.png)
Ooit komt er een dag ...
BeantwoordenVerwijderenZo is het, en is het nu vaak overleven voor jou.
Is het ook je ontelligentie dat je dit zo kan uitleggen en het daardoor nog meer werkelijkheid voor je is?
Btw ... echte verbinding is m.i. alleen door God te ervaren. Ook ik merk vaak geen echte klik met mensen. Er zijn weinig mensen waarbij de klik er is, en die klik is er iig vanuit de relatie met Jezus.
Maar ik snap dat het geen verbinding hebben bij jou allemaal veel heftiger is. Het ligt aan je andere systeem.
En toch heb ik met jou verbinding als we het over bepaalde dingen hebben maar dat is ook verstandelijk als ik je goed begrijp.
Hoe dan ook. Ooit komt er een dag dat de Vader onze tranen droogt.