Waarom????

Wat heb ik toch een fucking rot-hoofd. 
Ik ben niet rot, maar mijn hoofd wel. 

Na zo’n gesprek als ik laatst had - en met heel veel andere kleinere en grotere gesprekken - is mijn hoofd nog weken aan het verwerken. 

Had ik niet dit moeten zeggen? 
Niet dat moeten vragen? 
Daarbij tóch niet nader om toelichting vragen/mijn zienswijze geven. 

Naderhand doe ik hele gesprekken als ‘normale Justine’ over. 
Op het moment zelf ben ik ‘reële Justine’. 

Maar ik had nog zoveel willen vragen... 
Nog zoveel willen zeggen... 
Nog zoveel willen toelichten.... 
Nog zoveel uitgelegd willen hebben... 

Maar dat kán dan niet meer... 
alle kansen voorbij... 

Eigenlijk zou er voor mijn zeer traag verwerkende hoofd nog een deel 2 .... of zelfs deel 3 van een gesprek moeten zijn... 
dat alle dingen die ik zo vertraagd verwerkt heb nog benoemd kunnen worden: ‘wat fijn dat je dat zei!’, ‘Maar zit dat niet meer zo?’, ‘en als je het zo bekijkt, hoe sta je er dan in?’, ‘hoe gaat het eigenlijk met jóu?’. 

Ik besef ook wel dat als je daaraan begint, het einde zoek is.... want na een deel 2 en deel 3 heb je weer een deel 2a en deel 3a nodig wat weer de verwerkingen dáárvan zijn.... 

Maar toch... 
Maar toch.... 
Ik besef nu hóe me dat zou helpen... 
Hóe me dat in het verleden geholpen zou hebben.. 
Een soort ‘terugkom-gesprek’. Evaluatie. Zonder nieuwe punten aan te kaarten.,

Maar deel 1 was al een wonder.... 
Dus ik moet het nu doen met de gebrokenheid van heel veel verwerking in mijn fucking hoofd en het gegeven dat daar geen ruimte meer voor gemaakt wordt.... 
En dat laatste heb ik niet eens gevraagd... 
Omdat ik het antwoord al weet: niks..... uit liefde.... 
Dus durf het niet eens te vragen.... 
Met als resultaat dat ik op sommige momenten helemaal in paniek ben, van verwerking die geen plek meer krijgen kan... 

Reacties

  1. Gerda10 december 2019 om 09:56

    Sjonge. Je bent ook zo intelligent dat je het ook allemaal kan beredeneren, al is het langzaam. Uiteindelijk krijgt het bij jou wel een plek, al is het een moeizame weg.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Justine10 december 2019 om 10:20

    Kon ik het maar een plek geven... In plaats daarvan blijft het eindeloos rondzingen in mijn hoofd.... En daar bij is mijn intelligentie eerder mijn zwakte dan mijn kracht.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gerda10 december 2019 om 10:31

      Ja. Dat is dan hoe jij het in je hoofd ervaart. Dat kan ik niet zien. Wat ik wel zie is dat je voor jou moeilijke dingen toch verwerkt. Uiteindelijk. Een plek geven mss niet. Maar je hebt gelijk dat gesprekken en wat gezegd is wel rond blijven spoken bedoel je. Dat kan los staan van wat je uiteindelijk toch ontdekt.
      Weet niet of je mij nu snapt en omgekeerd ;)

      Verwijderen
    2. Justine10 december 2019 om 10:34

      Verwerken wil niet zeggen dat het weggaat... Maar dat het in mijn hoofd gaat werken... gaat na-werken.... zonder dat nog met personen in kwestie te kunnen bespreken... na-werken... zonder vaak tot een oplossing te komen.... wat leidt tot jarenlange paniek en onrust.... Denk dat jij het nog te positief ziet...

      Verwijderen
    3. Gerda10 december 2019 om 10:42

      Ja daar heb je vast gelijk in. Wel heb je na jaren contact gehad met die persoon. Dat heeft heel lang geduurd. En nu zit je met je volgende vragen. Het gaat eeuwig door. Al probeerde ik idf een lichtpuntje aan te geven. Het nare nu is dat je niets meer na kunt vragen. En loslaten kan jou hoofd niet.

      Verwijderen
    4. Justine10 december 2019 om 11:04

      Maar als ik gelijk als 'normale Justine' zo'n gesprek zou kunnen voeren, dan is er niets aan de hand.... Een 'normaal' iemand doet die verwerking ook TIJDENS een gesprek en reageert op dat moment adequaat. Bij mij gaat dat allemaal veel trager... zoveel trager dat ik nú pas in het stadium ben dat ik het hele gesprek in mijn hoofd opnieuw voer, maar dan als 'normale Justine'.

      Verwijderen
    5. Gerda10 december 2019 om 11:19

      Ja en dan loop je achter de feiten aan. Frustrerend!

      Verwijderen
  3. Justine10 december 2019 om 11:08

    En aan mijn 'verwekingstempo'zijn gesprekken van 'normale mensen' niet aangepast. Er is geen ruimte meer voor die verwerking.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gerda10 december 2019 om 11:20

    Snap ik! Dan wordt het wat gissen. Voor jou extra naar; je moet het naadje v d kous weten

    BeantwoordenVerwijderen
  5. DanielleOnderweg11 december 2019 om 05:48

    Wat moeilijk, inzicht maakt het niet altijd makkelijker als emoties niet kunnen volgen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen