Keuzes

Keuzes van mensen 

Jegens mij 

Uit onvermogen 

Uit mismatchende karakters, gaven, ziektebeelden. 

Ik weet het ondertussen. 

De beperking is de grens. 

Het blijft slikken, als je zichtbaar voor je ogen ziet, dat naar anderen die grens er niet is.... 

Maar de rij mensen die deze keuzes maakt, blijft groeien in mijn leven... 

Verzet helpt niet.... 

Het maakt het enkel erger... omdat dat als claim ervaren wordt.... 

De keuzes veranderen er niet door... 

Ik heb enkele veilige mensen waar ik alle verzet voor opspaar, omdat af en toe deze pijn toch een uitweg vinden moet. 

Maar... ook bij hen, verandert er niets... 

Hoewel ik het een bijzonder liefdevol gebaar vind dat er bij één bereidheid is tot praten. 

Maar ik ben realistisch genoeg te bedenken dat gaven en mogelijkheden van een ander niet veranderen. 

En dat in dat opzicht de beperking de grens zal blijven. 

Ook om bij mij geen valse verwachtingen te scheppen. 

Dus ik ben bang dat het de zoveelste uitleg van hetzelfde is, hetgeen ik allang wéét.... 

En dat ik zal blijven zien dat de grens naar anderen er veel minder is, omdat er minder beperking is.... 

Ik weet - ook doordat de rij mensen daarin blijft groeien - dat dit het lot van mijn anders-zijn is. Letterlijk een kruis wat ik te dragen heb in dit leven. 

En ja, ik heb mensen genoeg die dit kruis met me meedragen. 

Maar bij een ieder schuilt het gevaar dat dat meedragen toch te zwaar blijkt. Teveel een wissel trekt op hun persoonlijke leven. Het niet past bij hun levensstijl. Bij hun gaven. Bij hun gebreken. Dat is geen kritiek. Dat is een stuk realiteit. Dat is gebeurt en zal blijven gebeuren. 

Ik blijf van deze mensen houden. 

Blijf ze volgen. 

Blijf ze trouw. (Wat dan vaak óók weer als een claim gezien wordt... wat niet??)

Omdat ik niet boos ben. 

Maar logischerwijs ervaar ik wel pijn. 

Pijn dat als één grote projectie bij enkelen terecht komt. 

Om te kunnen blijven dragen, het kruis van mijn leven. 

En er verandert geen enkele grens mee... 

Ook niet als er in liefde een hand wordt uitgestoken. 

De hand zal meer zijn om te helpen hoe ik rust kan krijgen in het wéten dat de grens bij (sommigen) anderen er veel minder is, door veel minder beperking. (want zelfs al zie ik de vlek onder het kleedje niet,, ik weet dat die er is...; dus mezelf beschermen en niet kijken, helpt ook niet),.

De valse verwachting in mijn hoofd scheppen dat een hand uitgestoken wordt en die zal leiden tot versoepeling van grenzen, zal uitlopen op een grote teleurstelling en intense pijn. Waarom? Omdat dat een stukje heelheid is, waar je ziel wel ten diepste op hoopt... Maar ik ga mijn ziel niet meer pijnigen met die valse hoop... 

Dus heel veel slikken... 

En niet meer stikken... 

Stikken in verdriet ... 

dat juist gevoeld wordt als een claim.... 

als gedram.... 

Dus heel veel verdriet wegslikken... 

om het af en toe te laten ontglippen... 

Keuzes mógen er zijn.... 

Ik weet het al. 

Het is een gevolg van mijn anders zijn. 

Van mijn anders werkende brein. 

Ik bid om heel veel kracht en dapperheid en flinkheid in het dragen ervan. In het volhouden. 

Totdat 

Ik zal zijn 

Bij Hem. 

Waar geen enkele beperking meer is. 

Ik sluit af met deze prachtige animatie: