Justine

Vandaag naar mijn vriendin, man en 3 kids (17, 11 en 3 jaar) in Rotterdam geweest. 

De vriendin die eerst niet op mijn app reageerde. 

De vriendin die een compleet ander systeem heeft dan ik heb. 

Daardoor vertel ik niet teveel over mezelf.  

Daardoor heeft ze dat met die app niet eens door dat dat bij mij anders werkt. Komt in haar leefwereld niet voor. 

Het was gezellig. 

Mede omdat man en zoon erbij waren en daarmee de gesprekken op gang bleven. 

Als ik alleen zou zijn, zou het gesprek snel doodvallen. 

Ik heb J leren kennen toen ik nog net als Justine door het leven ging. 

Ze blijven me - niet expres - als een soort van automatisme Justine noemen. 

En inmiddels zit ik in een levensfase dat ik dat ook niet meer erg vind. Dié pijn is er af. Justine - nare periode. 

Ja, het was een nare periode. Maar die gaat als een vriend met me mee door het leven - inclusief de bijbehorende naam. Ik hol daar niet meer voor weg. 

Omdat J & C me niet heel persoonlijk kennen, ben ik gedurende het gezellige bezoek voor 85% ‘normale Justine’. 

De overige 15% is niet heel zichtbaar. (Hooguit wat stiller, mijn oogopslag??), maar is er wel doordat ik me nooit echt op mijn gemak voel als ik ‘op visite’ ben. Het blijft een rol. 

Dat houdt in dat ik nu uitgeblust op bed lig. 

Het kost me 200%. 

En dat is meer dan ik heb. 

Maar het was het waard. 

Het was een mooie dag. 

En trots dat ik het wel kán: functioneren als ‘normale Justine’ (zo normaal mogelijk, want een kenner zou het autisme blijven zien). 

‘Normale Justine’. En vandaag weer aangesproken als Justine. 

En nu mag de ‘reële Justine’ er weer zijn. 

Lekker als mezelf onder mijn eigen dubbele dekbed (omdat die verzwaring helpt in de overprikkeling). 

Het is goed zo. 

Ik ben goed zo.