Doorgaan naar hoofdcontent
Normale ‘Justine’
Vrijheid is niet de afwezigheid van grenzen of beperkingen, maar het kennen en aanvaarden van de juiste grenzen en beperkingen.
In deze roman wordt het verhaal beschreven van Jasmijn, die opgroeide in de jaren ‘80 en ‘90.
Daar had mijn man het net met mij over. Of ik die definitie nog kende: ja.
Mijn beperking is dat mijn besturingssysteem anders is.
En mijn besturingssysteem kan sommige dingen niet aan.
Dus grenzen die getrokken worden zijn uit liefde, liefde, liefde...
En toch moet ik huilen bij het uitspreken van die woorden ‘liefde, liefde, liefde’. Deze liefde is gewoon niet te verteren. Terwijl de realiteit is dat dat het beste is voor mijn systeem.
Toch zou het voor mijn systeem ook fijn zijn als het dan niet zo zichtbaar onder mijn ogen gebeurt... het zien dat andere systemen wel bepaalde omgang aankunnen...
Het respect wat therapeuten hadden als ze om die reden helemaal niet op social media zaten.
Omdat bepaalde systemen dat niet aankunnen...
Dan is het al minder hard....
(blog gaat verder door onder dit plaatje):
In deze roman wordt het verhaal beschreven van Jasmijn, die opgroeide in de jaren ‘80 en ‘90.
10 jaar later dan mijn jeugd.
En heel veel omstandigheden ook anders.
Maar wat hetzelfde is, is het hebben van een ander systeem, waardoor dingen ook anders lopen. Alleen wist ze het toen nog niet.... dat ze autistisch was...
Maar wat die Jasmijn vaak doet, als ze weer tegen haar beperking aanloopt: dan bedenkt ze hoe ‘normale Jasmijn’ wel gehandeld had in een situatie waarin de reële Jasmijn het weer verprutste.
Misschien gebeurd dat ook wel bij me.
Als ik oog in oog sta met de reële Justine, die echt ‘normale omgang’ niet aankan, dan komt het plaatje van de ‘normale Justine’ in mijn hoofd. Een Justine die ik nooit geweest ben en die ik weerspiegeld zie in al die mensen die niet in paniek raken van een reactie te veel of een reactie te weinig en het allemaal van nature gewoon goed doen...
Ik creëer een geheel eigen ideaalplaatje, wat het noot zal worden en wat het nooit zal zijn, maar toch wil ik mensen kneden zodat ze in dat plaatje passen... met een ‘normale Justine’ erbij...
En telkens weer moeten constateren dat de ‘normale Justine’ mijlenver weg staat van de reële Justine...
De reële Justine kan niet omgaan met ‘normale sociale situatie’. Dus is het soms beter uit liefde dat dus helemaal te mijden...
Ik kan deze liefde niet uitspreken of de tranen stromen over mijn wangen....
Liefde als bittere tranen...
Beseffend dat nooit ‘de normale Justine’ kunnen zijn, een nauwelijks te vervullen levensopdracht is...
Jezus kom spoedig terug!!!
Here Jezus kom!!!!
.png)
Ja dan mag je en ben je eindelijk zoals God jou heeft bedoeld, en hoe dat dan zit met je autisme, je kent jezelf niet zonder, al heb je een ideale Justine in je hoofd. Het mooie vind ik dat we later een witte steen krijgen met een nieuwe naam die alleen de ontvanger kent. Wat bijzonder, een nieuwe naam die exact past bij wie jij echt bent. En God weet dat. Ja, kom snel terug, dat zeg ik samen met jou!
BeantwoordenVerwijderenInderdaad Jezus kom spoedig !!!
BeantwoordenVerwijderen