Geen verantwoordelijkheid?

Gisteren weer geblocked door iemand. 

Deze persoon reageerde nooit op me. 

Maar toch was ze me beu. 

Dat ik aankondigen deed het beu te zijn op fb door opgelopen schade. Maar niet mijn verantwoordelijkheden neem. En me daarmee als slachtoffer gedraag. 

Haar abrupte bericht, voor ze me blokte, heeft zich als een stem in mijn hoofd geplant. Naast de kakofonie aan stemmen die al in mijn hoofd zit.,

Mijn keuze om dan niet weg te gaan, is omdat ik ook andere stemmen hoor. Zoals de stem van die vriend - die me dierbaar is, omdat hij broer in mijn kerk is - die zegt dat ik er ver boven moet staan en dat weggaan de hoon van mensen oproept - ja, ook kerkmensen. 

En zo hoor ik allerlei stemmen. 

Vele ‘vaders en moeders’. 

Het abrupte bericht van de persoon die blockte, vertelde me ook nog dat ik niet moet verwachten dat de hele wereld me begrijpt - al dan niet autistisch. 

Misschien is het probleem niet dat ik dat verwacht, maar dat ik de wereld niet begrijp. 

Ik wil graag ik zijn. 

Misschien neem ik wel verantwoordelijkheid als ik blijf.,

Namelijk om mezelf niet onzichtbaar te gaan maken als het tegen zit. Want die neiging heb ik wel. 

Mijn stem zegt dat ik wil kiezen voor verbinding.,

Zichtbaar wil zijn. 

Gebroken zichtbaar. 

En daar loop ik kwetsuren mee op. 

De schade die ik oploop op fb is niet omdat ik slachtoffer ben, of me miskend voel door anderen.,

De schade zit in mezelf.

Omdat ik niet lief ben voor mijn pijn die ik voel als ik eindeloos begrip probeer te hebben voor anderen. 

Nu ook weer. Ik ga me notabene verdedigen waarom ik ‘niet mijn verantwoordelijkheid neem’. 

Me rot geschrokken van dit bericht dat letterlijk rauw op mijn dak viel. 

Het mens weetniet eens hóeveel krachtenvelden er spelen aan ingeplante stemmen in mijn hoofd. 

Ik kán niet eens kiezen...?

Ik ben naarstig op zoek naar wie IK ben., 

Want ik wordt heen en weer geslingerd door stemmen, meningen, vaders, moeders. 

Ik was gisteren juist rustiger. 

Ik had goed geslapen. 

Ik was lief voor mijn eigen pijn (in plaats van onrekbaar begrip voor anderen op te brengen en ook zonder het te gaan projecteren, want dat is voor mezelf en anderen ook niet helpend), een leuk uitje, lekker gelezen in een zeer goed boek. 

En toen dat: bam. 

Een verse stem in mijn hoofd. Naast de honderden stemmen die er al zijn. 

Ogen die zich vulden met tranen. 

Opnieuw iemand die ik moet begrijpen. 

Maar er geen touw aan vast kan knopen. 

Mijn hoofd vult zich met schuld... 

‘Je kan je of gedragen als slachtoffer door te blijven klagen over anderen, of je neemt je verantwoordelijkheid en gaat dan ook’. 

Mijn inmiddels verwijderde post dat ik fb beu ben, omdat ik schade op schade oploopt..., maak ik daar mezelf tot slachtoffer??

De schade zit in mezelf. 

In het niet kunnen omgaan met al die mensen die op hun manier reageren op mij. 

In MIJN niet-begrijpen. 

En in mijn pogingen - tot het uiterste - om die ander wél te begrijpen. Begrip op te brengen voor al die keuzes en stemmen. 

Zóveel stemmen... 

Maar zonder ik-sterkte, ben ik een steentje in een elastiek dat daarin heen en weer geslingerd wordt. 

Mijn zelf-bewustzijn minimaal. 

Wel een hoop geanalyseerde kennis. 

Maar ten diepste krijg ik geen grip op wie IK ben.. 

Ik ben een geliefd mensenkind. 

Dat na de paniek van wéér zo’n situatie van schade - als rechtstreeks gevolg van mijn beperking - niets liever wil dan verbinding en blijven. 

Zichtbaar 

Omdat ik dat waard ben. 

En dan voel ik me weer schuldig naar al die mensen/stemmen die adviseren dat ik moet gaan, omdat dat zo goed voor me zou zijn....,

En dan komt de stem weer van ‘de hoon’ die dan gaat volgen. Dat ik mezelf juist dan belachelijk maak. Als ik onzichtbaar afdruip. Verslagen. Wie hebben er dan gewonnen? 

Eergisteren plaatste ik die paniek post over die schade die ik beu was. 

Gisteren was ik rustig en koos ik voor mezelf. 

Dat ik het recht van leven heb. Ook online. 

Maar nu wordt mijn hoofd weer uit elkaar gereten. 

Neem ik geen verantwoordelijkheid als ik blijf? 

Gedraag ik me als slachtoffer? 

Het mens heeft geen benul hoeveel krachtenvelden er in mijn hoofd werkzaam zijn, waardoor ik geen daad bij het woord voeg....,

Wil ik echt dat de hele wereld mij begrijpt, autistisch of niet autistisch? Of begrijp ik de wereld om mij heen niet? 

En nog een dooddoener als slotzin: ‘iedereen heeft wat, geloof me’. Heb ik dat ooit ontkent dan? Het is juist omdat iedereen wat heeft, waardoor de beperkingEN zo de grens vormt..., 

Vol begrip voor de ander. 

Maar het keer op keer moeten meemaken van die grenzen, dat is wat ik ervaar en benoem als schade. 

Omdat het je vormt.... 

Steeds een stapje verder weg van het besef wie IK nu eigenlijk ben. 

Kan ik mezelf los zien van mijn eigen beperking die in combinatie met de beperking van de ander de grens vormt? 

Ik probeer het. 

Zoveel stemmen. 

Zoveel om naar te luisteren. 

Wie ben ik? 

‘Je moet er hoog boven staan’, zegt de stem van de vriend. 

Ik weet wel dat ik me eigenlijk helemaal niet wil verstoppen. 

Maar dat ik zichtbaar ik mag zijn. 

Hoe gebroken ook. 

Mezelf verstoppen, voelt alsof ik geen recht op leven meer heb. Het recht om - net als alle andere mooie mensen - er te mogen zijn. 

Neem ik geen verantwoordelijkheid als ik luister naar deze diep weg gestopte stem, die IK heet? 

Mag ik mijn eigen keuzes maken? 

Of ben ik dan slachtoffer en neem ik geen verantwoordelijkheid??? 

WIE BEN IK???? 

Zonder die honderden GOEDBEDOELDE STEMMEN van vaders en moeders?? Stemmen die komen. Maar stemmen die ook de keuze maken om te gaan. Grens. Block. Mijn stem verwijdert uit hun leven. Hun stem die nog jaren als een echo klinkt in mijn hoofd. Dat alles ongefilterd naar binnen trekt.