Niet normaal

november 20, 2019

Onlangs schreef ik deze drie blogs over ‘normale Justine’:

https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/normale-justine.html

https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/een-hoofd-dat-na-bezoek-altijd-blijft.html

https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/het-snappen-van-de-omkering.html

In deze blog wil ik er nog wat dingen over kwijt.

Er werd - met liefde (!) - gereageerd met: kwel jezelf maar niet met die ‘normale Justine’ te willen zijn, jij bent gewoon jij.

Ik weet niet of het een zozeer kwellen is met een persoon willen zijn, die ik niet ben.

Het is eerder - door heel veel afkijken van ‘hoe het hoort’ - een soort geweten dat zich gevormd heeft.

Je neemt waar, hoe anderen zich gedragen, welk gedrag er in bepaalde situaties van je verwacht wordt, etc. En vandaar uit maak je de keuze je al dan niet aan te passen (‘normale Justine’ te zijn).

Voorbeeld: als ik thuis heel angstig ben, kan ik rood worden en ga ik krijsen.

In het vliegtuig was ik angstig in de overtreffende trap, maar besefte dat krijsen dáár niet gepast was.

Voorbeeld: toen ik nog werkte, was ik - mede door druk die ik ervoer - extreem overprikkeld. Dat kwam er thuis pas uit.

Voorbeeld: op school was ik het ‘brave, stille meisje’, maar pas thuis voelde ik de veiligheid om te stampen en te ontploffen van overprikkeling.

Per situatie schat je in wat gepast is, wat veilig is, wat kan en of aanpassingsgedrag gewenst is.

Vaak lukt dat.

Soms niet.

Zou ik niet weten wat er bij ‘normale Justine’ zou horen, dan zou ik zijn/worden als jongste. Die past zich nergens aan. Schreeuwt zodra het opkomt. Vóelt seksuele prikkels en gaat die bevredigen. Stel je voor...

Enigszins kennis van hoe ‘normale Justine’ zich hoort te gedragen, moet toch wel aanwezig zijn. Dat ben ik verplicht met de verstandelijke vermogens die ik daartoe bezit.

Dus het is niet zozeer mezelf kwellen met iets te willen zijn, wat ik vaak niet ben. Het is ook de keus maken: wel gedrag is gewenst. Is het veilig genoeg om de ‘reële Justine’ te zijn (met dat andere besturingssysteem)? Of is het gewenster om voor even te doen alsof ik toch op Windows draai?

Nog wat herkenbaars voor mij uit het boek ‘zondagskind’:

Jasmijn eet hier bij een vriendin mee.

Ik zit - in een vreemde omgeving - ook altijd zo met dat eten te hannesen.

In een vertrouwde omgeving ‘klooi’ ik ook maar wat aan.

Ik weet nog dat ik tijdens mijn eerste vakantie met mijn man op Ameland in 1994 ergens met hem uit eten ging: kippenpoot.

Pffff... hoe wordt verwacht dat ik dat eet, als ik in het openbaar ben? Ik heb onafgebroken zenuwachtig zitten lachen. Mijn man werd daardoor overvallen en benoemde dat hij me kinderachtig vond. Snapte er toen nog niets van.

Of onlangs met lunchen met oudste, bestelden we een hamburger. Ik wist er geen raad mee: ‘moet ik dat afhappen? Of snijden?’. Bij McDonalds is dat redelijk eenvoudig. Thuis ook.

Maar buiten de deur mijd ik het liefste ‘moeilijke gerechten’.

Constant probeer je contact te maken met die ‘normale Justine’. Heeft zij in haar bibliotheek aan gedragingen opgeslagen ‘hoe het hoort’?.

Een herkenbaar stukje uit bovenstaand boek.

Niets is normaal.