Balans

Ik twijfel een beetje over het plaatsen van deze blog. 

Waarom? 

Omdat wat ik ga schrijven zo ontevreden kan overkomen. 

Zolang ik er voor zorg dat mijn leven in balans is, heb ik een groen leven. 

Niet te veel afspraken in een week en ook niet meerdere op een dag. 

Mijn leven is nu in balans. 

En grote vragen waar ik jarenlang mee rondliep, zijn tot zwijgen gekomen. Het heeft wel wat verwerking op gang gebracht. Heb daar wel ruimte aan gegeven. En dat werpt zijn vruchten af, want ook daarin lijkt rust te komen. 

En ik geniet echt van die ontstane rust. 

Maar soms is het leven erg-saai. 

Erg-rustig. 

Een leven in balans is een super-saai-leven... 

Beetje huishouden. 

Als dat af is rust om te lezen. 

Nog meer te lezen.,

Wandelen. 

Nog meer wandelen. 

Kleuren. 

Nog meer kleuren. 

Eindeloos duurt de dag. 

Dagen dat ik geen mens zie. 

Want... 

als ik niet uitkijk 

Wordt een leven in balans een onderprikkeling. 

Ik voel me mat, passief, verveeld, depressief. 

Ik zak weg in mijn eigen wereld. 

En het weekend - als mijn man thuis is - lost dat niet op. 

Er is niet echt sprake van contact, verbinding. 

We leven met 2, 3 of 4 hier in huis op allemaal eenzame eilandjes. 

Er komen nauwelijks prikkels van buitenaf. 

Geen mensen (van de kerk bijvoorbeeld) die op zondag of een avond op bezoek komen. 

Er zijn mensen die alleen zijn, die barsten van de aanloop, omdat mensen zo begaan zijn met die ‘zielige alleenstaanden’. 

Er heeft zich hier nog niemand gemeld. 

Het doet me denken aan mijn pubertijd. 

Ik woonde alleen met mama, die weduwe was. 

Sinds haar man weggevallen was, was ook haar netwerk weg. 

De echtparen die met hen bevriend waren, namen afstand. Vooral de mannen van die stellen waren bang voor concurrentie. 

Waar mijn vader en moeder als stel en jong gezin - ook op zondagen - vaak contact hadden met andere stellen, werd mijn moeder na het overlijden van papa nergens meer gevraagd. De zondagen duurden ein-de-loos. Ik was dan ook echt wel onderprikkeld. Om daar wat aan te doen hadden we een busje met daarin papiertjes met activiteiten erop. We trokken dan een lotje en dat gingen we samen doen die zondag: breien, borduren, knutselen, met de bus in Oss toeren. Met de bus naar Den Bosch. Met de trein naar Den Bosch en daar met de bus toeren (alle winkels waren dicht op zondag), naar de kinderboerderij, naar het Jan Cunen museum, lezen. Dat waren de te trekken activiteiten. 

Het leidde af van het nare gevoel dat de onderprikkeling geeft: eenzaam, lijden, afgesloten, depressief, weggezakt. 

Toen nauwelijks netwerk. 

Nu nauwelijks netwerk. 

En ik weet het dat er meer mensen zijn die dagen niemand zien. 

Maar mijn probleem is dat ik in onderprikkeling kan geraken. 

En dat voelt ook naar. 

Niet de intense paniek van overprikkeling. 

Mijn hoofd is echt wel rustig. 

Maar het passieve.... 

De grote aaneenschakeling van dagen dat mijn leven niet meer behelst dan bovenstaande activiteiten. 

En gevoelsmatig in een grote zwarte kerker zitten. Een gat waar ik ongemerkt ingezogen wordt. 

En ook bij onderprikkeling is onderstaande erg herkenbaar.