Doorgaan naar hoofdcontent
Mijn verstand snapt het wel
Mijn verstand snapt het wel.
Ik heb in elke vinger opgeschreven wat ik wil ontvangen.
Dat iedereen de fiets krijgt die qua vermogen bij je past.
En mijn fiets kan een andere zijn, dan de buurman krijgt.
Of die gemeenschappelijke vriend op fb.
Maar als ik mijn ziel aan het woord laat - geschreven in elke vinger van mijn hand - krijg je dit:
Ik heb in elke vinger opgeschreven wat ik wil ontvangen.
Van links naar rechts:
- Rust over onopgeloste zaken (of gewoon iemand die bereid is tot oplossen)
- Dat ik verander zodat ik in staat ben wél / óók op net zo’n fiets als de buurman te kunnen rijden. Of mogen rijden (want als mijn systeem het aankan, wordt het ook gegeven)
- Dat anderen bereid zijn met mij te oefenen op een andere fiets. Dat ik stapjes kan maken, en kan/mag bewijzen dat ik het wél aankan.... voorbij de grens van mijn systeem... ipv alleen te zeggen, ‘jij bent zo, die grote fiets kun jij niet aan, het is dus liefde dat ik ervoor zorg dat je een fiets krijgt die bij je past’. Mag ik ook oefenen met een maatje groter? En als die te groot bleek (ik viel / raakte van slag), misschien een tussen-maat?
- Vanuit het besef dat daar - uit liefde - geen bereidheid toe is (net als wat tussenhaakjes staatsvijand punt 1.) een schreeuw uit de kerker van mijn ziel: EEN NIEUW SYSTEEM
- Want onder die schreeuw zit mijn ziels verlangen.... een verlangen dat niet weg te drukken is met verstandelijk nu weten dat een aangepaste fiets liefde is: ‘mijn ziel SNAKT naar de fiets waar anderen wel op kunnen/mogen fietsen.
Die laatste vinger is niet enkel ontkenning/ niet-kunnen-accepteren dat ik ben zoals ik ben.
Het is meer.
Anders.
Daar in die kern van mijn ziel huist ‘normale Justine’.
En ‘normale Justine’ ervaart permanent dat tekort doordat ZIJ niet krijgt wat bij háár past.
In de kern van mijn ziel zit hetzelfde normale relationele wezen zoals iedereen geschapen is.
Maar ergens op de weg van mijn ziel naar buiten, passeren gevoelens en gedragingen die afwijkende hersenbedradingen, die ervoor zorgen dat wat zichtbaar is voor anderen de ‘reële Justine’ is.
En dát is de strijd die permanent pijn oproept....
Een psychisch lijden dat ik niemand, maar dan ook niemand toewens...
Het lucht wel op, om - door de schrijven - ook die ziel (die met ernstige tekorten leeft) aan het woord te laten...
.png)
Het blijft een strijd ...wat je kunt,of wat je zou willen
BeantwoordenVerwijderenJa wat kun je het ook góed omschrijven. Uiten dat diep in je een normale Justine zit die permanent moet leven met 'verkeerde bedrading' ... met alle gevolgen van dien.
BeantwoordenVerwijderen... Ja. Snap het dat dit heel erg je hele wezen beïnvloedt/veranderd waar je steeds weer tegenaan loopt.
Zo wilde ik vroeger ook 'normaal' zijn, heb een handicap die ook deels onzichtbaar is. Ik kan dus gedeeltelijk met je meevoelen, maar toch, meevoelen al is het een beetje. Ik zal ook nooit weten wat het is om gewoon te zijn. Maar ook ben ik door mijn handicap ook geworden wie ik nu ben en heb veel geleerd over lijden (waar ik maar een beetje van ken!) en acceptatie van jezelf.
Juist dat herken ik ook bij jou.
Ik begrijp ook dat jouw gevoel nog veel meer de pijn ervaart van het anders zijn omdat autisme je wezen haast is, al noem je dat diep weg normale Justine er wel is...
Fijn dat het schrijven je toch wat lucht geeft. Het is ook zo ingewikkeld.
BeantwoordenVerwijderen